Προσπαθώ να σε φανταστώ στα γόνατα, χέρια δεμένα πίσω ( ήτανε βλέπεις παραστατικό το Μεχμετζίκ ). Βλέμμα αγέρωχο, ατίθασο, καθάριο, με την επίγνωση του επερχόμενου θανάτου σου. Να φανταστώ τη στιγμή, το κλάσμα αυτό μεταξύ ύπαρξης κι ανυπαρξίας, να παίρνεις την ύστατη και σημαντικότερη ίσως, απόφαση της ζωής σου…. Να φτύνεις, να ΤΟΥ φτύνεις, τριανταπέντε χρόνια μετά να μας φτύνεις…. Νάσαι μόνο 19 χρονών. Νάχεις προλάβει να ζήσεις την πιο τερατώδη στιγμή της σύντομης ζωής σου, συνειδητά να εκτελείς την τελευταία πράξη αντίστασης σου με αξιοπρέπεια. Γλυκέ μου, νάξερες τι μας έκανες τριανταπέντε χρόνια μετά….Πως και ποιος να παλέψει την αλήθεια τη δική σου;
ΣτΆ αλήθεια, δε με νοιάζει ποιος είσαι, το κέντρο γενετικής είναι γεμάτο μΆ Εσένα, αμέτρητα σημαδεμένα κρανία, δικά σου κρανία, θάβουμε ακόμα. Μέχρι σήμερα οι ταφές αυτές ήτανε σχεδόν αθόρυβες, ιδιωτικές! Μας έκρυβαν τις τρύπες των κρανίων σου ανοίγοντας τρύπες στα μυαλά μας…. Αναρωτιέμαι…. Η επόμενη γενιά θα μάθει στα βιβλία ιστορίας τη δική σου, σεμνή αλλά μεγαλειώδη πράξη αντίστασης; Θα μάθουν άραγε τα παιδιά μας πως αυτά τα σημαδεμένα κρανία, τη δεδομένη στιγμή κρατούσαν στα δεμένα χέρια τους τη τιμή και αξιοπρέπεια του Έθνους ή μήπως ότι οι αμετανόητοι εθνικιστές ακόμα και στο επιθανάτιο ρόγχο τους φτύνουν αναιδέστατα τους « απελευθερωτές » τους…; Όλα πλέον είναι πιθανά.
Εσύ γλυκέ μου, φτηνά τη γλύτωσες. Έφυγες όρθιος κι ας ήσουνα στα γόνατα…. Σε μας τώρα εναπόκειται η στάση της δικής σου φυγής….Θα ψάξουμε άραγε μέσα μας να δούμε τι κάναμε στραβά ή θα εξακολουθήσουμε τον ατάραχο ύπνο του δικαίου….
Από τη εφημερίδα ΕΝΩΣΗΣ
Ημερομηνία 31/1/2009