Τελέστηκε τη Τετάρτη 29 Αυγούστου 2007 η κηδεία του ήρωα έφεδρου Ανθυπολοχαγού Πυροβολικού Γιώργου Θεοφάνους Τομπόλη από τη Σια, ο οποίος έπεσε ηρωικά μαχόμενος στις 22 Ιουλίου 1974, υπερασπιζόμενος τη πατρώα γη. Ο ήρωας έπεσε κατά τη διάρκεια μάχης στην οποία έστησε πρόχειρο πολυβολείο μαζί με άλλους δύο άνδρες, έξω από το Γ.Σ. Πράξανδρος στη Κερύνεια, καλύπτοντας με βαρύ πολυβόλο, τη διαφυγή των υπόλοιπων ανδρών του. Ο ήρωας μέχρι πρόσφατα εθεωρείτο αγνοούμενος και τα οστά του ταυτοποιήθηκαν με τη μέθοδο του DNA.
Η κηδεία τελέστηκε στη γενέτειρα του ήρωα Σια. Κατά τη διάρκεια της τελετής αποδόθηκαν όλες οι πρέπουσες τιμές προς τον ήρωα. Κατά τη διάρκεια της κηδείας τιμές απέδωσε απόσπασμα ανδρών της Εθνικής Φρουράς.
Την κυβέρνηση εκπροσώπησε ο έντιμος Υπουργός Άμυνας κος Χριστόδουλος Πασιαρδής, την Ελληνική κυβέρνηση εκπροσώπησε ο Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας κος Βασίλης Μιχαλολιάκος και την Εθνική Φρουρά ο Αρχηγός ΓΕΕΦ Αντιστράτηγος Κωνσταντίνος Μπισμπίκας. Παρών και η εκκλησία με εκπρόσωπο της τον Μητροπολίτη Τριμυθούντος και Λευκάρων Βαρνάβα. Παρευρέθηκαν αρχηγοί κομμάτων, βουλευτές και λοιποί εκπρόσωποι κομμάτων, ο Διοικητής της ΕΛΔΥΚ Συνταγματάρχης Κυριακόπουλος, αξιωματικοί της Εθνικής Φρουράς, τοπικοί παράγοντες, συγγενείς του ήρωα και πλήθος κόσμου. Ο ΠΣΕΠ εκπροσωπήθηκε από αντιπροσωπεία του Διοικητικού Συμβουλίου.
Επικήδειους λόγους εκφώνησαν ο Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας της Ελλάδος κος Βασίλης Μιχαλολιάκος και ο αδελφός του ήρωα Παντελής Χατζηγεωργίου.
Στεφάνια κατέθεσαν ο Υπουργός Άμυνας κος Χριστόδουλος Πασιαρδής εκ μέρους τη κυβερνήσεως, ο Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας της Ελλάδος κος Βασίλης Μιχαλολιάκος, ο Αρχηγός ΓΕΕΦ Αντιστράτηγος Κωνσταντίνος Μπισμπίκας, ο Μητροπολίτης Τριμυθούντος και Λευκάρων Βαρνάβας, ο Διοικητής της ΕΛΔΥΚ Συνταγματάρχης Κυριακόπουλος, οι αρχηγοί και εκπρόσωποι κομμάτων, ο πρόεδρος του ΠΣΕΠ και άλλοι.
Επικήδειος του Υφυπουργού Εθνικής Άμυνας της Ελλάδας κ. Βασίλη Μιχαλολιάκου
- Σήμερα βρισκόμαστε εδώ για να πούμε μετά από 33 χρόνια το ύστατο αντίο σε ένα άνθρωπο που ξεχώρισε, σε έναν ήρωα.
- Στο πρόσωπό της Κατερίνας και του Θεοφάνη Χατζηγεωργίου ο Παγκόσμιος Ελληνισμός σήμερα τιμά όλες τις οικογένειες που γεύτηκαν τον πικρό χαμό των παλικαριών τους κατά τις τουρκικές εισβολές το καλοκαίρι του 1974.
- Ο Έφεδρος ανθυπολοχαγός Γεώργιος Θεοφάνους Τόμπολης πάντοτε προσδοκούσε και αγωνιζόταν για ένα καλύτερο μέλλον με σθεναρό και αγωνιστικό πνεύμα. Ποτέ δεν επέλεξε τον επονομαζόμενο «εύκολο» δρόμο της απραξίας, της αποχής.
- Από τα νεανικά του χρόνια ήξερε μόνο να δίνει και ποτέ να παίρνει. Εργαζόταν σκληρά παράλληλα με τις σπουδές του. Υπήρξε μοναδικός στυλοβάτης της οικογένειάς του και άξιος συμπαραστάτης για συγγενείς και φίλους.
- Πάνω από όλα για το Γιώργο ήταν η Ελλάδα και ο Χριστός. Από την Έ Τάξη του Γυμνασίου μετά τον καθημερινό αγώνα για μάθηση και τη βιοπάλη, αφιέρωνε μυστικά από όλους χρόνο για εκπαίδευση εν όψει της τουρκανταρσίας του 1963. Μάλιστα εξελίχθηκε σε ομαδάρχη Ιερολοχιτών μαθητών στον Άγιο Κασσιανό και τον Τακτακαλά.
- Το 1965 κατατάχτηκε στην Εθνική Φρουρά, στο ΚΕΝ της κατεχόμενης σήμερα Μύρτου, όπου ξεχώρισε για την προσωπικότητα και τις ικανότητές του.
- Κατά τη σύντομη θητεία του στην Ελλάδα ως δόκιμος αξιωματικός ο Γιώργος κατάφερε την επανασύνδεση των συγγενικών προσώπων της οικογένειας που ζούσαν χρόνια στην Ελλάδα και είχαν χάσει κάθε επαφή με τους δικούς τους στην Κύπρο.
- Η ψυχή του ήταν γεμάτη από Ελλάδα, την πατρίδα «του φωτός και της Δημοκρατίας», όπως συνήθιζε να λέει. Αγάπη που σαν φλόγα άναψε ακόμη περισσότερο κατά την παρουσία του στην μητέρα Ελλάδα.
- Τον Ιούλιο του 1974 στο κάλεσμα της πατρίδας ο Γεώργιος Τόμπολης ανταποκρίθηκε αμέσως και βρέθηκε στο 241 Τάγμα Πεζικού. Η άνανδρη τουρκική επίθεση στη μαρτυρική Μεγαλόνησο ήταν πραγματικότητα. Ο εχθρός ήταν εντός των πυλών και έπρεπε να αντιμετωπιστεί, να σταματηθεί πάση θυσία.
- Με φτωχό οπλισμό βρέθηκε αντιμέτωπος απέναντι στα τανκς του εχθρού, στις υπέρτερες σιδερόφρακτες ορδές του Αττίλα, αλλά δε δείλιασε.
- Ως γνήσιος Έλληνας, συνεχιστής του πνεύματος των τριακοσίων ηρωικών Σπαρτιατών στις Θερμοπύλες, μαζί με άλλα δύο παλικάρια έστησε ένα πρόχειρο πολυβολείο δίπλα στο σύλλογο Πράξαντρος στην Κερύνεια και αντιμετώπισε τους Τούρκους εισβολείς.
- Ήταν βέβαιη η πτώση του. Μπορούσε, αν ήθελε, να υποχωρήσει, αλλά δεν το έκανε. Δε μπορούσε, όμως, να επιτρέψει την προέλαση των εισβολέων δίχως αντίσταση. Για έναν ήρωα αυτή η επιλογή είναι μονόδρομος.
- Διότι ο Γιώργος είναι άξιος συνεχιστής των αγωνιστών της ΕΟΚΑ, της θυσίας του Γρηγόρη Αυξεντίου, του Μιχαλάκη Καραολή, του Ευαγόρα Παλληκαρίδη, του Ανδρέα Δημητρίου, του Κυριάκο Μάτση και όλων όσων έδωσαν άνισο πόλεμο υπέρ πατρίδος.
- «Θα πάρω μιαν ανηφοριά, θα πάρω μονοπάτια, να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά» έγραφε ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης. Και αυτό ήταν που έκανε πράξη ο Γιώργος Τόμπολης.
- Στο τέλος της ανηφοριάς συνάντησε αυτό που οι αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν «ένδοξο θάνατο». Ξεπέρασε τα ανθρώπινα όρια και πέρασε στους Αθανάτους.
- Ένα διαχρονικό παράδειγμα αγωνιστικότητας, πατριωτι-σμού και αυτοθυσίας.
- Ο Γιώργος Τόμπολης δεν ανήκει στο χρόνο, γιατί τον ξεπέρασε. Διαχέεται ως ιερή μορφή στη συλλογική συνείδηση του Έθνους, δίπλα στους Μαραθωνομάχους και τους Ακρίτες. Στέκεται άξια δίπλα στους Μεγάλους του Ελληνισμού, το Λεωνίδα, τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, τον Αθανάσιο Διάκο.
- Αυτόν τον άνθρωπο, αυτόν τον ήρωα ήρθαμε να τιμήσουμε σήμερα. Χρειάστηκαν 33 χρόνια για να επιστρέψουν τα οστά του στη γενέτειρά του. Έχουν περάσει 33 χρόνια και σχεδόν η μισή Μεγαλόνησος παραμένει υπό τουρκική κατοχή με παραβίαση κάθε διεθνούς συνθήκης, κάθε έννοιας δικαίου και προς ντροπή όλων των διεθνών οργανισμών, που αγωνίζονται για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
- Δεν πρέπει ποτέ να πάψουμε να αγωνιζόμαστε για την Κύπρο μας και δε θα το κάνουμε. O αγώνας συνεχίζεται σύμφωνα με τη βούληση του Κυπριακού Ελληνισμού μετά το βροντερό του «όχι» στο Σχέδιο Ανάν κατά το περασμένο δημοψήφισμα. Το οφείλουμε στη μακραίωνη ιστορία μας, στους προγόνους μας, στους ήρωές μας, στο Γεώργιο Τομπόλη.
- Όλα μπορούν να αλλάξουν, αν όλοι οι Έλληνες στεκόμαστε στο ύψος των εκάστοτε περιστάσεων.
- Αν υπηρετούμε αταλάντευτα τα πανανθρώπινα ιδανικά της ελευθερίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
- Ως πολίτης, ως πολιτικός, αλλά προπαντός ως Έλληνας υποκλίνομαι στην προσωπικότητα και θυσία του Γεωργίου Τομπόλη.
- Η μνήμη του θα συνοδεύει τις επόμενες γενιές. Το όνομά του γράφτηκε στις χρυσές δέλτους της ιστορίας μας και θα μείνει Αθάνατο.
- Γιώργο, δεν είχα την τύχη να σε γνωρίσω από κοντά. Σε θαύμαζα όμως πάντοτε μέσα από τις αφηγήσεις και περιγραφές φίλων και ιδιαιτέρως του αγαπητού σου Παντελή.
- Με την εξαγγελία της σημερινής σεμνής τελετής δεν σκέφτηκα ούτε δεύτερη φορά να εκπληρώσω ακόμα ένα χρέος που οφείλω προσωπικά, αλλά και ως μέλος της Πολιτικής Ηγεσίας του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας σε όσους τίμησαν με τη θυσία τους την Ελλάδα και τον απανταχού Ελληνισμό.
- Σε τιμούμε έστω και καθυστερημένα αγαπητέ Γιώργο. Σήμερα σε τιμούν η Κύπρος, η Ελλάδα, καθώς και όλοι οι συγγενείς και φίλοι.
- Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει...
ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΓΙΩΡΓΑΚΗ
από τον αδελφό του ήρωα Παντελή Χατζηγεωργίου
Αγαπημένε μας Γιώργο ,
Εδώ μπροστά στο μεγαλείο της μορφής σου να περιπλανιέται σήμερα ανάμεσά μας, θα προσπαθήσω να είμαι δυνατός και άξιος να σε αποχαιρετήσω, μαζί με τους γονείς μας, τα αδέλφια, τους συγγενείς και όλους τους φίλους που είναι εδώ παρόντες. Είναι εδώ η Εκκλησιαστική η Πολιτική και Στρατιωτική ηγεσία της Κύπρου, καθώς επίσης και η Ελληνική Πρεσβεία μαζί με την ηγεσία της Ελληνικής Δύναμης Κύπρου. Είναι παρών ο φίλος της Κύπρου, ο Μανιάτης Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας Βασίλης Μιχαλολιάκος, που παρά τις δύσκολες ώρες που περνά η Ελλάδα και ο Ελληνικός λαός , είναι μαζί μας.
Είμαστε όλοι εδώ για να αντλήσουμε δύναμη από την ανδρειωσύνη του Έφεδρου Ανθυπολοχαγού Γεώργιου Τομπόλη και να συνεχίσουμε με ομοψυχία τον αγώνα για την δικαίωση. Είμαστε εδώ γιατί τιμούμε ...αυτούς που στην ζωή τους ώρισαν να φυλάνε θερμοπύλες.
Εκείνη την ημέρα λέει ο Κωνσταντίνος Καβάφης:
« Η θάλασσα στα βάθη της πήρ`έναν ναύτη.- -
Η μάνα του, ανήξερη, πιαίνει κι ανάφτει
στην Παναγία μπροστά ένα υψηλό κερί
για να επιστρέψει γρήγορα και νάν`καλοί καιροί- -
και όλο προς τον άνεμο στήνει τ`αυτί.
Αλλά, ενώ προσεύχεται και δέεται αυτή,
η εικών ακούει, σοβαρή και λυπημένη,
ξεύροντας πως δεν θάλθει πια ο υιός που περιμένει. »
Πήρες την απόφαση να μη γυρίσεις πίσω, αλλά με δύο άλλα παλικάρια να δώσετε την μάχη της ζωής σας αντιμετωπίζοντας υπέρτερες δυνάμεις. Πήρατε την απόφαση γνωρίζοντας ότι η μάχη θα ήταν άνιση. Είχε πολύ ανάγκη για πότισμα εκείνες τις μέρες του Ιούλη, ο Δρυς της ρωμιοσύνης. Δεν γνωρίζω εάν ευδοκιμούν σήμερα οι φράσεις « θυσία για το μεγαλείο και την αξιοπρέπεια της πατρίδας», αλλά είμαι σίγουρος ότι αυτό έπραξες με τους συμπολεμιστές σου. Σε έχουμε σήμερα μαζί μας, αφού σε κράτησε μέσα στα σπλάχνα της η γη της Κερύνειας, αγκαλιασμένο από τις ρίζες των δέντρων της, όπως μαρτυρεί ο Ηλίας Γεωργιάδης, που ήταν παρών στην εκταφή. Σε παραδίδουμε στη σημερινή και τις μέλλουσες γενιές, σίγουροι ότι θα σε κατατάξουν μαζί με τόσους άλλους εκεί που σου αξίζει. Η ψυχή σας θα βρει γαλήνη όταν ακούσει τους νεότερους ν`αναφωνούν , « Άμμες δε γ'εσόμεθα πολλώ κάρρονες τούτων»..εμείς θα γίνουμε καλύτεροι σας.!
Ο Γιωργάκης, από πολύ νωρίς στη ζωή του κατάλαβε ότι αυτή δεν θα είναι σπαρμένη με ροδοπέταλα. Από τα πρώτα του βήματα δίπλα στον ξωμάχο πατέρα του στα περιβόλια και τους αγρούς. Από το δημοτικό σχολείο, δεν υπήρχαν γι'αυτόν απογεύματα, γιορτές και σχόλες. Πρώτιστο καθήκον ο αγώνας για την επιβίωση της οικογένειας που όλο και μεγάλωνε. Κάτω από αυτές τις συνθήκες αναγκάστηκε να ωριμάσει πρόωρα. Σημασία δεν έδινε στο φαίνεσθαι, αλλά στο είναι του ανθρώπου. Μ`αυτές άλλωστε τις αξίες γαλουχήθηκε.
Σύμφωνα με τις σημειώσεις της αυτοβιογραφίας σου που τις διάβασα πρόσφατα παρακούοντας τις προτροπές σου στον πρόλογο,φτάνοντας στο τέλος της έκτης δημοτικού, ένας έντονος προβληματισμός άρχισε να βασανίζει το μυαλό σου, μήπως οι μαθησιακές ελλείψεις δεν θα σου επέτρεπαν να επιτύχεις στις προεισαγωγικές εξετάσεις και να πραγματοποιήσεις το όνειρό σου για ανώτερη μόρφωση. Τα κατάφερες όμως! Μπήκες στη Σχολή Σαμουήλ, με πρώτιστο πάλι στόχο τη μηδενική οικονομική επιβάρυνση της οικογένειάς σου. Μετά τα μαθήματα έπρεπε να δουλεύεις για τα δίδακτρα και για τα προς το ζειν. Πότε φανερά και πότε κρυφά,με αποτέλεσμα να υπάρχει και η υποψία ότι ο Γιώργος πήρε άλλους δρόμους. Σε μια επίσκεψη της μητέρας σου στην Λευκωσία για να παρακολουθήσει τα βήματα σου, διαπίστωσε ότι εργαζόσουν στους στάβλους ενός τσίρκου. Από τη μια η χαρά ότι τίποτε το μεμπτό δεν συνέβαινε και από την άλλη η πίκρα, γιατί δεν είχε την οικονομική δυνατότητα να προσφέρει σ' εσένα και στα υπόλοιπα παιδιά της όλα όσα χρειάζονταν. Ήταν εκείνη την περίοδο που σε περίμενα στο χωριό τα Σαββατοκύριακα για να σου καταγγείλω τη Φωτούλα και τη Σταυρούλα για ότι μου έκαναν ολόκληρη τη βδομάδα. Σαν πιο μικροί που ήμασταν, εγώ και ο Αντρέας, τους επέβαλλες να ανέχονται πολλές από τις κατεργαρίες μας. Ομολογώ ότι εκμεταλλευόμουν την αδυναμία που μου είχες. Μέχρι και τον πατέρα μας απείλησα μια μέρα, ότι θα τον καταγγείλω σε σένα εάν με τιμωρούσε.
Στη συνέχεια, αποφοίτησες από το Λύκειο Νεοκλέους, υπηρέτησες τη στρατιωτική σου θητεία και μετά εργοδοτήθηκες στην Αρχή Εκδόσεως Αδειών και έπειτα στο Υπουργείο Εργασίας στη θέση του Επιθεωρητή Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Παράλληλα με την εργασία σου, γιατί το έβαλες ως στόχο να προχωρήσεις, αξιώθηκες να πάρεις το Πτυχίο των Πολιτικών Επιστημών της Παντείου Σχολής Αθηνών. Το παράδειγμα σου ακολούθησαν και άλλοι μετά από `σένα.
Με τον χαμό σου χάθηκε η γη κάτω από τα πόδια μας. Μαζέψαμε όμως τα συντρίμμια μας και βρήκαμε το κουράγιο και τη δύναμη να προχωρήσουμε. Φτιάξαμε τις οικογένειες μας, πράγμα που εσύ δεν πρόλαβες να κάνεις αφού είχες σαν στόχο πρώτα να βοηθήσεις όλους εμάς. Αδελφέ μου, να ξέρεις ότι ποτέ δεν θα ξεχάσουμε ότι μας πρόσφερες.Πάντα θα είσαι στο μυαλό και την καρδιά μας, στις χαρές και τις λύπες μας. Στις χαρές μας, γιατί είχες ένα δικό σου ξεχωριστό τρόπο να διασκεδάζεις. Στις λύπες μας, γιατί πάντα εύρισκες τον τρόπο και τη δύναμη να μετριάζεις τον πόνο. Ήσουν ξεχωριστός άνθρωπος!
Θα πρέπει να σου πω αδελφέ μου, ότι όπως μας ήξερες και όπως μας περιγράφεις στην αυτοβιογραφία σου, έτσι είμαστε όλη η οικογένεια μέχρι σήμερα, παρόλα τα χρόνια που έχουν περάσει.
Ο πατέρας, όπως πάντα μειλίχιος, δίκαιος και ειλικρινής. Δεν έμαθε όμως ποτέ να κρατά σημειώσεις, παρόλες τις προτροπές σου. Διατηρεί στα 90 του χρόνια την στεντόρεια φωνή του και με το πρώτο κρασί θυμάται και τραγουδά ανέκδοτα ελληνικά τραγούδια. Η μάνα, που ποτέ δεν την πίκρανες και δεν της χάλασες χατίρι, όπως πάντα να μας περιμένει την Κυριακή στην εκκλησία και να είναι αυστηρή με την τήρηση των χριστιανικών αρχών. Στέγνωσε από δάκρυα περιμένοντάς σε για 33 χρόνια. Εδώ και δύο χρόνια έχασε τελείως την όρασή της και καθηλωμένη πλέον στην αναπηρική καρέκλα, με το πνεύμα πάντα διαυγές έσωσε να ακούσει και αυτό το μαντάτο. Η Τούλλα παπαδιά, δίπλα στον Παπαγιάννη, με τα παιδιά και τα εγγόνια της, ευαίσθητη όπως πάντα, να μην αφήνει κανένα να φύγει από το σπίτι της χωρίς να του προσφέρει ότι καλό διαθέτει. Η Κούλλα, χωρίς περιστροφές να εκφράζει αυτό που πιστεύει και να έχει αναλάβει σημαντικά βάρη της οικογένειας που άφησε ο χαμός σου. Η Φωτούλλα, συνεχίζει να μιλά μεγαλόφωνα και να δίνει τον δικό της αγώνα αφότου έχασε το σύντροφο της ζωής της. Η Σταυρούλλα, όπως την ήξερες πάντα, αυθόρμητη και εκδηλωτική, να σε έχει σε ξεχωριστό μέρος στην καρδιά της. Εγώ παραμένω διστακτικός στο να ξεκινήσω κάποια χειρωνακτική εργασία και καταφέρνω ακόμη και σήμερα να τις φορτώνω του μικρότερου αδελφού μας Ανδρέα που σου τρέφει απέραντη αγάπη και ευγνωμοσύνη για ό,τι μας δίδαξες στη ζωή.
Όλα τα αδέλφια σου, τα νέα μέλη στην οικογένεια και τα παιδιά μας, ψιθυρίζαμε εδώ και 33 χρόνια σιωπηλά το όνομά σου για να μην προκαλούμε τις θύμισες. Είμαστε σίγουροι ότι η επιστροφή σου στη γενέθλια γη και στα αγαπημένα σου πρόσωπα θα σε ξεκουράσει και θα γαληνέψει την ψυχή σου που τόσα χρόνια περιπλανιόταν βασανισμένη. Από σήμερα Γιώργο, θα νιώθουμε ακόμα πιο περήφανοι για σένα. Με τη αυτοθυσία σου απέδειξες το μεγαλείο της ψυχής σου και μαζί με όλους όσους έπεσαν ηρωικά μαχόμενοι εδώθε και εκείθεν του Πενταδάκτυλου, αποτελείτε φάρο για τις σημερινές και τις μελλούμενες γενιές. Από σήμερα δεν ανήκεις μόνο σε μας, αλλά στην Κύπρο, στην Ελλάδα και στον απανταχού Ελληνισμό.
Μακάρι να είχα το ψυχικό σθένος και θα σου τραγουδούσα ένα αγαπημένο σου τραγούδι. Σε αποχαιρετώ Γιώργο. Τα τρένα που φύγανε εκείνη την ημέρα, πήραν μαζί τους αγάπες και ήρωες για το μεγάλο ταξίδι στην αιωνιότητα.
Αδελφέ μου Αιωνία σου η μνήμη.