Το ποίημα εκφωνήθηκε από τη κα Στέλλα Σουρμελή κατά τα αποκαλυπτήρια της προτομής του ήρωα στο στρατόπεδο Αντ/γου Καλμπουρτζή Στυλιανού στις 23 Ιουλίου 2009.
Το Τραγούδι του Νικητή
Ποιος αχός, ποια κρυφή ζει μέσα μου ελπίδα
Θεικιά τάχα ή ανθρώπινη
ή κι απ’ τα δυο μαζί.
Τι γνώμη θα κρατήσω παντοτινά
γιατί ο νους δεν στέργει στο χαμό σου.
Δεν αγροικώ να βρίσκεσαι
μέσα βαθιά στο χώμα.
Ουτ’ όμως είναι μπορετό
να κείτεσαι σε αχυρένιο στρώμα.
Είσαι κοντά μας δίπλα μας
στο νου μας στη καρδιά μας
θα το φωνάξω θα το πω
μα στη ζήση μου για σε
ποτέ δε θα θρηνήσω.
Δε βρίσκεσαι στα πέρατα
τ’ αλαργινά του Άδη
εγώ για πάντα νοσταλγώ
ν’ ακούσω τη λαλιά σου.
Είσαι παράδειγμα τρανό
για με και για τους άλλους
γιατί εχθρό δε σκιάχτηκες
σ’ Ελλάδα και στην Κύπρο.
«Είναι γλυκό μ’ελπίδες θαρρετές
της ζήσης τις μέρες να περνάς».
Φίλε μας που ετόλμησες, εχθρούς να πολεμήσεις,
ύπουλους, δόλιους, κακούς, και πήγες να νικήσεις.
Αυτούς που θέλησαν, το γένος να εξοντώσουν
και τους Ελληνοκύπριους σκλάβους να παραδώσουν.
Πώς χάθηκες; Δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε
κι ακόμη σε προσμένουμε να σε υποδεχτούμε
Σαν ήρωα.
Κι αν πάλι εκεί π’ απόμεινες ασάλευτος φρουρός,
στον τόπο όπου κείτεσαι, ν’ ανθίζουνε τα κρίνα,
ο δυόσμος, ο βασιλικός, η κάππαρη, τα σκίνα,
να σου κρατούνε συντροφιά, η αγάπη κι ένα δάκρυ
που στάζει σα χαιρετισμός απ’ του ματιού την άκρη.
Δεν σε ξεχνάμε εμείς ποτέ. Για μας θα ζεις αιώνια,
θα’ σαι λαμπρό παράδειγμα, τι κι αν περνούν τα χρόνια.
Χαιρετισμό σου στέλλουμε, ότι κι αν έχει γίνει
και παλικάρι, ήρωας για μας πια έχεις μείνει.
Με την αγάπη και το θαυμασμό όλων μας
Υποστράτηγος ε.α. Στράτος Παπαθανασίου
συμμαθητής και φίλος
του Αντιστράτηγου Καλμπουρτζή Στυλιανού