...ΛΕΥΤΕΡΙΑ, ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΝΑ ΖΕΙ
Το 1970 στη Σχολή Πυροβολικού, στο Μεγάλο Πεύκο, σαν διοικούμενος πέρασα μαζί με όλους τους άλλους της σειράς μου, κύπριους και ελλαδίτες, πολύ σκληρές δοκιμασίες. Ανάμεσα σ΄ αυτές η πιο εντυπωσιακή που χαράχτηκε ανεξίτηλα στη μνήμη μου ήταν εκείνη που σχετιζόταν με τον ύμνο της Σχολής, ο οποίος αμφιβάλλω αν ισχύει, αν τραγουδιέται και σήμερα.
Λοιπόν, την πρώτη φορά που ακούσαμε, εμείς οι νέοι διοικούμενοι, τον ύμνο να τον τραγουδούν οι παλαιότεροί μας παρελαύνοντας προς το βραδινό συσσίτιο, διαταχτήκαμε να πέσουμε μπρούμυτα στο έδαφος, με τα μούτρα στο χώμα.
Αυτό γινόταν κάθε βράδυ.
Η παλιά σειρά, η διοικούσα μας, τραγουδούσε με τόσο πάθος τον ύμνο που πραγματικά μας εντυπωσίαζαν.
Άμα πέρασε κανένας μήνας, μας επέτρεπαν να μην ξαπλώνουμε χάμω, αλλά να στεκόμαστε προσοχή και απλώς να σκύβουμε το κεφάλι. Στο μεταξύ μαθαίναμε τον ύμνο και ονειρευόμασταν τη μέρα που θα τον τραγουδούσαμε κι εμείς. Εμείς όμως θα τον τραγουδούσαμε καλύτερα από τους παλιούς, εμάς δεν θα μας άκουαν μόνο μέχρι τα Μέγαρα, αλλά και σ΄ όλη την Ελλάδα, ίσως μέχρι την Κύπρο.
Όταν πλησίαζε να τελειώσει η εκπαίδευση των παλιών και κόντευε ο καιρός που θα έφευγαν, οι περισσότεροι από μάς προτιμούσαν να υφίστανται ανελέητο και πολύωρο καψόνι παρά να σκύβουν το κεφάλι. Μέχρι που ένα βράδυ μερικοί της παλιάς σειράς μάς είπαν πως ήταν καιρός να τραγουδήσουμε κι εμείς τον ύμνο, αν τολμούσαμε.
Το βράδυ παραταχθήκαμε σε εξάδες, μπλέξαμε τα χέρια στους αγκώνες κι ετοιμαστήκαμε. Είχε φτάσει η μεγάλη στιγμή. Καθ΄ όλο το μήκος της διαδρομής, μέχρι το εστιατόριο, ξέραμε ότι μας περίμεναν οι παλιοί. Ένας έδωσε το σύνθημα και βγάλαμε την πρώτη κραυγή του ύμνου. Δεν ξέρω για την υπόλοιπη Ελλάδα ή για την Κύπρο, αλλά στα Μέγαρα σίγουρα όλοι έκλεισαν τ΄αυτιά τους. Αντέξαμε την επίθεση των παλιών που χρησιμοποίησαν κάθε μέσο για να σπάσουν τις γραμμές μας. Κι από τότε κάθε βράδυ τραγουδούσαμε με όλη τη δύναμη της ψυχής μας, Κύπριοι και ελλαδίτες, τον ύμνο:
"Η Ελλάδα θα ζει με την Κύπρο μαζί
και θα δείχνει το δρόμο μπροστά.
Στο κάστρο ψηλά (εννοώντας τον Άγιο Ιλαρίωνα)
θ΄ ανεβούμε με θάρρος κι ορμή "
και τελείωνε:
"Παλιά σειρά δώσε φτερά στη μάχη αυτή
που μας καλεί η μοίρα μας,
τους Τούρκους διώχ΄ τους απ΄ τη γη,
λευτεριά εις την Κύπρο να ζει."
Με τον καιρό η εκπαίδευση τέλειωσε, επιστρέψαμε στην Κύπρο, τέλειωσα τη θητεία μου κι έπιασα δουλειά.
Με τον καιρό έμαθα, ή συνειδητοποίησα καλύτερα, πως ο Γ. Παπαδόπουλος είχε διαπραγματευτεί με τους Τούρκους να τους δώσει ένα κομμάτι από την Κύπρο και η υπόλοιπη να ενωθεί με την Ελλάδα. Και πως, προηγουμένως, ο Γ. Παπανδρέου είχε δεχτεί να δώσει βάση στους Τούρκους στην Καρπασία με την προϋπόθεση να ενωθεί η υπόλοιπη Κύπρος με την Ελλάδα.
Ύστερα έγινε το πραξικόπημα και η εισβολή. Την προηγούμενη της εισβολής είδα τυχαίως ένα λοχαγό, παλιό μου εκπαιδευτή στη Σχολή Πυροβολικού. Ήταν βιαστικός και μόνο τί γίνεσαι; πρόφτασε να μου πει. Στο βλέμμα του όμως είδα τη φράση να που η Ελλάδα επιτέλους θα ζει με την Κύπρο μαζί. Την επομένη άρχισε η εισβολή. Αργότερα έμαθα πως ο λοχαγός έχασε το χέρι του από τους βομβαρδισμούς των τούρκικων αεροπλάνων στην 195 Μ.Ε.Α.Π.
Τελικά οι αρχηγοί των τεσσάρων όπλων του ελληνικού στρατού, με τις εκ των υστέρων ευλογίες της Ελληνικής Δημοκρατίας, αρνήθηκαν να διατάξουν τα αεροπλάνα και τα υποβρύχια να κτυπήσουν τον τούρκικο αποβατικό στόλο για να χάσει η Χούντα τον πόλεμο και την εξουσία και να επανέλθει έτσι η δημοκρατία στην Ελλάδα. Δόθηκε, λοιπόν, μισή Κύπρος στους Τούρκους για χάρη της Δημοκρατίας στην Ελλάδα.
Ο Καραμανλής της δημοκρατίας, του οποίου η ευτυχέστερη μέρα υπήρξε εκείνη της υπογραφής των Συμφωνιών της Ζυρίχης, ανακάλυψε την απόσταση που χωρίζει την Κύπρο από την Ελλάδα. ( Αυτή την απόσταση οι Ίωνες του 500 π. Χ. , με τα ιστιοφόρα τους, την είχαν αγνοήσει.) Κι έτσι η Κύπρος θα αποφάσιζε, ενώ η Ελλάς θα συμπαρίστατο. Τί ν΄ αποφασίσει η καημένη η Κύπρος που από το μέγεθος της συμφοράς έχασε τα συλλοϊκά της;
Ύστερα ήρθε ο Παπανδρέου της δημοκρατίας: Είναι καιρός να πάψει ο Ελληνισμός να συρρικνώνεται και το ευκταίο γίνεται εφικτό όταν θέλουμε. Φώς στο βάθος της σήραγγας. Αναπτερώθηκε το ηθικό μας. Ήταν πάλι δυνατό, μ΄ αυτόν, η Ελλάδα να ζήσει με την Κύπρο μαζί.
Κι όμως με τον καιρό ξεπέσαμε πάλι στο η Κύπρος αποφασίζει.
Τώρα ο μεγάλος φίλος της Κύπρου κύριος Πέρεζ ντε Γκουεγιάρ, Γ.Γ. του ΟΗΕ, μάς ρίχνει τις βολιδοσκοπήσεις του της τάξεως του φίφτυ-φίφτυ με τους Τούρκους που θέλουν να τους αναγνωρίζουμε σαν συνιδρυτές του κυπριακού κράτους.
Για να πει ΟΧΙ ο Ανδρέας Παπανδρέου πρέπει πρώτα ν΄ αναστήσει τη μεραρχία του πατέρα του και να τη στείλει μαζί με το ΟΧΙ. Ό,τι και να λένε, ας είναι σίγουρος ότι το προζύμι υπάρχει, αυτό το ΟΧΙ, το συνοδευόμενο ΟΧΙ θα το αγκαλιάσουμε μέχρι θανάτου. Μέχρι ελευθερίας ή θανάτου.
Διαφορετικά ας πει κι αυτός ναι για μια νέα Ζυρίχη που θα μας επιτρέψει να ζήσουμε ακόμα μερικά χρόνια μέχρι που οι Τούρκοι να καταλάβουν ολόκληρη την Κύπρο.
Μ΄ αυτό όμως το ναι, να το ξέρει: θα ψάχνουμε στο τέλος τη μεγάλη διαφορά ανάμεσα σε Χούντα και Δημοκρατία, για να βρούμε στο τέλος μια μεγάλη ομοιότητα: Με τον δικό της τρόπο η καθεμιά, είναι κι οι δυο ξεπουλημένες.
Άντης Ροδίτης
Σημερινή 29 Αυγούστου 1983
Από το βιβλίο του «Την Ελλάδα θέλομεν και ας τρώγωμεν πέτρες»