ΔΡ.ΝΙΚΟΣ ΕΡΡΙΚΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ
Καρδιολόγος
Ομιλία στην Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών
Αθήνα, 9 Νοεμβρίου 2010,
«Θαρσείν χρη».
Και χρειάζεται και πρέπει να έχει κανείς Θάρρος για να αντιμετωπίσει και να ξεπεράσει τα καθημερινά, τρέχοντα προβλήματα, όπως οικογενειακά, επαγγελματικά συναισθηματικά. Κατ’ εξοχήν τούτο ισχύει για τα εθνικά.
Από πού έρχεται όμως και πώς προκύπτει αυτή η ιδιότης; Κατά τον Αριστοτέλη, είναι η μέση οδός μεταξύ φόβου και θράσους.
Ομολογώ ότι το πρώτο συναίσθημα που ένιωσα όταν μου έγινε η τιμητική πρόταση να μιλήσω σε ένα τόσο εκλεκτό και απαιτητικό ακροατήριο ήταν ο φόβος γιατί βρέθηκα ν’ αντικρύζω την πνευματική παραγωγή των μελών της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών με δέος.
Ελπίζω η προσπάθειά μου να μην διολισθήσει προς το θράσος και να έχουμε τη δυνατότητα αφού περατώσω την εισήγησή μου, να προσεγγίσουμε όσο το δυνατόν πιο ολοκληρωμένα το θέμα, μέσα από μία γόνιμη συζήτηση.
Νήσος Κύπρος, μια άλλη Ελλάδα;
Αυτός είναι ο τίτλος της ομιλίας και συνάμα αφετηρία προβληματισμών.
Τι ρόλο παίζει το ερωτηματικό; Είναι δηλαδή, μία διαφορετική Ελλάδα; Αφαιρουμένου αυτού του περίεργου συνδυασμού τελείας και κόμματος καταγράφεται μία δήλωση και βεβαιότης, που δεν ισχύει με την παρουσία του. Και αν αλλάξει η θέση των λέξεων μια και άλλη, το θέμα γίνεται αμέσως διάφορο. Αποκτούμε δηλαδή «άλλη μία Ελλάδα» και έτσι γίνονται δύο. Η παρουσία ή απουσία του ερωτηματικού και πάλι ρίχνει νερό στον μύλο των ερωτήσεων.
Δεν πρόκειται να κάνω συστηματική διερεύνηση των τεσσάρων εκδοχών και να δώσω ευθεία απάντηση για το ποια ισχύει, γι’ αυτό μέσα από μια γενική προσέγγιση, ελπίζοντας και στη συνδρομή της συζητήσεως που θ’ ακολουθήσει, ας ανοίξουμε τα πανιά…
Με πανιά και επίπονη κωπηλασία έφθασαν στ’ ακρογιάλια της μικρής νήσου, τον 15ο – 13ο αιώνα π.Χ. άποικοι από την Αχαΐα και την Αρκαδία. Τα ονόματα πολλών ηρώων του Τρωικού πολέμου συνδέονται με την δημιουργία Κυπριακών πόλεων (Τεύκρος την Σαλαμίνα, Αγαπήνωρ την Πάφο, Πράξανδρος την Λάπαθο…)
Έκτοτε η Ελληνικότης επαγειώθη απ’ άκρου εις άκρον της Κύπρου και αυτόν τον χαρακτήρα διετήρησε δια μέσου των αιώνων. Οι επιδρομείς και κατακτητές διεδέχοντο ο ένας τον άλλο και βέβαια δεν είναι της παρούσης η αναφορά των ιστορικών γεγονότων και ημερομηνιών τρισήμισυ χιλιάδων ετών.
Μετά από αιώνες σκλαβιάς και εξευτελισμών οι Έλληνες μέθυσαν με τ’ αθάνατο κρασί του 21 και μετά από εκατόμβες, ηρωισμούς και θυσίες, εδημιουργήθη επιτέλους το σύγχρονο Ελεύθερο Ελληνικό κράτος.
Στην προετοιμασία αλλά και στη διεξαγωγή εκείνου του αγώνα, η συμμετοχή της Κύπρου ήταν μαζική και αδιαφιλονίκητη. Ήδη, την 9η Ιουλίου του 1821 εμαρτύρησαν περίπου 450 προύχοντες, λόγιοι και ιερωμένοι με πρώτον τον Αρχιεπίσκοπο Κυπριανό και τους Μητροπολίτες γιατί επροδόθη η σχέσις τους με την Φιλική Εταιρεία.
Ο Καποδίστριας επεδίωξε την απελευθέρωση πολλών υποδούλων εδαφών μεταξύ των οποίων ευρίσκετο και η Κύπρος, αλλά δεν επρόλαβε. Σε όλες όμως τις δοκιμασίες του νεοσύστατου κράτους οι Κύπριοι ήταν παρόντες και αρωγοί.
Ένα χρόνο μετά την πώληση της Κύπρου από τους τούρκους στους Άγγλους, ο Γλάδστων εδήλωνε «οι Κύπριοι αποστρέφονται την αγγλικήν κατοχήν, εναγωνίως δε καραδοκούν την ώρα, καθ’ ήν θα ενωθώσιν προς τους ομαίμους και ομοθρήσκους αδελφούς τους. Οι Κύπριοι έχουν τας αυτάς ηθικάς ορμάς ως και οι Επτανήσιοι».
Ο εμπαιγμός εσυνεχίσθη επί μακρόν και έλαβε διάφορες μορφές. Λόγω του ότι είναι πρόσφατη η Εθνική επέτειος της 28ης Οκτωβρίου, αξίζει να θυμίσω ότι οι Άγγλοι προσπάθησαν να δελεάσουν τους Κυπρίους με την προοπτική της Ενώσεως για να καταταγούν στον αγγλικό στρατό. Η αφίσα-πρόσκληση έγραφε «Εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί πάτρης. Πολεμώντας για την Ελευθερία των λαών, πολεμάτε για την δική σας Ελευθερία». Και πράγματι ανταποκρίθηκαν άνω των 20.000. Μεταξύ αυτών περίπου 650 έπεσαν σε διάφορες χώρες όπου αγωνίζονταν για την ήττα του φασισμού-ναζισμού. Κυρίως όμως κυρίως για να εκπληρωθούν οι προαιώνιοι πόθοι τους.
Κάποτε ξέραμε και προβάλλαμε την αυταπάρνηση, την αποφασιστικότητα και την αυτοθυσία των ηγετών μας. Εσχάτως πληροφορούμαστε ότι «θα εκπλαγούν οι εχθροί μας, για το πόσο πολύ θα υποχωρήσουμε και πόσα πολλά θα τους δώσουμε». Γιατί άραγε; Για να συναινέσουν, λέει, στην λύση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας (Δ.Δ.Ο.). Σημειωτέον ότι παρά το γεγονός ότι διεξάγονται συνομιλίες για πάνω από 30 χρόνια, κανείς δεν ξέρει με απλά λόγια να μας πει τι είναι αυτή η Δ.Δ.Ο. Δεν θα βρείτε δύο πολιτικούς μας να ομοφωνούν για το περιεχόμενό της και βέβαια, τελείως διαφορετικά πράγματα πρεσβεύουν οι απέναντι.
Σας διαβεβαιώ δε, ότι κανείς μα κανείς δεν θα ήταν διατεθειμένος να πολεμήσει ή να θυσιαστεί κραυγάζοντας «Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία». Αν κάποιοι επρόκειτο ποτέ να αγωνιστούν γι’ αυτά τα τρία γράμματα θα κραύγαζαν «Δεν Δίνω τα Όπλα».
Ήδη όμως έχουν καταγραφεί πολλοί που πέφτοντας από τις σφαίρες, ή λίγο πριν τσακίσει το λαιμό τους ο βρόγχος της αγχόνης, πρόλαβαν να αναφωνήσουν μόνο ένα γράμμα, το γράμμα έψιλον. Ε για την Ελλάδα, Ε-Ε για Ένωση, Ε-Ε-Ε για Ελευθερία, Ε για Ειρήνη.
Πολλές φορές, ίσως όλοι να έχουμε προβληματιστεί αν πραγματικά άξιζε να γίνουν τόσοι αγώνες, να χυθεί τόσο αίμα για την Πατρίδα, τα ιδανικά. Γι’ αυτό πάντα υπήρχε το λεγόμενο κίνημα Ειρήνης που δεν αμφιβάλλω ότι ενδόμυχα στηρίζεται από κάθε λογικό άνθρωπο. Λίγο πολύ όλοι έχουμε βιώσει την φυσιολογική εξέλιξη της ζωής όπου στην Ειρήνη τα παιδιά θάβουν τους γονείς ενώ στον πόλεμο οι γονείς θάβουν τα παιδιά τους.
Μια πολύ γνωστή προσωπικότης της φιλοσοφίας και λογοτεχνίας του 20ου αιώνος ο BertrandRussel, τιμημένος με Νόμπελ Λογοτεχνίας εδήλωνε «Ποτέ δεν θα έδινα τη ζωή μου για τις ιδέες μου γιατί μπορεί να κάνω λάθος».
Ταυτόχρονα υπεστήριζε (την εποχή του Ψυχρού πολέμου) ότι η Δύση όφειλε να προχωρήσει σε μονομερή αφοπλισμό ακόμη κι αν αυτό εσήμαινε τον καθολικό θρίαμβο του Κομμουνισμού και όλων των κακών του. Εδικαίωνε δηλονότι την εισβολή των Ρωσικών αρμάτων στην Ουγγαρία το ’57. Και απεκήρυσσε την αντίσταση και αυτοθυσία του Ουγγρικού λαού.
Θάθελα να αντιπαραβάλω ένα παράδειγμα από τον αγώνα του ’55. Τελευταίο γράμμα που έλαβε ο 19χρονος αντάρτης Παναγιώτης Τουμάζος από τον πατέρα του «Η συμβουλή μου είναι να έχεις θάρρος, να είσαι ατρόμητος, τολμηρός, τίμιος και εγκρατής. Να μην λερώσεις το καθαρό πρόσωπό σου, να είσαι αγαπητός στους φίλους και στον κύκλο που βρίσκεσαι και τέλος, το και καλύτερο, να μην προδώσεις τα όπλα τα ιερά. Προτίμα τον σκληρότερον θάνατο. Αι ευχαί μου να σε δυναμώνουν».
Στον δρόμο για την ενέδρα όπου έδωσε τη ζωή του, έκοψε από μία εληά λίγα φύλλα και τα έβαλε στην τσέπη του λέγοντας «Αν τύχει και πέσω, τότε ο αντίπαλος που θα δει τα φύλλα της εληάς, θα αντιληφθεί ότι δεν είμαστε τρομοκράτες αλλά άνθρωποι που αγαπούμε την Ειρήνη» (22 Οκτωβρίου 1958). Ο δρόμος για την Ειρήνη περνά μέσα από τον αγώνα και τις θυσίες για την Ελευθερία.
Θα μείνω για λίγο σ’ αυτή την περίοδο γιατί πιστεύω ακράδαντα ότι ο αγώνας του 55-59 αποτελεί την συνισταμένη των αρετών και των δυνατοτήτων του Ελληνισμού της Κύπρου. Όταν ξημέρωσε η 1η Απριλίου του 1955 η Κύπρος απέκτησε μια ΜΕΓΑΛΗ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΠΟΥ ΚΡΑΤΗΣΕ ΤΕΣΣΕΡΑ ΧΡΟΝΙΑ.
Από την ημέρα εκείνη ο φιλήσυχος, ταπεινός Κυπριακός λαός δρασκέλισε το κατώφλι της Αιωνιότητος κι έγινε Τιτάνας. Στο πανηγύρι του Αγώνα που ακολούθησε έγιναν καθημερινή πραγματικότης αυτά που διαβάζαμε στην Ελληνική Ιστορία και θεωρούσαμε ότι ανήκουν στην περιοχή του μύθου.
Αυτό το θαύμα επετεύχθη γιατί υπήρχε κοινή εμπνοή, κοινός σκοπός και Πραγματική Ενότητα. Γιατί κοινός παρονομαστής ήταν η απόλυτη Ελληνική Εθνική ταυτότητα. Ταυτόχρονα η επαναστατική πράξη εκείνου του αγώνα απέδειξε την Ελληνική μας συνέχεια και δρα σαν παρακαταθήκη και πολύτιμο φυλακτό για έμπνευση, σταθερό προσανατολισμό και κανόνας παιδείας.
Οι καταστροφές, φυσικές ή προκαλούμενες από τον άνθρωπο αφήνουν πίσω τους ερείπια, οδύνη, θρήνο και απελπισία. Δια μέσου των αιώνων όμως επαναλαμβάνεται σταθερά η αναγέννηση, η αναδημιουργία, η ανασυγκρότηση και στο τέλος τέλος αυτό που όλοι έχουμε ακούσει ή έχουμε πει «η ζωή συνεχίζεται».
Για να συνεχίζεται όμως και να βελτιωθεί χρειάζεται σκληρή δουλειά, έμπνευση και αυτοθυσία. Όπως συνέβη σε πολλές καταπατημένες, αλύτρωτες πατρίδες, οι φορείς μέσα από τους οποίους περνούσε η παράδοση, ήταν τα Πνευματικά Σωματεία και οι Αθλητικοί Σύλλογοι.
Μέσα από τους πνευματικούς και αθλητικούς αγώνες περνούσε από γενεά σε γενεά και το εθνικοαπελευθερωτικό πνεύμα. Μετά την πτώση αναμένεται η Ανόρθωση. Το Αθλητικό Σωματείο της Αμμοχώστου (κατεχόμενη πόλη-φάντασμα τώρα) λέγεται ΑΝΟΡΘΩΣΗ και τα χρώματά της αποτελούν παραλλαγή της Ελληνικής Σημαίας. Για πολλά χρόνια υπήρξε θερμοκήπιο ιδανικών και φυτώριο αγωνιστών. Ανάμεσά τους ο Αντώνης Γεωργιάδης, ο Γρηγόρης Αυξεντίου και πολλοί άλλοι.
Αλλά και σήμερα οι απροσκύνητοι στον εισβολέα εκτοπισμένοι Αμμοχωστιανοί, μέσα από το Σωματείο τους, εκτός από αθλητικές χαρές και νίκες, οραματίζονται και αγωνίζονται για την απελευθέρωση και επιστροφή.
Η σκυταλοδρομία έχει μια ιδιαίτερη θέση και σημασία στη συλλογιστική της διαδοχής, της συνέχειας και του «Ευ Αγωνίζεσθαι». Όταν ο πρώτος σκυταλοδρόμος πλησιάζει στο τέρμα της διαδρομής του, ο δεύτερος αρχίζει να τρέχει οπότε ο πρώτος καταβάλλει την μέγιστη δυνατή προσπάθεια να τον φτάσει. Για λίγο κρατούν και οι δύο την σκυτάλη και όταν ο δεύτερος την αδράχνει στιβαρά και βάζει φτερά στα πόδια του, ο πρώτος συνεχίζει σαν παραστάτης, για ενθάρρυνση και υποστήριξη. Μετά απλώς τον βλέπει.
Έτσι γινόταν και με τον Αγώνα της αποτίναξης κάθε τυρρανικού καθεστώτος. Ο κάθε μαχητής παρέδιδε την σκυτάλη, είτε λεγόταν ιδέα, είτε ήταν σπαθί ή όπλο, στον επόμενο. Μερικές φορές όμως συνόδευε τον επόμενο μόνο το πνεύμα του προηγούμενου γιατί αυτός είχε ήδη πέσει μαχόμενος.
Μερικές φορές προβληματίζομαι τι ρόλο παίζουν οι ποιητές και οι καλλιτέχνες γενικά στη διαμόρφωση της πορείας ενός λαού.
Ο καθένας υπερεκτιμά τον τόπο καταγωγής του, γιατί τον συνδέει με τις παιδικές και εφηβικές αναμνήσεις και ενδεχομένως να υπερβάλλει όταν τον περιγράφει και τον εκθειάζει. Όταν όμως ξένοι θαμπώνονται και εκφράζονται εγκωμιαστικά, τότε φεύγουμε από την υποκειμενική προσέγγιση και πλησιάζουμε στην αντικειμενικότητα.
Ο Όμηρος αναφέρει την Κύπρο στην Ιλιάδα και ο Ευρυπίδης εγκατέστησε εκεί την Ελένη του. (Ες γην εναλίαν Κύπρον, ου μ’ εθέσπισεν).
Ταξιδεύοντας πολύ γρήγορα στο χρόνο, συναντούμε στις αρχές της δεκαετίας του 1950 τον Γιώργο Σεφέρη να περιδιάβαζει το νησί. Μεταξύ των άλλων κατέγραψε το 1954 με τον φωτογραφικό του φακό, σ’ ένα τοίχο του χωριού Άλωνα το σύνθημα: «Την Ελλάδα θέλομεν κι ας τρώγομεν πέτρες». Τα Χριστούγεννα της ίδιας χρονιάς κυκλοφόρησε πανηγυρικό τεύχος της Νέας Εστίας αφιερωμένο στην Κύπρο. Στο εξώφυλλο, ο χαράκτης Τάσσος απεικονίζει βρακοφόρον να κρατά το σύνθημα: «ΚΥΠΡΟΣ-ΕΝΩΣΙΣ». Οι ποιητές και καλλιτέχνες είναι συχνά εμπνευστές, δημιουργοί και πρόμαχοι των Εθνικών Αγώνων.
Μένω κάπως περισσότερο σ’ αυτήν την περίοδο γιατί είναι και χαρακτηριστική και καθοριστική στη διαδικασία της Εθνικής αυτογνωσίας των Κυπρίων αλλά και της καθολικής υποστήριξης του Αγώνος από τους όπου γης Έλληνες. Οι μαρτυρίες αυτές είναι ανεκτίμητες για να κλείσουν τα βέβηλα στόματα διαφόρων αναθεωρητών της εποχής μας που ανακάλυψαν ότι υπεύθυνος για όλα τα κακά που μας βρήκαν είναι ο Εθνικισμός και ο Μαξιμαλισμός.
Το 1974 είναι ο τελευταίος τραγικός μας σταθμός ταυτόχρονα όμως είναι και μία συνταρακτική χρονιά σημειολογικά γιατί είναι η πρώτη φορά μετά το 449 π.Χ., όταν ο Κίμωνας εξεστράτευσε για να απελευθερώσει την Κύπρο από τους Πέρσες, που Ελλαδίτες στρατιώτες επολέμησαν δίπλα-δίπλα με τους Κυπρίους για να αποκρούσουν τον τούρκο εισβολέα. Έδωσαν το σώμα και το αίμα τους σπονδή για την επιβίωση αυτής της μικρής Πατρίδας.
Είναι κρίμα που αυτά τα γεγονότα αναφέρονται μόνο επετειακά, σε συγκεκριμένες ημερομηνίες οπότε περισσεύει ο στόμφος, η υπερβολή και είναι ενδεχόμενο να μην γίνονται πιστευτές αυταπόδεικτες αλήθειες, γιατί ο καθένας μπορεί να συλλογιστεί «Μέρες που είναι, τι περιμένεις να πουν…..».
Ευτυχώς είμαστε μακριά από σημαδιακές ημερομηνίες και μπορώ να βροντοφωνάξω ότι τον Ιούλιο του 1974 οι ΈΛΛΗΝΕΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ από την Ήπειρο, την Κρήτη, την Κερύνεια, την Πάφο, την Πελοπόννησο, την Λευκωσία και την Αθήνα, την Λάρνακα και τη Θεσσαλονίκη ΕΝΙΚΗΣΑΝ. Ναι, Ενίκησαν Νίκην μεγάλη, γιατί επολέμησαν με ελλιπή οπλισμό εναντίον υπερτέρων δυνάμεων και δεν εκάμφθησαν. Κράτησαν τις θέσεις τους παρότι ήταν διάχυτη η αίσθηση ότι η προδοσία είχε σημαδέψει το μέλλον τους.
Πολλοί έμειναν στα τουρκοπατημένα κατεχόμενα χώματά μας, είτε γιατί έπεσαν μαχόμενοι, είτε γιατί εβασανίστηκαν, εκτελέστηκαν και γέμισαν ομαδικούς τάφους. Οι εισβολείς ήξεραν πολύ καλά και που και πόσους έθαψαν. Επί σκοπώ όμως συντήρησαν όλες αυτές τις δεκαετίες το θέμα των αγνοουμένων, για να μας κάμψουν το ηθικό.
Και τι γίνεται τα τελευταία χρόνια; Χάρις στην πρόοδο της επιστήμης και το DNA αναγνωρίζονται οι ταυτότητες κάποιων. Τα ιερά τους οστά χωρούν σε μικρά τετράγωνα κουτάκια, σαν βρεφικά φέρετρα. Όταν στους Ναούς ψάλλεται η Εξόδιος Ακολουθία, δίπλα στο κουτάκι η γελαστή φωτογραφία νέων ανθρώπων στα 18, στα 20, τα 30.
Στην πρώτη γραμμή των συγγενών σπανίως κάποιοι γερασμένοι πατέρες και μανάδες (όσοι ακόμα ζουν) και το πλέον τραγικό και παράδοξο, μεσήλικες που είναι τα παιδιά ή τα μικρότερα αδέλφια τους.
Εκείνοι έμειναν για πάντα νέοι. Την πίκρα της απώλειάς τους την γεύτηκαν άλλοι. Δεν δικαιούμαστε όμως να χαρακτηρίζουμε γλυκό κι ωραίο τον θάνατό τους. Γιατί έτσι μπορεί να εφησυχάσουμε. Σκληρός και άδικος είναι ο θάνατος του νέου, τουλάχιστον όμως να φροντίσουμε να μην αποβεί και μάταιος και να παλέψουμε να δικαιωθούν.
Θα επανέλθω λίγο στον τίτλο, γιατί κατά καιρούς υπεστηρίχθη η θέση της δεύτερης Ελλάδας, για να έχουμε δύο ψήφους στα Ηνωμένα Έθνη. Αυτό κι αν ήταν χιμαιρικό. Βλέπουμε τόσες και τόσες αποφάσεις και ψηφίσματα της Γενικής Συνελεύσεως και του Συμβουλίου Ασφαλείας παραμένουν περιφρονημένα και ανεφάρμοστα.
Τον Απρίλιο του 2004 με το βροντερό ΟΧΙ στο αίτημα για αυτοδιάλυση, η Κύπρος επιβεβαίωσε τις ακατάλυτες Ελληνικές δομές της. Και όσο κι αν λογίζεται φανταστικό ή προσαρμοσμένο κατά βούληση στα όνειρά μου, η Ένωσις της Κύπρου με την Ελλάδα επετεύχθη την 1η Μαΐου, έστω και δια της τεθλασμένης, μέσω Βρυξελλών. Δικαίως δε τότε, ερμήνευσαν αυτή την εξέλιξη, σαν από κοινού νίκη οι κυβερνήσεις Ελλάδος και Κύπρου.
Αυτό το πανίσχυρο όπλο για την εκδίωξη του εισβολέα και την Απελευθέρωση, το έχουν φαλκιδεύσει όμως και προέκυψε η χίμαιρα της Επανένωσης.
Στη διαδικασία διαστρέβλωσης των χαρακτηριστικών του δυσεπίλυτου προβλήματός μας, παραβλέπεται η καθοριστική ευθύνη του εισβολέα-καταπατητή και συζητούμε για Επανένωση σε επίπεδο Διακοινοτικών συνομιλιών σαν να πρόκειται να επανενωθεί ένα ζευγάρι για δεύτερη φορά μετά από συναινετικό διαζύγιο.
Στο πλαίσιο αυτό ήλθε στο προσκήνιο και προβάλλεται σαν ισότιμος και ισοϋπεύθυνος ο ρόλος της Τουρκίας και Ελλάδος με την χρήση του όρου «Ούτω καλούμενες Μητέρες Πατρίδες». Κατά σειράν έγινε αναφορά από Λονδίνο-Άγκυρα-Αθήνα-Λευκωσία. Και αυτό έχει τη σημασία του.
Όχι και πάλι Όχι. Δεν μπορεί να καλείται Μητέρα Πατρίδα η Τουρκία που εισέβαλε, εβίασε και τεμάχισε το σώμα της Κύπρου. Μαζί με τους Έλληνες καταπατεί και τα δικαιώματα των υποτιθεμένων παιδιών της. Γι’ αυτό οι πιο πολλοί από τους παλιούς Τουρκοκυπρίους (υπάρχουν σοβαρές επιστημονικές εργασίες που αποδεικνύουν ότι ήταν εξισλαμισθέντες Χριστιανοί) έχουν φύγει και αντικαταστάθηκαν από στρατό και εποίκους. Είναι τελείως αναληθές ότι όλοι προέρχονται από την Ανατολία, όπως διατείνεται τώρα η τουρκική Κυβέρνηση.
Ανέφερα νωρίτερα την μακραίωνα ταύτιση της Κύπρου με την Ελλάδα που δεν αλλοιώθηκε παρά τις προσπάθειες των εκάστοτε κατακτητών. Ο χαρακτηρισμός της Ελλάδος σαν «Μητέρας Πατρίδας» δικαιώνεται από το γεγονός ότι οι κάτοικοι αυτού του νησιού ΕΙΜΑΣΤΕ απόγονοι Αρκάδων και Αχαιών. Γι’ αυτό σε κάθε κάλεσμα και ανάγκη, οι πρόγονοί μας έσπευδαν και συμπαρατάσσονταν με την Ελλάδα.
Αλλά και η Ελλάδα, παρά τις κατά καιρούς ατυχείς ή ανεπαρκείς πολιτικές ή τακτικές κινήσεις, παρά τις μεμψιμοιρίες που προκλήθηκαν, ελειτούργησε σαν «Μητέρα Πατρίδα».
ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΤΟ Ο,ΤΙ Η ΚΥΠΡΟΣ ΕΙΧΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΑΝ ΑΣΒΕΣΤΟ ΦΑΡΟ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΔΙΑΡΚΗ ΠΗΓΗ ΕΜΠΝΕΥΣΕΩΣ, ΑΡΚΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΚΑΙΩΘΕΙ ΤΕΛΟΛΟΓΙΚΑ Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΤΗΣ ΡΟΛΟΣ.
Η λέξη καταστροφή μας πάει σχεδόν αυτόματα στη Σμύρνη του 1922, όπου και πάλι ο στόχος της μανίας των Τούρκων ήταν η Ελληνικότης.
Το 178 μ.Χ. η Σμύρνη ισοπεδώθη από σεισμό. Τότε κάποιος Αίλιος Αριστείδης έγραψε έναν θρήνο για την Σμύρνη που συνεκίνησε σε τέτοιο βαθμό τον Αυτοκράτορα της Ρώμης, Μάρκο Αυρήλιο, που συνέδραμε πλουσιοπάροχα την ανοικοδόμησή της.
Οι όποιες, λοιπόν, καταστροφές, διορθώνονται με την ανθρώπινη προσπάθεια.
Για τις πρόσφατες Εθνικές μας περιπέτειες, είναι πιθανόν να γράφτηκαν πολύ ωραιότερα κείμενα απ’ αυτό που ανέφερα. Δεν υπάρχει όμως πλέον φιλόσοφος Αυτοκράτορας στη Ρώμη ή αλλού. Μην περιμένουμε να μας σώσουν οι ξένοι και ας μην βαυκαλιζόμαστε ότι φταίνε και για όλα μας τα δεινά. Η Ελληνική μας ταυτότητα και Παράδοση μπορεί να μας επαναφέρει σε τροχιά προόδου και ελευθερίας.
Εύχομαι κι ελπίζω να επανέλθει αυτή η πίστις πρώτα στην Κύπρο. Τότε θα είναι πολύ πιο εύκολο να συντονιστεί και ο υπόλοιπος Ελληνισμός.
Απευθυνόμενος στους Ελλαδίτες αδελφούς, ζητώ ν’ αφουγκραστούν αυτή τη φωνή. Το ζητώ σαν Κύπριος, γιατί Πατρίδα μου είναι η Ελλάδα.
Οι πηγές μου:
-
Πρώτη, η ανοικτή πληγή της κατεχόμενης Πατρίδας. Από κοντά το προσκύνημα στους χώρους που μαρτύρησαν ή έπεσαν μαχόμενοι Έλληνες στη Βόρειο Ήπειρο που είναι σπαρμένη με τα οστά των Ηρώων του έπους του σαράντα και στο μικρό νεκροταφείο που έφτιαξε και αναπαύεται μαζί με λίγους απ’ αυτούς ένας αφοσιωμένος Βορειοηπειρώτης.
-
Τα Φυλακισμένα Μνήματα στις κεντρικές φυλακές της Λευκωσίας, ο αχυρώνας του Λιοπετρίου και τα ονόματα όσων κατέληξαν στην Μακεδονίτισσα.
-
Το γαλάζιο χρώμα και η μυρωδιά του κυκλάμινου που θυμίζουν τη θάλασσα και τα χώματα της Κερύνειας.
-
Η γνωριμία και οι συζητήσεις με γνωστούς και αγνώστους αγωνιστές από εθελοντές των Βαλκανικών πολέμων, μέχρι τους μαχητές του ’74.
-
Κείμενα και ποιήματα που ανάμεσά τους ξεχωρίζω σήμερα του Κώστα Μόντη:
«Ελάχιστοι μας διαβάζουν
ελάχιστοι ξέρουν τη γλώσσα μας.
Μένουμε αδικαίωτοι κι αχειροκρότητοι
σ’ αυτή τη μακρινή γωνιά
όμως, αντισταθμίζει που γράφουμε ελληνικά»
και της Πίτσας Γαλάζη:
«Η ποίηση είναι η πιο Εθνική τέχνη, αφού όργανό της έχει τη γλώσσα»
-
Αλλά και νεότεροι φίλοι και συμμαθητές μου όπως ο Νίκος Ορφανίδης, που χάραξε μια άλλη πορεία του επιβατηγού «Ρέθυμνο» κι ο Μάριος Μιχαηλίδης, που παλεύει με τις λέξεις σαν άλλοθι……
