Δημοσιεύουμε το άρθρο αυτό του Λάζαρου Μαύρου όπως έχει δημοσιευθεί στην εφημερίδα ΣΗΜΕΡΙΝΗ στη στήλη ΕΙΡΗΣΘΩ την 29η Μαίου 2008.
5 5 5 ΧΡΟΝΙΑ από τότε. Μνήμη αποφράδας Τρίτης, 29ης Μαΐου 1453. Εάλω η Πόλις. Η Άλωση... Λέξεις που 'μειναν, πεντέμισι αιώνων τραύμα -αποφράς, εάλω, άλωσις-, στη γλώσσα και στη συνείδηση 18 γενεών Ελλήνων, από τότε. Κι η λεωνίδεια απάντηση του τελευταίου Έλληνα Αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης, της Εφτάλοφης, της Νέας Ρώμης, της Βασιλεύουσας, της Ορθόδοξης Ανατολής, του Κωνσταντίνου Δραγάτση Παλαιολόγου. Λίγο προτού θυσιαστεί μαχόμενος, στα τείχη εκεί κοντά στην πύλη του Αγίου Ρωμανού. 1.933 χρόνια μετά τις Θερμοπύλες. Απάντηση στα ιδιοτελώς «δελεαστικά» του Πορθητή: «Το δε την Πόλιν συ δούναι, ούτ' εμόν εστί, ουδ' άλλου των κατοικούντων εν αυτή. Κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών»... Είναι και τα 14 εξαιρετικά κομμάτια, μουσική και στίχοι, του Σταμάτη Σπανουδάκη, στον δίσκο «Μαρμαρωμένος Βασιληάς» του 1998.
Α Λ Λ Α , πριν από το 1453 υπήρξε το 1204. Όταν κατεστράφη ολοσχερώς η Κωνσταντινούπολη, συμπαρασύροντας το χιλιόχρονο οικοδόμημα του Βυζαντίου. Για την οποία έγραψε το σπουδαίο βιβλίο «1204 Η Διαμόρφωση του Νεώτερου Ελληνισμού», ο Γιώργος Καραμπελιάς, πριν από δυο χρόνια: «Πώς και γιατί σβήστηκε και αποσιωπήθηκε το 1204 από τη συλλογική μνήμη, παρότι αποτέλεσε ένα γεγονός αποφασιστικότερης σημασίας και από αυτή την Άλωση του 1453; Πώς και γιατί δεν αντιμετωπίζεται ως το γενέθλιο ορόσημο στην ιστορία του νεώτερου ελληνικού έθνους; Η απόκρυψη της σημασίας της πρώτης και καθοριστικής Άλωσης συσκοτίζει την ίδια τη διαδικασία συγκρότησης του νεώτερου ελληνισμού και της συνέχειάς του με τον βυζαντινό. Παράλληλα, και συναφώς, αποκρύπτει τις αποικιακού τύπου σχέσεις που εγκαθιδρύθηκαν ανάμεσα στους Δυτικούς κατακτητές και τους Έλληνες του ύστερου Βυζαντίου, παραχαράσσοντας την παγκόσμια ιστορία, ειδικότερα στο κρίσιμο κεφάλαιο που αφορά την αποικιοκρατική συγκρότηση της Δύσης. Η αποφασιστική στιγμή της ''στροφής'' υπήρξε η περίοδος ανάμεσα στο 1701 και τον 14 αιώνα, την οποία συμβολικά χαρακτηρίζουμε ως ''1204'', όταν οι Φράγκοι θα απομυζήσουν και θα διαμελίσουν τον βυζαντινό ελληνισμό, για να τον παραδώσουν ανήμπορο στα χέρια των Οθωμανών. Ο ελληνισμός δεν θα μπορέσει ποτέ πια να σταθεί στα πόδια του ως αυτόνομος χώρος, ως συνέχεια της ελληνικής ''οικουμένης'', και θα επιβιώσει στο εξής ως ένας απλός μεθοριακός σταθμός μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Οκτώ αιώνες μετά το 1204, προϋπόθεση για την απο-αποικιοποίηση της σκέψης μας αποτελεί η αναγνώριση μιας ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ συγκροτημένης διά της ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΩΣ»...
ΛΑΖΑΡΟΣ Α. ΜΑΥΡΟΣ
«ΣΗΜΕΡΙΝΗ» «EΙΡΗΣΘΩ»