Μετά την καταστροφή του 74, την κατάληψη της μισής Κύπρου από την Τουρκία και την εκδίωξη του μισού πληθυσμού της, οι Έλληνες της Κύπρου αντιληφθήκαμε ότι για πρώτη φορά στην Ιστορία μας βρισκόμαστε στα πρόθυρα της ολοκληρωτικής καταστροφής.
Στο μεγάλο δίλημμα αν πρέπει να κάμουμε πόλεμο ή αν πρέπει ν΄ ακολουθήσουμε τις ειρηνικές διαδικασίες και την οδό των Ηνωμένων Εθνών για να εξασφαλίσουμε την επιβίωσή μας, η ηγεσία μας διάλεξε το δεύτερο.
Μακροχρόνιος καθορίστηκε να είναι αυτός ο αγώνας μας με κύριο στήριγμά του την οικονομική ανάκαμψη.
Κι ενώ από τη μια, χάρη στους αδέξιους χειρισμούς και τις λανθασμένες επιλογές της ηγεσίας μας, ο αγώνας αυτός στάθηκε άκαρπος, από την άλλη το κύριο όπλο μας, η οικονομική ανάκαμψη, μετατράπηκε με την πάροδο του χρόνου σε οικονομική άνεση και ευμάρεια, έγινε τελικά αυτοσκοπός και στράφηκε εναντίον μας. Μια μεγάλη μερίδα του λαού έχει αποκοπεί από το παρελθόν και δεν νοιάζεται για το μέλλον. Ασχολείται μόνο με το πώς θα κερδίσει περισσότερα, πώς θα ζήσει όσο το δυνατό ανετότερα σήμερα και δεν δίνει γρόσι για το αν θα κερδίσουμε ποτέ αυτό που ονειρευτήκαμε, αυτό που μας άξιζε να ονειρευτούμε και για το οποίο παλικαρίσια πολεμήσαμε.
Σ΄ αυτή τη στάση της αδιαφορίας συμβάλλει τα μέγιστα και η γνώση ότι κι αν ακόμα κάποτε φτάσουμε διά της οδού των διαπραγματεύσεων σε λύση, η λύση αυτή δεν θα ΄χει καμιά σχέση με ό,τι αρχικά ονειρευτήκαμε.
Συμβαίνει, λοιπόν, ν΄ ακολουθούμε λανθασμένη πορεία λύσης, να επιδιδόμαστε σε βρισιές εναντίον εκείνων που μπορούν να συμβάλουν σε τέτοια λύση και συμβαίνει ακόμα να έχουμε εξουδετερώσει τις ικανότητές μας για επιδίωξη οποιουδήποτε άλλου τρόπου επίτευξης λύσης.
Ταυτόχρονα ένα μεγάλο μέρος του λαού υφίσταται επιπρόσθετα, και μιαν άλλη δοκιμασία. Έχοντας ενταχθεί, από παλιά, σε δυσκολότερους οικονομικά καιρούς, σε μια ιδεολογία που υποσχόταν μια καλύτερα οργανωμένη κοινωνία, σύρεται σήμερα με κούφια συνθήματα σε φανταστικά στρατόπεδα μιας καλής τάχα υπερδύναμης που μάχεται να λυτρώσει τον κόσμο από μια άλλη κακή, ιμπεριαλιστική υπερδύναμη.
Όπως και να ΄χουν τα πράγματα, το μεγαλύτερο ίσως μέρος του ελληνικού λαού της Κύπρου, δεν είναι ακριβώς έτοιμο σήμερα να πολεμήσει, αν χρειαστεί, για να εκδιώξει τον εισβολέα. Δεν είναι έτοιμο από την άποψη της στρατιωτικής προετοιμασίας και δεν είναι έτοιμο από την πλευρά της ψυχικής κατάστασης. Η οικονομική άνεση και ευμάρεια, η επιδίωξη και η εξασφάλιση αποκλειστικά και μόνο των υλικών αγαθών δημιουργούν από τη μια παραπλανητικά αισθήματα ασφάλειας, ενώ από την άλλη επαυξάνουν την απαισιοδοξία και την πεποίθηση μας ότι η ζωή είναι μια μάταιη προσπάθεια, αφού κινδυνεύουμε να χάσουμε τα πάντα από τη μια στιγμή στην άλλη. Παρόλα αυτά κι ενώ η έννοια της ελευθερίας είναι κενή έννοια για ανθρώπους που έχουν τάξει σαν στόχο τους ένα καλογεμισμένο στομάχι, υπάρχουν ακόμα στο υπόλειμμα αυτού του νησιού, άνθρωποι που αντιστέκονται πεισματικά σ΄ αυτές τις εξουθενωτικές πραγματικότητες και είναι έτοιμοι να πολεμήσουν για μια ολοκληρωμένη ελευθερία του τόπου τους. Αυτοί δεν έχουν αποκοπεί από το παρελθόν. Η φράση " Δεν ξεχνώ" δεν είναι τυπωμένη στη φανέλα τους με συνθετική μπογιά, μα στην ψυχή τους με τη φλόγα που έκαψε τον Αυξεντίου μέσα στο κρησφύγετό του, με το ανεξίτηλο σφίξιμο του βρόχου που κράτησε τον Καραολή πάνω από την ανοιχτή καταπακτή. Αυτοί οι άνθρωποι είναι πολλοί και είναι δυνητικά, δοσμένων των σωστών συνθηκών, ολόκληρος ο λαός της Κύπρου.
Αυτοί οι άνθρωποι, κύριε υπουργέ της Άμυνας της Κύπρου, έχουν στα χέρια τους ένα όπλο τρομακτικό, ένα όπλο που δεν αντιμετωπίζεται όσες μεραρχίες και ν΄ αντιτάξουν οι Τούρκοι. Αυτό το όπλο λέγεται πατώ το χώμα που γεννήθηκα και πολεμώ για να το λευτερώσω, λέγεται ΨΥΧΗ και λέγεται ΜΝΗΜΗ. Οι Τούρκοι βρίσκονται σε ξένο τόπο. Κανένας δεν πολεμά για να κρατήσει ξένους τόπους.
Δεν χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια κ. Υπουργέ για να μαζευτούν αυτοί οι άνθρωποι. Καλέστε προσκλητήριο και θα δείτε πόσοι θα παρουσιαστούν. Υπάρχουν χιλιάδες Έλληνες Κύπριοι έτοιμοι να υποστούν κάθε στέρηση και κάθε εκπαίδευση, έτοιμοι και αποφασισμένοι να σκοτωθούν εφτά χιλιάδες φορές για την ελευθερία της Κύπρου. Έτοιμοι να μετατραπούν ο καθένας σε απόρθητο φρούριο, έτοιμοι να ξεχυθούν σαν λαίλαπα και να ρίξουν τον εχθρό στα βράχια της Κερύνειας, στις αμμουδιές της Αχαιών Ακτής στην Καρπασία και στη Γιαλούσα. Καλέστε μας. Εκπαιδεύστε μας σωστά. Ετοιμάστε μας. Είναι το μόνο πραγματοποιήσιμο θαύμα.
Άντης Ροδίτης
Από το βιβλίο του
«Την Ελλάδα θέλομεν και ας τρώγωμεν πέτρες»