TΗΣ ΑΝΤΙΓΟΝΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
Το πιο κάτω άρθρο δημοσιεύεται με αφορμή τη συμπλήρωση 33 χρόνων από τη κατάληψη της Μόρφου από τους Τούρκους.
Εκείνο το καλοκαίρι, δεν το ξεχάσαμε ποτές. Η Μόρφου καταλήφθηκε στις 16 Αυγούστου 1974. Εμείς φύγαμε βιαστικά δυο μέρες πριν. Πήραμε λιγοστά ρούχα, γιατί πιστεύαμε πως η φυγή θα ήταν προσωρινή. Περιπλανηθήκαμε αρκετά. Μας φιλοξένησαν συγγενείς και φίλοι, σε Καλοπαναγιώτη, Μιτσερό, Στρόβολο και Καϊμακλί. Η οικογένεια δυσκολεύτηκε να προσαρμοστεί στην οδυνηρή πραγματικότητα. Ο πατέρας άνεργος. Η μάνα πρωτομπήκε στην αγορά εργασίας. Ο αδερφός ξενιτεύτηκε για να εργαστεί και να εξασφαλίσει λεφτά για μελλοντικές σπουδές. Ο πιο μικρός, προσφυγόπουλο πια, προσπαθούσε να προσαρμοστεί στο νέο του σχολείο στη Λευκωσία. Εγώ, νεαρή φοιτήτρια, μετά τον ξεσπιτωμό από τη Μόρφου, επιστρέφω στο αμερικανικό μου Πανεπιστήμιο, συντετριμμένη από τα τραγικά γεγονότα που βίωσα στις πικρές φοιτητικές μου διακοπές του '74. Είχα την αίσθηση πως κανείς στη Αμερική δεν νοιαζόταν για όσα τραγικά συνέβησαν στον τόπο μας. Οι λέξεις «εισβολή, προσφυγιά, αγνοούμενοι, εγκλωβισμένοι, κατοχή, συρματόπλεγμα» δεν σήμαιναν γι' αυτούς τίποτα, μιας και ζούσαν το δικό τους αμερικανικό όνειρο...
Έκτοτε πέρασαν χρόνια πολλά. Μέρες, νύχτες και χρόνια... Η δική μας γενιά, των νεαρών τότε παιδιών, με τα τσακισμένα από τον Αττίλα όνειρα, κατάφερε να βρει το δρόμο της. Σε πείσμα των καιρών, αντισταθήκαμε. Παλέψαμε. Σπουδάσαμε. Βρήκαμε δουλειές. Φτιάξαμε οικογένειες. Μεγαλώνουμε τα δικά μας παιδιά. Βοηθούμε όσο μπορούμε, στην ανάκαμψη της πληγωμένης πατρίδας.
Τριάντα τρία ολάκερα χρόνια, μόνιμα με συνοδεύει η αίσθηση πως η ζωή του πρόσφυγα βρίσκεται σε διαρκή στάση αναμονής. Κι εγώ, όπως κάθε πρόσφυγας, αναμένω την ώρα που θα πάψω να είμαι πρόσφυγας στον τόπο μου. Αναμένω την ώρα που θα επιστρέψω στη γενέθλια γη μου, στη Μόρφου και στις ρίζες μου στην Πέτρα, Κυθρέα, Βόνη και Πεντάγυια. Αναμένω να ξαναδώ ξεσκλάβωτο τον Πενταδάκτυλο, χωρίς το μίασμα της φωταγωγημένης σημαίας να με προκαλεί, σε όποιον δρόμο προς Λευκωσία κι αν βρίσκομαι. Αναμένω δικαίωση της θυσίας όλων των νεκρών συμμαθητών μου, που σκοτώθηκαν στις μάχες στο Αγριδάκι, Λάπηθο, Καραβά και Λεύκα και διακρίβωση της τύχης των αγνοουμένων μας.
Κάθε καλοκαίρι, παρακολουθώ αμήχανα τους ανθρώπους που ξέγνοιαστα απολαμβάνουν τις καλοκαιρινές τους διακοπές. Τους ζηλεύω. Καταφέρνουν, ή έτσι τουλάχιστον δείχνουν, να προσπερνούν όσα παράδοξα συμβαίνουν στην τουρκοπατημένη μας πατρίδα με την ανοχή της διεθνούς κοινότητας. Δεν μπορώ να πράξω το ίδιο. Οι μαύρες επέτειοι με αποτρέπουν. Πονώ. Οδύρομαι. Ο γυρισμός στην Ιθάκη αργεί. Με παρηγορεί ωστόσο η ιδέα πως υπάρχουν πολλοί σαν κι εμένα, που δεν συμβιβάζονται με το άδικο. Που διψούνε για Λευτεριά και δικαίωση. Το μυαλό τους έμεινε προσηλωμένο στις γειτονιές που μεγάλωσαν, στις εκκλησιές που βαφτίστηκαν, στα σχολειά που έμαθαν τα πρώτα γράμματα, στα περβόλια, στα ποστάνια, στα σπίτια που έστησαν με κόπο. Οι μνήμες παραμένουν φωτεινοί οδοδείκτες πορείας. Δείχνουν το δρόμο για διεκδίκηση της μόνιμης επιστροφής. Από αυτούς τους χιλιάδες αδικημένους, αντλώ δύναμη κι ελπίδα, για να μην ξεχνώ, ν' αγωνίζομαι, να διεκδικώ και να πιστεύω στο θαύμα!