Η γη της Ηρωομάνας πόλης του Παραλιμνίου δέχτηκε το Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου 2009, τα οστά του Ήρωα στρατιώτη πυροβολικού της 182 Μοίρας Πεδινού Πυροβολικού, Κωνσταντίνου Σπάου από το Παραλίμνι Αμμοχώστου. Τα οστά αποδόθηκαν στους οικείους του το πρωί της ίδιας ημέρας και ενταφιάστηκαν το μεσημέρι στο κοιμητήριο της πόλης.
Στη κηδεία του Ήρωα, η οποία τελέστηκε στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου, παρέστη και εκφώνησε επικήδειο ομιλία ο έντιμος Υπουργός Άμυνας κος Κώστας Παπακώστας. Της επικηδείου ακολουθίας προέστη ο πανιερώτατος Μητροπολίτης Κωνσταντίας και Πρόεδρος Αμμοχώστου κος Βασίλειος. Στη κηδεία παρέστησαν βουλευτές και εκπρόσωποι κοινοβουλευτικών κομμάτων, δήμαρχοι και τοπικοί παράγοντες, εκπρόσωποι προσφυγικών και τοπικών σωματείων και οργανώσεων μεγάλος αριθμός συμπολεμιστών του Ήρωα και πλήθος κόσμου. Επικήδειους ομιλίες εκφώνησαν επίσης, ο Δήμαρχος Παραλιμνίου κος Ανδρέας Ευαγγέλου, εκπρόσωπος της οικογένειας του Ήρωα και ο Έφεδρος Υπολοχαγός πυροβολικού Άγις Ελισσέως εκ μέρους των συμπολεμιστών του Ήρωα Κωνσταντίνου Σπάου.
Ο Παγκύπριος Σύνδεσμος Εφέδρων Πυροβολικού εκπροσωπήθηκε στη κηδεία από τον πρόεδρο κύριο Κώστα Δράκο ο οποίος κατέθεσε στεφάνι εκ μέρους του Συνδέσμου.
Ρίγη συγκίνησης προκλήθηκαν στους παρευρισκομένους στο χώρο του κοιμητηρίου Παραλιμνίου κατά τη παράδοση των σημαιών που κάλυπταν το φέρετρο προς τον αδελφό του Ήρωα από τον Διοικητή της 182 ΜΠΠ.
Ο Ήρωας Κωνσταντίνος Σπάου, γεννήθηκε στο Παραλίμνι στις 5 Σεπτεμβρίου 1956 και ήταν το μικρότρο από τα τέσσερα παιδιά του Μιχάλη και της Ευδοκίας Σπάου. Φοίτησε στο Β’ Δημοτικό σχολείο Παραλιμνίου, και μετά την αποφοίτηση του επέλεξε να ριχτεί στο μόχθο της εργασίας δουλεύοντας στις οικοδομές, για να βοηθήσει την πολυμελή οικογένεια του. Κατατάγηκε στην Εθνική Φρουρά τον Ιανουάριο του 1974 και αφού υπέστη τη βασική εκπαίδευση στο ΚΕΝ Καραόλου εντάχθηκε, στην 182 Μοίρα Πεδινού Πυροβολικού η οποία έδρευε στο Βόσπορο Κερύνειας . Με την εκδήλωση της Τουρκικής Εισβολής στις 20 Ιουλίου 1974, η Μοίρα κινήθηκε προς το χώρο τάξεως της στη περιοχή του περάσματος Αγίου Παύλου.
Κατά τη διάρκεια των πολεμικών επιχειρήσεων, η Μοίρα δέχτηκε τον ανελέητο βομβαρδισμό της Τουρκικής Αεροπορίας και του Ναυτικού με αποτέλεσμα τον θάνατο δύο οπλιτών και το τραυματισμό άλλων τριών.
Ο τραυματισμός ενός από τους οπλίτες της Μοίρας ήταν σοβαρός και κρίθηκε αναγκαία η μεταφορά του σε Νοσοκομείο. Το αυτοκίνητο LAND ROVER στο οποίο εκτός από τον τραυματία επέβαιναν άλλοι δύο οπλίτες μεταξύ των οποίων και ο Κωνσταντίνος Σπάου έπεσε σε ενέδρα στη περιοχή Πικρό Νερό και όλοι οι επιβαίνοντες συνελήφθησαν. Από υπάρχουσες μαρτυρίες, οι αιχμαλωτισθέντες κλείστηκαν σε αποθήκη στη περιοχή. Το βράδυ της 22ας Ιουλίου 1974, οι Τούρκοι στρατιώτες πολυβόλησαν την αποθήκη με αποτέλεσμα τον θάνατο του Κωνσταντίνου Σπάου και ενός ακόμα από τους αιχμαλώτους.
Τα οστά του βρέθηκαν σε τάφο στη παραλία του Πικρού Νερού και αναγνωρίστηκαν με τη μέθοδο του DNA.
ΟΜΙΛΙΑ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΑΜΥΝΑΣ κ. ΚΩΣΤΑ ΠΑΠΑΚΩΣΤΑ ΣΤΗΝ ΚΗΔΕΙΑ ΤΟΥ ΠΕΣΟΝΤΑ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ ΤΗΣ 182 Μ.Π.Π ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΟΥ 1974 ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΣΠΑΟΥ
(Ι.Ν. Αγίου Γεωργίου στο Παραλίμνι, Σάββατο, 5.9.’09, 11.00 π.μ.)
Προσήλθαμε σήμερα όλοι, με συγκίνηση και δέος, στον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Παραλίμνι, για να συμμετάσχουμε στην επικήδειο ακολουθία ενός ήρωα πεσόντα της τουρκικής εισβολής του 1974. Ενός αγωνιστή της ελευθερίας και της δημοκρατίας, του στρατιώτη Κωνσταντίνου Σπάου της 182 Μοίρας Πεδινού Πυροβολικού.
Η τύχη του Κωνσταντίνου, που σήμερα κηδεύουμε με τιμές και στεφανώνουμε με τις δάφνες του θαυμασμού και της ευγνωμοσύνης μας, μέχρι πρόσφατα αγνοείτο. Αυτή η άγνοια ήταν επώδυνη, δύσκολη και τραγική, ιδιαίτερα για τους δικούς του ανθρώπους, που για 35 ολόκληρα χρόνια περίμεναν και αγωνίζονταν να μάθουν τί απέγινε το αγαπημένο τους 18χρονο τότε παλικάρι. Πρόσφατα ταυτοποιήθηκαν τα λείψανά του και αυτό αποτελεί έσχατη παρηγοριά για τους συγγενείς, τους συνδημότες και τους συμπολεμιστές του και είναι σίγουρα μια κάποια λύτρωση για την αγωνία και τον αβάσταχτο πόνο, που βίωσαν όλα αυτά τα χρόνια. Έτσι, μπορούμε και εμείς δίπλα στους οικείους και στους φίλους του Κωνσταντίνου, να συμμετέχουμε στην κηδεία των αγιασμένων από τη θυσία προς την πατρίδα λειψάνων του λεβεντονιού του Παραλιμνίου, που κατατάσσεται επάξια δίπλα σε όλους τους ένδοξους ήρωες του λαού μας.
O Κωνσταντίνος Σπάος γεννήθηκε στο Παραλίμνι στις 5 Σεπτεμβρίου του 1956. Ήταν το μικρότερο από τα τέσσερα παιδιά, της οικογένειας του Μιχάλη και της Ευδοκίας Σπάου. Φοίτησε στο Β’ Δημοτικό Σχολείο Παραλιμνίου και μετά την αποφοίτησή του εργάστηκε ως οικοδόμος. Ήταν νέος ευαίσθητος, ανήσυχος και εργατικός. Υπήρξε δραστήριο μέλος της νεολαίας της Αριστεράς και γαλουχήθηκε μέσα σε ένα οικογενειακό περιβάλλον με πρότυπα τις πανανθρώπινες αξίες και τα ιδανικά της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της δημοκρατίας.
Στην ηλικία των 17, κλήθηκε να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία στην 182 Μοίρα Πεδινού Πυροβολικού, που είχε έδρα της τον Βόσπορο Κερύνειας. Εκείνο το διάστημα, είχε αρραβωνιαστεί με την αγαπημένη του Νίκη. Ο πόλεμος όμως απέκοψε τον Κωνσταντίνο από την οικογένεια και την αρραβωνιαστικιά του. Τελευταία φορά που τους συνάντησε ήταν στις αρχές του Ιούλη του ‘74. Τους είχε πει μάλιστα τότε, να μη λυπούνται, γιατί ο καιρός της απόλυσής του πλησίαζε. Η συνέχεια όμως προδιαγραφόταν σκληρή για τον Κωνσταντίνο και την οικογένειά του. Ο πόλεμος έμελλε να τους χωρίσει για πάντα.
Με την έναρξη της τουρκικής εισβολής στις 20 του Ιούλη του ’74, η Μοίρα Πυροβολικού του Κωνσταντίνου, μετά από διαταγή, κινήθηκε από τη βάση της στον Βόσπορο Κερύνειας, προς την περιοχή του Αγίου Παύλου Κερύνειας- Καραβά. Κατά τη διάρκεια αυτής της μετακίνησης, η Μονάδα του δέχθηκε επίθεση από την τουρκική πολεμική αεροπορία. Από την επίθεση ένας συστρατιώτης του από την Άχνα τραυματίστηκε.
Εκτελώντας διαταγή του Διοικητή της Β’ Πυροβολαρχίας και με τη βοήθεια ενός άλλου στρατιώτη από την Ελλάδα, ο Κωνσταντίνος κινήθηκε προς το Νοσοκομείο της Κερύνειας, μεταφέροντας τον τραυματία συνάδελφό του, προκειμένου να τύχει ιατρικής περίθαλψης. Ενώ βρίσκονταν καθ’ οδόν προς την Κερύνεια, μέσα σε στρατιωτικό όχημα, οι τρεις στρατιώτες έπεσαν σε ενέδρα των Τούρκων και συνελήφθηκαν και οι τρεις ως αιχμάλωτοι.
Ο Κωνσταντίνος Σπάος και ο Ελλαδίτης στρατιώτης που συνόδευαν τον τραυματία οδηγήθηκαν στο κέντρο του Πορφύρη στην Κερύνεια, ενώ ο τραυματίας οδηγήθηκε από τους Τούρκους εισβολείς προς άγνωστο μέρος και μέχρι σήμερα είναι αγνοούμενος. Στο κέντρο του Πορφύρη οι Τούρκοι είχαν μεταφέρει και άλλους αιχμαλώτους, μεταξύ των οποίων υπήρχαν και γυναικόπαιδα.
Τη Δευτέρα, στις 22 του Ιούλη του ’74, γύρω στο μεσημέρι, οι Τούρκοι στρατιώτες διαχώρισαν τους άνδρες από τα γυναικόπαιδα. Ακολούθως οι άνδρες, μαζί και ο Κωνσταντίνος, μεταφέρθηκαν σε αποθήκη ξυλείας, την οποία φρουρούσαν οι Τούρκοι. Το βράδυ της ίδια μέρας Τούρκος στρατιώτης αναίτια και αδιάκριτα πυροβόλησε προς τη μικρή αποθήκη. Από αυτή την εγκληματική ενέργειά τους, τραυματίστηκαν αρκετοί από τους συμπατριώτες μας. Ανάμεσα στους τραυματίες και ο ήρωας Κωνσταντίνος Σπάος. Η τελευταία πληροφορία που έχουμε είναι, ότι μετά τον τραυματισμό του, μεταφέρθηκε από τους Τούρκους στρατιώτες σε άγνωστο μέρος. Ίσως εκεί το 18αχρονο παλικάρι, βαριά τραυματισμένο, να έζησε τις τελευταίες του επώδυνες στιγμές στα χέρια των αδίστακτων εισβολέων.
Συμπατριώτες, Συμπατριώτισσες,
Σήμερα, ανήμερα της γέννησής του, κηδεύουμε τον ήρωα Κωνσταντίνο Σπάο, ένα ακόμα άξιο τέκνο της ηρωομάνας γης του Παραλιμνίου. Ο επίλογος της τραγικής ιστορίας του Κωνσταντίνου γράφτηκε με την ταυτοποίηση των λειψάνων του, των οποίων η εκταφή είχε πραγματοποιηθεί σε παραλία κοντά στην περιοχή Αγίου Γεωργίου Κερύνειας. Η οικογένειά του πληροφορήθηκε ύστερα από τόσα χρόνια οδυνηρής αγωνίας την τύχη του αγαπημένου της Κωνσταντίνου.
Δυστυχώς όμως, πολλές είναι ακόμα οι οικογένειες συμπατριωτών μας που ζουν με την αγωνία και τον πόνο για τους ανθρώπους τους, οι οποίοι παραμένουν αγνοούμενοι.
Είναι γι’ αυτό που η Κυβέρνησή μας, εργάζεται συστηματικά σε συνεργασία με την Διερευνητική Επιτροπή Αγνοουμένων και ομάδα ειδικών επιστημόνων, διεκδικώντας την πλήρη διακρίβωση της τύχης των αγνοουμένων μας. Μόνο έτσι θα δικαιωθούν οι αγώνες των συγγενών τους, που παλεύουν με θαυμαστή καρτερικότητα και υπομονή, για να μάθουν, τί απέγιναν τα αγαπημένα τους πρόσωπα, από την ώρα της εξαφάνισής τους.
Εργαζόμαστε καθημερινά, ώστε η Τουρκία να συμμορφωθεί με την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στην Τέταρτη Διακρατική Προσφυγή της Κύπρου και να επιτρέψει την πρόσβαση στα αρχεία του τουρκικού στρατού και των υπηρεσιών της, για να διακριβωθεί πλήρως η τύχη, ενός εκάστου των αγνοουμένων μας.
Αυτό επιτάσσουν και οι πρόσφατες αποκαλύψεις σχετικά με τους πέντε μέχρι πρότινος αγνοουμένους συμπατριώτες μας, που δολοφονήθηκαν βάναυσα από τους Τούρκους εισβολείς και ρίχθηκαν σε πηγάδι, στο τουρκοκυπριακό χωριό Τζιάος. Αυτή η θλιβερή ιστορία έφερε στην επιφάνεια τα εγκλήματα πολέμου που διέπραξε η Τουρκία σε βάρος της Κύπρου και εξακολουθεί να διαπράττει με τη συνεχιζόμενη κατοχή και τον παράνομο εποικισμό της μικρής μας πατρίδας. Τέτοια εγκλήματα, που αποτελούν τους πικρούς καρπούς της διχόνοιας, του φανατισμού και του εθνικισμού, τα καταδικάζουμε ανεπιφύλακτα. Θέλουμε όμως την ίδια στιγμή να τονίσουμε, ότι η αναμόχλευση του μίσους και των παθών του παρελθόντος δεν οδηγεί πουθενά, παρά μόνο στη συντήρηση της λογικής της διαίρεσης και της διχοτόμησης.
Συμπατριώτες, Συμπατριώτισσες,
Δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να δικαιώσουμε τις θυσίες των ηρώων μας και τη δοκιμασία που υφίστανται οι συγγενείς των αγνοουμένων μας και όλοι όσοι πλήγηκαν από την τραγωδία της τουρκικής εισβολής, από το να φθάσουμε σε λύση του Κυπριακού προβλήματος και να επανενώσουμε την πατρίδα και τον λαό μας.
Αγωνιζόμαστε, μέσω των απευθείας διαπραγματεύσεων, που διεξάγει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Δημήτρης Χριστόφιας με τον ηγέτη της τουρκοκυπριακής κοινότητας, για να κλείσουμε τις πληγές της πατρίδας μας και να θέσουμε τις στέρεες βάσεις για να επικρατήσει η ειρήνη, η ασφάλεια και η ευημερία στην Κύπρο, να τερματιστεί ο εποικισμός και να αποκατασταθούν τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι βασικές ελευθερίες του λαού μας.
Αυτοί είναι οι στόχοι που επιδιώκουμε με την εξεύρεση βιώσιμης και λειτουργικής λύσης στο Κυπριακό. Λύσης που να στηρίζεται στα περί Κύπρου ψηφίσματα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών στις αρχές του Διεθνούς και Ευρωπαϊκού Δικαίου. Λύσης που θα επανενώσει το έδαφος, τον λαό, τους θεσμούς και την οικονομία του κράτους, στο πλαίσιο της διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας. Αυτή η λύση αποτελεί τη μόνη ρεαλιστική επιλογή, προκειμένου να απαλλαγούμε από την κατοχή και τη διαίρεση. Είναι σίγουρα λύση συμβιβαστική, αλλά η μόνη που θα κάνει δυνατή την εφαρμογή της ισότητας μεταξύ των δύο κοινοτήτων, όχι με τον τρόπο που διαστρεβλωμένα την αντιλαμβάνεται η τουρκική πλευρά, αλλά όπως διατυπώθηκε και υιοθετήθηκε από τα ψηφίσματα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.
Παρά τις σημαντικές αποκλίσεις που διαπιστώνονται στις διαπραγματεύσεις με την τουρκοκυπριακή κοινότητα, οι οποίες αφορούν σημαντικά ζητήματα, δεν απογοητευόμαστε, αλλά παραμένουμε συγκρατημένα αισιόδοξοι και συνεχίζουμε τον αγώνα για λύση, που θα εξυπηρετεί το συμφέρον ολόκληρου του λαού μας. Ελπίζουμε ότι η Τουρκία και η τουρκοκυπριακή ηγεσία θα επιδείξουν την αναγκαία καλή θέληση, ώστε η λύση του Κυπριακού προβλήματος να αποτελέσει σύντομα γεγονός.
Σταθερός συμπαραστάτης στον αγώνα μας για δικαίωση της Κύπρου είναι η ελληνική κυβέρνηση, ο πολιτικός κόσμος και ο λαός της Ελλάδας και ο απανταχού ελληνισμός, ενισχύοντας ποικιλοτρόπως τη συνέχιση των προσπαθειών μας για λύση.
Αγαπητή οικογένεια, Συνδημότες και Συμπολεμιστές του ήρωα Κωνσταντίνου Σπάου,
Να αισθάνεστε περήφανοι για το παλικάρι σας, που επάξια βρίσκεται στην ουράνια συνοδεία των αθανάτων. Συμμεριζόμαστε τον πόνο σας για την απώλειά του και υποκλινόμαστε ευλαβικά μπροστά στην υπομονή και την καρτερικότητα που επιδείξατε τόσα χρόνια, έως και την ημέρα που πληροφορηθήκατε την τύχη του. Υποσχόμαστε ότι θα κρατήσουμε άσβεστη τη μνήμη του και θα συνεχίσουμε τον αγώνα για ελευθερία και δικαίωση της Κύπρου, για τις αρχές και τις αξίες για τις οποίες θυσίασε τα νιάτα και τη ζωή του.
Ας είναι αιώνια η μνήμη του Κωνσταντίνου Σπάου κι ας μας ενδυναμώνει για ν’ αντέξουμε ν’ ανέβουμε τα δύσβατα και ανηφορικά μονοπάτια του αγώνα μας, με την ελπίδα, ότι θα μας οδηγήσουν στη λευτεριά και στην επανένωση της πατρίδας μας!
ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΣΠΑΟΥ ΠΡΟΣ ΤΗ ΔΟΞΑ
Ο Κωστάκης Σπάου κατατάχτηκε στην Εθνική Φρουρά το Γενάρη του 1974 ως Πυροβολητής και τοποθετήθηκε στην 182 ΜΠΠ, η έδρα της οποίας ήταν στην περιοχή Βόσπορος , 5χλμ περίπου ανατολικά της Κερύνειας. Ήταν άτομο με ιδιαίτερο παρουσιαστικό λογω του εντυπωσιακού αναστήματος του, αλλά ταυτόχρονα αγαπητό, με μειλίχιο χαρακτήρα και τύγχανε της φιλίας και εμπιστοσύνης των συναδέλφων του στη Μοίρα.
Πολύ νωρίς το πρωί της 20ης Ιουλίου 1974, από κάποιο τυχαίο περιστατικό, η Μοίρα εξήλθε του στρατοπέδου, ελάχιστα πριν την έναρξη του βομβαρδισμού του στρατοπέδου της από τη Τουρκική αεροπορία. Μετά από μικρή αναμονή στους ελαιώνες του Καζαφανιού, η Μοίρα διατάχθηκε να κινηθεί δυτικά προς τον Πενταδάκτυλο και συγκεκριμένα προς την περιοχή του Αγίου Παύλου, δυτικά του Αγίου Ιλαρίωνα. Η πορεία που ακολούθησε ήταν διαμέσου της Κερύνειας, του Αγίου Γεωργίου και της Λαπήθου, με ανηφορική πορεία προς τη περιοχή του Αγίου Παύλου, λίγο πριν τον Προφήτη Ηλία.
Επειδή τα πλείστα των οχημάτων ήταν παλιά και καταπονημένα, ορισμένα ακινητοποιήθηκαν καθοδόν και, ως εκ τούτου, η Μοίρα κινήθηκε κατά τμήματα και όχι σε ενιαία φάλαγγα, στοιχείο το οποίο ενδεχόμενα την έσωσε από μαζική επίθεση από την εχθρική αεροπορία.
Ο Κωστάκης Σπάου ευρίσκετο στα πρώτα οχήματα που διακινήθηκαν προς το χώρο τάξεως της Μοίρας και που έφτασαν στη περιοχή του Αγίου Παύλου γύρω στις 7.00 το πρωί.
Περίπου τα 2/3 του δυναμικού της Μοίρας με οκτώ πυροβόλα, τάχθηκαν στο πλάτωμα της περιοχής του Αγίου Παύλου και πολύ σύντομα άρχισαν βολές κατά των Τουρκικών πλοίων και αποβατικών στην περιοχή απόβασης στο Πέντε Μίλι. Η σοβαρή αυτή πηγή αντίστασης στον Τούρκο εισβολέα προκάλεσε τη σφοδρή αντίδραση της Τουρκικής αεροπορίας, η οποία άρχισε τον ανηλεή βομβαρδισμό μας, με αποτέλεσμα την καταστροφή μέρους των οχημάτων και του εξοπλισμού αλλά κυρίως το θάνατο του Πυροβολητή Άγγελου Καλλή, το σοβαρό τραυματισμό του Ιωάννη Κόκκινου και τον ελαφρότερο τραυματισμό δύο άλλων πυροβολητών.
Στην πρώτη ανάπαυλα των βομβαρδισμών, η Μοίρα ανασυντάχθηκε και δόθηκε η δυνατότητα για μέριμνα στην περίθαλψη των τραυματιών. Αποφασίστηκε η άμεση μεταφορά του βαριά τραυματισμένου σε Νοσοκομείο με στόχο την ενωρίτερη δυνατή περίθαλψη του. Ο αλτρουισμός του Κωστάκη και η διάθεση να βοηθήσει, βρήκαν ανταπόκριση στη διαταγή που του δόθηκε να συνοδεύσει τον τραυματισμένο συνάδελφο και φίλο του και έτσι μαζί με το Λοχία Άγγελο Βουγιούκα ανέλαβαν τη μεταφορά του Κόκκινου με ένα ιδιωτικό αυτοκίνητο που βρέθηκε στην περιοχή.
Η κρισιμότητα της κατάστασης του τραυματία, οδήγησαν το αυτοκίνητο τους προς την πλησιέστερη περιοχή που γνώριζαν ότι υπήρχε ικανοποιητική νοσοκομειακή ιατρική περίθαλψη, στην Κερύνεια, με αποτέλεσμα να πέσουν στα χέρια του Τουρκικού Στρατού που είχε ήδη δημιουργήσει μικρό προγεφύρωμα στο Πέντε Μίλι. Οι Ιωάννης Κόκκινος, βαριά τραυματισμένος, Άγγελος Βουγιούκας και Κωστάκης Σπάου συνελήφθηκαν από τους Τούρκους εισβολείς. Έκτοτε τα ίχνη του Ιωάννη Κόκκινου έχουν χαθεί, ενώ οι Βουγιούκας και Σπάου κλείστηκαν με άλλους αιχμαλώτους αρχικά στις καμπίνες του παραλιακού κέντρου στην ομώνυμη περιοχή. Κάπου εκεί τελειώνει και οποιαδήποτε επιβεβαιωμένη πληροφόρηση αφορά στον Κωστάκη Σπάου. Πληροφορίες φέρουν τους εισβολείς να έχουν προβεί άνανδρα σε πολυβολισμούς κατά των εγκαταστάσεων που κρατούνταν οι Ε/Κ αιχμάλωτοι. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, ορισμένοι αιχμάλωτοι τραυματίστηκαν, μεταξύ των οποίων και ο Κωστάκης, χωρίς να διευκρινίζεται η σοβαρότητα του τραυματισμού και η τύχη του. Οι πρόσφατες όμως εξελίξεις και ο χώρος ανεύρεσης των λειψάνων του Κωστάκη Σπάου, οδηγούν το μυαλό στο τι συνέβη την τραγική εκείνη ημέρα και την ολοκλήρωση του οδοιπορικού του προς τη δόξα . Ενός οδοιπορικού που ξεκίνησε από την ανατολικές ακτές της Κύπρου και το Παραλίμνι το 1956 και κατέληξε στη βόρεια παραλία της Κερύνειας το 1974.
Ο έτερος συλληφθείς, ο Άγγελος Βουγιούκας, μετά από πολύμηνη αιχμαλωσία στα μπουντρούμια του Αττίλα στην Τουρκία, επέστρεψε σώος στις ελεύθερες περιοχές.
Η 182 ΜΠΠ, αφού παρέμεινε στον Πενταδάκτυλο μέχρι τις 23 Ιουλίου 1974, συνέχισε, στα πλαίσια των δυνατοτήτων της και κατά διαστήματα, όποτε οι συνθήκες το επέτρεπαν, τις βολές κατά του προγεφυρώματος των εισβολέων, μέχρι και την κήρυξη της εκεχειρίας στις 4.00μμ της 22ας Ιουλίου. Στο διάστημα αυτό είχε ακόμη ένα νεκρό και τον ελαφρύ τραυματισμό άλλων τριών. Στη συνέχεια και με άμεσο τον κίνδυνο να εγκλωβιστεί στον Πενταδάκτυλο, η Μοίρα οπισθοχώρησε σε ασφαλέστερες περιοχές.
Έχει καταγραφεί ότι «Οι νεκροί έχουν τις δάφνες. Οι τραυματίες και οι αιχμάλωτοι τις ουλές και τα εγκαύματα. Οι αγνοούμενοι τα «πού» και τα «γιατί» στα πικραμένα χείλη των αγαπημένων τους». Ο Κωστάκης Σπάου δικαιούται άξια όλες τις δάφνες.
Οι ζώντες σήμερα αξιωματικοί, υπαξιωματικοί και πυροβολητές της 182 ΜΠΠ του 1974, τιμούμε και αποτίνουμε φόρο μνήμης και τιμής στους νεκρούς συναδέλφους μας και ιδιαίτερα στον Κωστάκη Σπάου, θεωρώντας τους εαυτούς μας τυχερούς που υπήρξαμε συμπολεμιστές με ανθρώπους τους οποίους η υπέρτατη προσφορά προς την πατρίδα ήταν η ίδια τους η ζωή. Παράλληλα τους ζητούμε συγνώμη, διότι οι όσες προσπάθειες καταβάλαμε για να σώσουμε την πατρίδα μας δεν ήσαν αρκετές για να σταθούν αντάξιες της θυσίας τους.
Αιωνία σου τιμή Κωστάκη Σπάου
Αγης Ελισσαίος
5 Σεπτεμβρίου 2009