Τετάρτη 12 Νοεμβρίου 2008. Πολεμικό Μουσείο, ώρα 17.30, στην Μητρόπολη του Ελληνισμού, στην ¨ απούσα ¨ Αθήνα.
Γύρω από το κτίριο οι πολεμικές μηχανές να μας θυμίζουν μια ιστορία, που δεν θέλουμε να έχουμε στην μνήμη μας.
« ΚΥΠΡΟΣ ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ »
Τίτλος που αποπνέει κίνδυνο.
34 χρόνια γεμάτα αναπάντητα ερωτήματα και ερχόμαστε να προσθέσουμε και άλλα στα ήδη υπάρχοντα.
Θυμός και οργή και συνάμα ανάγκη για ανακούφιση και λύση.
Γεμάτη η αίθουσα.
Γνωστές φιγούρες, αξιοσέβαστες φυσιογνωμίες, που ταξίδευσαν από την άλλη άκρη του Ελληνισμού για να μας θυμίσουν αυτό που ηθελημένα, αφήνουμε να χάνεται.
Νομίζω πως έφεραν μαζί τους το ΅ ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ Ά, από μια ματωμένη Κύπρο.
Καταπέλτης, χείμαρρος τα λόγια των ομιλητών. Χαστούκι στην αδιαφορία και την απαξίωση.
Αναφορά για το σχέδιο, που δεν έφυγε ποτέ. Φιλία και Κατοχή, δύο έννοιες ασυμβίβαστες.
Επανένωση, στρατός κατοχής, αναφορά σε «μεταλλαγμένα» εκπαιδευτικά βιβλία ιστορίας, εγκύκλιοι με αναφορές για ανοχή, διαφορετικότητα , οι σύγχρονοι ρεαλιστές.
Χάθηκαν τα ατού που είχαμε, ξεχάσαμε να τα χρησιμοποιήσουμε, είπαν.
Ο Ελληνισμός πληγωμένος και εμείς να ασχολούμαστε με την καλλιέργεια μιας κουλτούρας ειρηνικής συμβίωσης.
Και μέσα από τα λόγια τους οι τεκμηριωμένες προτάσεις, τα θετικά μηνύματα για ένα αγώνα που ποτέ δεν σταμάτησε.
Δεν είμαστε μόνοι, το πλήθος δεν μετρά μπροστά στην δύναμη της ψυχής - αν η ψυχή μένει ολόρθη -
Ότι διδαχτήκαμε, ότι ακούσαμε και ότι ζήσαμε, δεν μπορούμε παρά να το συνεχίσουμε.
Μας βαραίνει τρανή παρακαταθήκη. Ο αγώνας δεν χάνεται, αν δεν έχουμε τη ήττα μέσα μας.
Δεν υπάρχει επιλογή, αγωνιζόμαστε.
Μου είπαν: « Είσαι μικρός. Αν κάνεις ένα ακόμη βήμα, θα σε αφανίσουμε ».
Τους είπα: « Εάν δεν το κάνω, θα είμαι ακόμη πιο μικρός ».
« ΚΥΠΡΟΣ ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ »
Η Αθήνα, για πρώτη φορά ήταν παρούσα.