Συμπληρώνονται σήμερα 101 χρόνια από την ηρωική θυσία του Ήρωα Μακεδονομάχου Ανθυπολοχαγού Πυροβολικού Παύλου Μελά.
Ο Παγκύπριος Σύνδεσμος Εφέδρων Πυροβολικού εκτιμώντας το Μεγαλείο της Θυσίας του, δημοσιεύει σήμερα εις ένδειξη Τιμής ένα ποίημα που είχε γραφτεί από τον Εθνικό μας ποιητή Βασίλη Μιχαηλίδη και πρωτοδημοσιευτεί στην εφημερίδα « Σάλπιγξ » στις 5.11.1904.
ΤΩ ΕΝΔΟΞΩ ΗΡΩΙ ΠΑΥΛΩ ΜΕΛΑ
Είχες παλιά κληρονομιά, πολύ παλιά μεγάλη,
παλιά που δεν ευρίσκεται τέτοια στον κόσμον άλλη:
Την πήρες απ' της μάνας σου το αίμα και το γάλα
τέτοια, που απ' την μάνα τους άλλοι δεν βρίσκουν στάλα,
μόνον κοιμούνται στης σκλαβιάς τους κόλπους ξαπλωμένοι
και κοιμισμένους τους αρπούν τους ξεσκλαβώνουν ξένοι
τέτοια που έχει μόνη της κάθε πατρίς ελπίδα
λατρείαν στην Ελευθεριά κι αγάπη στην Πατρίδα!
Αυτά τα δυο δεν σ' άφηναν στιγμή να ησυχάσεις
κι εις τον βωμό δεν τους ήθελες να πας να θυσιάσεις
την νιότην σου το μέλλον σου, την ευτυχή ζωή σου,
να 'χεις ολόχαρην μπροστά στον Πλάστη την ψυχήν σου.
Η Μάνα σου η ελεύθερη, η μάνα η δοξασμένη
που έκοψ' αυτή τα σίδερα , δεν της τα 'κόψαν ξένοι
σε έμαθε πως πολεμούν, απ' την σκλαβιά πως βγαίνουν
σε έμαθε πως πεθαίνουνε κι αθάνατοι πως μένουν,
και το σπαθί της που έκοψε προχθές την αλυσίδα
σου το 'ζωσε και σ' έβλεπε καμάρι της κι ελπίδα
κ' έβλεπες μέλλον ένδοξον κι ανθόστρωτον μπροστά σου,
αλλ' ενωρίς σ' εβίασεν στην δόξα η καρδιά σου.
Έβλεπες δίπλα σου σφαγές των σκλάβων αδελφών σου
κ' έφυγες δίχως κανενός να πείς το μυστικό σου
νύκτα, κρυφά της μάνας σου, κι άλλαξες τ' όνομα σου
και δεν επήρες τίποτε, μονάχα την καρδιά σου.
Καρδιά γεμάτη από φωτιά και μίσος εναντίον,
ανθρώπων, μόνον στη μορφήν και στην καρδιά θηρίων,
ανθρώπων που αχάριστοι τους οδηγούν το χέρι
όλον να καίει με φωτιά, να κόβει με μαχαίρι
εκείνους που επλάσθησαν ανθρώποι από τα πρώτα
εκείνους που τους έδωσαν την πίστην και τα φώτα.
Έπρεπε, Παύλε, έπρεπε να ζεις αυτήν την ώραν
εκεί όπου η ένδοξος γιγαντομήτωρ χώρα,
εκεί που του ελληνισμού ο νους είν' εστραμμένος
κι όλος θα τρέξει σαν εσέ μήπως την πάρει ξένος,
εκεί οπού επρόσφερες θυσίαν την καρδιά σου,
και τ' αγκαλιάζει κλαίουσα νωπά τα κόκκαλα σου;
καταπατιέται από ληστές που σφάζουν τα παιδιά της
αλλά η μαύρη, η άμοιρη, είν΄ ατυχής και κρίμα,
έγινες δολιότητος και προδοσίας θύμα,
Όταν εκεί σ' εκύκλωσαν οι Τούρκοι, εθαρρούσαν
Βούλγαρους πως εκύκλωσαν, Βουλγάρους πως κτυπούσαν,
αλλ' όταν με το ξίφος σου γυμνόν είχες ορμήσει,
τότε ποιάς μάνας είσαι γιός το είχαν εννοήσει,
έσπασες τότε τη γραμμήν κ΄ εξήλθες πληγωμένος
κι απέθανες ελεύθερος και όχι ντροπιασμένος.
Όλα τα παλληκάρια σου πιστά στην προσταγή σου
που ορμούσαν μ' ένα νεύμα σου στον θάνατον μαζίν σου,
ψυχορραγούντα σ' έφεραν εκεί στο ρημοκλήσι
και της ζωής σου έκλαψαν από καρδιάς την δύση
και τώρα στα λημέρια σου πλανώνται λυπημένα
που μένουν δίχως αρχηγόν και σαν ορφανεμένα.
Έπεσες πριν ακόμα δεις ως πράγμα τ΄ όνειρο σου
σαν κεραυνός αιφνίδιος ακούσθη ο θάνατος σου
κι έμεινε κεραυνόπληκτος κάθε καρδιά και κλαίει
και δίψαν εκδικήσεως ησθάνθη να την καίει.
Σε στεφανώνει η Πατρίς της δόξης το στεφάνι
και κλαίουσα στες εκκλησιές καίει για σε λιβάνι.