Το πιο κάτω ποίημα του Αγωνιστή Βάσου Λυσσαρίδη, ειδικά αφιερωμένο στους ξένους πλαστογράφους των δικαίων και της Ιστορίας του λαού μας αλλά και τους δικούς μας προσκυνημένους που κλείνουν τα μάτια στο επερχόμενο ξεπούλημα της Πατρίδας.
Ξένε,
Όταν το βράδυ ο Ζέφυρος θα συνοδεύει
του Αίαντα το παράφορο γέλιο,
όταν τα κιονόκρανα της Σαλαμίνας φοβισμένα
θα διηγούνται ψεύτικες ιστορίες,
όταν οι μαινάδες θα ξεσχίζουν τα ανύπαρκτα ιμάτια,
όταν τα χορικά των αιώνων θα κλειδώνονται
σε μια χορδή του κακόφωνου μουεζίνη,
όταν τα πετρωμένα ψάρια διαλέγουν
τον βράχο αντί το προδομένο κύμα,
μην το ξεχνάς αθέλητα, πιστέ υπηρέτη
μιας άρρωστης πλαστογραφίας,
πως περπατάς στ αχνάρια του Ζήνωνα.
Στην άκρη του Δαυλού, ξεμπαρκάρουν
τριήρεις φορτωμένες οργή και ρυτίδες.
Η δαγκάνα του γαρνιρισμένου αστακού,
μήτρα του ασίγαστου μίσους για κουρσάρους,
για προσκυνημένους,
για αμνήμονες σουλατσαδόρους
μιας μακρυνής αιώνιας πολιτείας.
Ξένε, ή φύγε ή θυμήσου