Διάχυτη η συγκίνηση στην τελετή των αποκαλυπτηρίων της προτομής του Ήρωα Αγνοούμενου Διοικητή της 181 ΜΠΠ, Αντιστράτηγου Καλμπουρτζή Στυλιανού, που πραγματοποιήθηκε στις 23 Ιουλίου 2009, στο στρατόπεδο που φέρει το όνομα του Ήρωα Διοικητή, στον Δελίκηπο. Δεν υπήρξε μάτι να μην βουρκώσει, δεν υπήρξε ομιλία που να μην προκαλέσει ρίγη, δεν υπήρξε φωνή που να μην τρέμει.
Απόδοση τιμών έστω και καθυστερημένα στον Έλληνα αξιωματικό που πιστός στο καθήκον, στον ιερό όρκο του Έλληνα αξιωματικού, παρέμεινε στη θέση στην οποία είχε διαταχθεί να παραμείνει και σαν ένας νέος Λεωνίδας στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων, εκεί στο βουνό, αφοσιωμένος απόλυτα στις διαχρονικές ελληνικές αξίες, μπροστάρης, πατέρας και προστάτης των παιδιών του.
Ο πυροβολητές όμως δεν ξεχνούν και δεν θα ξεχάσουν ποτέ. Οι πυροβολητές θα αποδίδουν πάντα τις τιμές που αρμόζουν στον Αντιστράτηγο Καλμπουρτζή και σε όσους χάθηκαν το μαύρο καλοκαίρι του 1974. Θα βρίσκονται στη μνήμη και την θύμηση μας. Η προτομή αποτελεί προσφορά του Παγκύπριου Συνδέσμου Εφέδρων Πυροβολικού εις ένδειξη ελάχιστου φόρου τιμής στον ήρωα Αντιστράτηγο Καλμπουρτζή Στυλιανό και αναγνώρισης της θυσίας του.
Πέντε ομιλίες εκφωνήθηκαν και όλες εκθείασαν το μεγαλείο της ψυχής, το ποιόν του ανθρώπου, την τιμιότητα και την ακεραιότητα του αξιωματικού, την αφοσίωση του πατέρα. Ομιλίες εκφώνησαν ο έντιμος υπουργός Άμυνας κ. Κώστας Παπακώστας, ο πρόεδρος του ΠΣΕΠ Κώστας Δράκος, ο διοικητής της ΔΠΒ Ταξίαρχος Μαρκίδης Ανδρέας, η Μαρία Καλμπουρτζή κόρη του ήρωα και ο Ταξίαρχος ε.α. Κούκουρας Δημήτριος. Ιδιαίτερα έντονες και συγκινησιακά φορτισμένες η ομιλία της κόρης του Αντιστράτηγου Καλμπουρτζή, Μαρίας Καλμπουρτζή και η ομιλία του Ταξίαρχου ε.α. Κούκουρα Δημήτριου, διοικητή τότε της Γ’ πυροβολαρχίας της 181 ΜΠΠ.
Τα αποκαλυπτήρια της προτομής τέλεσε ο έντιμος υπουργός Άμυνας κ. Κώστας Παπακώστας. Κατά τα αποκαλυπτήρια ρίφθηκαν 4 τιμητικές βολές πυροβόλων. Το τελετουργικό περιλάμβανε παράδοση των σημαιών που κάλυπταν την προτομή από τον υπουργό Άμυνας στη κόρη του Ήρωα. Η Μαρία Καλμπουρτζή παρέλαβε τις σημαίες μαζί με τα παιδιά της με δάκρυα στα μάτια.
Ακολούθησε κατάθεση στεφάνων από τους επισήμους και τους προσκεκλημένους. Μετά τη κατάθεση στεφάνων παρατέθηκε δεξίωση στο εστιατόριο του στρατοπέδου.
Η προτομή του Ήρωα, τέλεια απεικονίζουσα τη μορφή του, αποτέλεσμα της φιλεύσπλαχνης δημιουργικής καλαισθησίας του γνωστού και καταξιωμένου γλύπτη Γεώργιου Μαυρογένη. Ο διαπρεπής καλλιτέχνης από τη πρώτη στιγμή που ενημερώθηκε για το ιστορικό του Ήρωα, επέδειξε ιδιαίτερη ευαισθησία γεγονός που αντικατοπτρίζεται στη προσπάθεια που κατέβαλε και στο εξαίρετο αποτέλεσμα της δουλειάς του. Ως εκ τούτου η προτομή είναι ασύλληπτα εξαίρετης ποιότητας και τονίζει ακόμη και τις πιο μικρές λεπτομέρειες της μορφής του Ήρωα. Η ευαισθησία του καλλιτέχνη φάνηκε και κατά τη κατάθεση στεφάνων, όταν ο γλύπτης κατέθεσε το δικό του στεφάνι εμφανώς συγκινημένος, μη μπορώντας να κρύψει ένα δάκρυ. Η εργασία λοιπόν που εκτελέστηκε από ένα καλλιτέχνη με έντονα ευαίσθητη ψυχή προς τιμή ενός πιστού άξιου ακέραιου Έλληνα αξιωματικού.
Παρόντες στα αποκαλυπτήρια, όπως προαναφέρθηκε, ο έντιμος Υπουργός Άμυνας της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Κώστας Παπακώστας, ο Μητροπολίτης Τριμυθούντος και Πρόεδρος Λευκάρων κ. Βαρνάβας, ο αξιότιμος Πρέσβης της Ελλάδος κ. Βασίλειος Παπαιωάννου, εκ μέρους της Κυπριακής Βουλής ο βουλευτής κ. Σοφοκλής Φυτής, ο Α/ΓΕΕΦ Αντιστράτηγος Πέτρος Τσαλικίδης, ο Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Άμυνας κ. Πέτρος Καρεκλάς, ο γλύπτης της προτομής Γεώργιος Μαυρογένης, η Δήμαρχος της Κερύνειας κα. Μαρία Ιωάννου, ο Διοικητής ΔΠΒ Ταξίαρχος Ανδρέας Μαρκίδης, ο Υποδιοικητής της ΕΛΔΥΚ Αντισυνταγματάρχης Δημήτριος Καραμούζας, η οικογένεια του ήρωα, εκπρόσωποι κοινοβουλευτικών κομμάτων, δήμων, κοινοτήτων, συνδέσμων εφέδρων, αξιωματικοί και οπλίτες της Εθνικής Φρουράς, βετεράνοι πυροβολητές(του 1974) της 181ΜΠΠ και άλλων μονάδων και πλήθος κόσμου.
Γέμισε το στρατόπεδο του Αντιστράτηγου Καλμπουρτζή με έντονα ανθρώπινα αισθήματα στην εκδήλωση, με φορτισμένη την ατμόσφαιρα συνεχώς. Ιδιαίτερη όμως εντύπωση προκάλεσαν τα αδελφικά θα λέγαμε αισθήματα μεταξύ της Μαρίας Καλμπουρτζή και τους βετεράνους πυροβολητές, τότε κληρωτούς στρατιώτες του ήρωα πατέρα της. Αν τους παρατηρούσες από μακριά θα ‘λεγες ότι όλοι ανήκαν στη ίδια οικογένεια!
Θα ήταν παράληψη μας να μην αναφερθούμε στην άρτια οργάνωση της εκδήλωσης από το διοικητή, τους αξιωματικούς και τους άνδρες της 181 Α/Κ ΜΚΒ TOR M-1 αλλά και της συστρατευομένης 184 ΜΜΠ . Η εργασία αυτών των ανθρώπων είχε ως αποτέλεσμα η εκδήλωση να αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις.
23 Ιουλίου 2009, αποκαλυπτήρια προτομής του ήρωα αγνοούμενου διοικητή Αντιστράτηγου Καλμπουρτζή Στυλιανού, εκεί στο στρατόπεδο του, όλα του τα παιδιά ήταν εκεί …
ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΑΜΥΝΑΣ κ. ΚΩΣΤΑ ΠΑΠΑΚΩΣΤΑ ΣΤΗΝ ΤΕΛΕΤΗ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΗΡΙΩΝ ΤΗΣ ΠΡΟΤΟΜΗΣ ΤΟΥ ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΟΥ ΗΡΩΑ ΑΝΤΙΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ ΚΑΛΜΠΟΥΡΤΖΗ, ΔΙΟΙΚΗΤΗ ΤΗΣ 181 ΜΠΠ
(Στρατόπεδο Στυλιανού Καλμπουρτζή στον Δελίκηπο, 23 Ιουλίου 2009, 7.00 μ.μ.)
Με μεγάλη συγκίνηση αποτίουμε σήμερα τον οφειλόμενο φόρο τιμής στον Αγνοούμενο της τουρκικής εισβολής του ’74, Αντιστράτηγο Στυλιανό Καλμπουρτζή.
Αποτελεί για μένα ιδιαίτερη τιμή, η πρόσκληση του Παγκυπρίου Συνδέσμου Εφέδρων Πυροβολικού, να τελέσω τα αποκαλυπτήρια της Προτομής του Ήρωα Αντιστράτηγου, που τα ίχνη του χάθηκαν στις 23 του Ιούλη του ’74, ενώ υπερασπιζόταν με αυταπάρνηση την Ελευθερία, τη Δημοκρατία και την αξιοπρέπεια αυτού του τόπου.
Επιτρέψτε μου να χαιρετίσω ιδιαίτερα την Μαρία Καλμπουρτζή, θυγατέρα του Ήρωα, που βρίσκεται στην Πατρίδα μας, μαζί με την οικογένειά της από την Ελλάδα, αυτές τις πικρές μέρες θλίψης και περισυλλογής. Αυτές τις μέρες των μαύρων επετείων του επάρατου Πραξικοπήματος και της βάρβαρης τουρκικής εισβολής του ’74, που ξυπνούν σε όλους μας μνήμες τρομακτικές, μνήμες οδύνης και πόνου.
Εκείνες όμως τις μέρες, γράφτηκαν και κάποιες ξεχωριστές σελίδες τιμής και πίστης στον όρκο και στο καθήκον προς την πατρίδα, με την παλικαριά και την αυτοθυσία των Ελληνοκυπρίων αγωνιστών και των Ελλαδιτών αδελφών μας.
Ένας από τους ένδοξους αγωνιστές, που η αντρειοσύνη του και το υψηλό αίσθημα ευθύνης, θα αποτελούν εσαεί παράδειγμα προς μίμηση για όλες τις επερχόμενες γενεές, είναι και ο Αγνοούμενος Αντιστράτηγος Στυλιανός Καλμπουρτζής. Ο εύτολμος και θαρραλέος Διοικητής της 181 Μοίρας Πεδινού Πυροβολικού.
Προσήλθαμε σήμερα εδώ, στον Δελίκηπο, στο Στρατόπεδο που φέρει το όνομα του Ήρωα Αντιστράτηγου, για να τελέσουμε τα αποκαλυπτήρια της προτομής του. Για να εναποθέσουμε σε αυτή, τις δάφνες της βαθιάς μας ευγνωμοσύνης, του θαυμασμού και της τιμής, που πρέπει να στεφανώνουν κάθε ανιδιοτελή πατριώτη, κάθε πραγματικό ήρωα.
Στις 23 του Ιούλη του ’74, στα βόρεια του κατεχόμενου σήμερα χωριού Συγχαρί, η ηρωική 181 Μοίρα Πεδινού Πυροβολικού δέχθηκε σφοδρή επίθεση σε ενέδρα των Τούρκων εισβολέων. Στον άνισο και προδομένο αγώνα, που ακολούθησε, η τραγική μοίρα για όλους τους αγωνιστές ήταν προδιαγεγραμμένη. Οι πυροβολητές μας έλαβαν θέσεις μάχης, αρνούμενοι να εγκαταλείψουν τα πυροβόλα τους, αντικρούοντας επί 2 ώρες τα καταιγιστικά πυρά. Βρίσκονταν όμως σε απελπιστικά δύσκολη θέση, αφού τα πλήγματα που δέχθηκαν ήταν σοβαρότατα.
Εκείνες τις στιγμές, ο Στυλιανός Καλμπουρτζής, φανέρωσε το μεγαλείο της ψυχής του, την αυταπάρνηση και την πίστη του στο καθήκον. Βάλλοντας μόνος του από προωθημένη θέση, προσπάθησε να εξασφαλίσει την ασφαλή υποχώρηση των στρατιωτών του, των «παιδιών» του, όπως οι ίδιοι, οι στρατιώτες του, μαρτυρούν ότι τους αποκαλούσε. Αυτή είναι η τελευταία μαρτυρία για τον ήρωα, που έγραψε σελίδες θάρρους και αλτρουϊσμού. Γιατί, από κείνη τη μέρα, ο Στυλιανός Καλμπουρτζής αγνοείται.
Κυρίες και Κύριοι,
Τριανταπέντε χρόνια μετά το πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή, το μαχαίρι της προδοσίας εξακολουθεί να είναι βαθιά χωμένο στο κορμί της Κύπρου.
Εξακολουθεί να αγνοείται η τύχη εκατοντάδων ατόμων. Κι΄ αυτό παρατείνει τη θλίψη της χαροκαμένης μάνας, του τραγικού πατέρα, των αδελφών, της συζύγου που καρτερεί. Ο πόνος εκείνων που έχασαν αγαπημένα πρόσωπα, οι κακουχίες των εγκλωβισμένων, η αγωνία ολόκληρου του κυπριακού λαού μπροστά στην αβεβαιότητα του αύριο, είναι η πραγματικότητα που μας υποδεικνύει, ότι οι τραγικές συνέπειες του ’74 δεν αποτελούν παρελθόν.
Τα γεγονότα του ζοφερού εκείνου Καλοκαιριού, άνοιξαν πληγές στο σώμα της πατρίδας μας, αλλά και στην ψυχή μας, πληγές που παραμένουν ανοικτές και χαίνουσες.
Η ιστορική μνήμη είναι αυτή που πρέπει να τροφοδοτεί την πολιτική σκέψη με σύνεση, με ωριμότητα, με εμμονή και επιμονή σε στόχους εφικτούς και συνάμα δίκαιους. Παρά τις δυσκολίες και τα εμπόδια που συναντούμε, εμείς θα συνεχίσουμε τον αγώνα για επίλυση του Κύπριακού και επανένωση της πατρίδας μας. Θα συνεχίσουμε μέχρι την τελική δικαίωση. Για να ανατείλουν καλύτερες μέρες για τούτο τον τόπο.
Επιδιώκουμε λύση στο πλαίσιο της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, που θα επανενώσει το κράτος, τον λαό μας, τους θεσμούς και την οικονομία, όπως διατυπώθηκε από τα ψηφίσματα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Ένα ομόσπονδο κράτος, με μια και μόνη κυριαρχία, μια διεθνή προσωπικότητα και μια ιθαγένεια.
Επιδιώκουμε λύση που να είναι λειτουργική και βιώσιμη. Μια λύση που να μπορεί να αντέξει στον χρόνο και να διασφαλίζει συνθήκες ειρήνης και ευημερίας. Λύση που θα απαλλάσει την Κύπρο από την κατοχή, τον εποικισμό και τις ξένες κηδεμονίες. Που θα αποκαθιστά και θα κατοχυρώνει τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις βασικές ελευθερίες, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος της επιστροφής της περιουσίας.
Παράλληλα, όμως, ζητούμε και διεκδικούμε την πλήρη διερεύνηση και διακρίβωση της τύχης των αγνοουμένων. Μόνο έτσι θα δικαιωθούν οι αγώνες των συγγενών τους, που παλεύουν όλα αυτά τα χρόνια, με θαυμαστή καρτερικότητα, για να μάθουν, τί απέγιναν οι αγαπημένοι τους, από την ώρα της εξαφάνισής τους στα πεδία των μαχών, και όχι μόνο.
Εργαζόμαστε έτσι ώστε η Τουρκία να συμμορφωθεί επιτέλους με την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στην Τέταρτη Διακρατική Προσφυγή της Κύπρου και να επιτρέψει την πρόσβαση στα αρχεία του τουρκικού στρατού και των υπηρεσιών της, για να διακριβωθεί η τύχη, ενός εκάστου των αγνοουμένων μας.
Ο λαός μας δεν βολεύεται με την κατοχή και τη διαίρεση. Προσδοκούμε και παλεύουμε για ένα καλύτερο μέλλον. Το όραμά μας είναι μια Κύπρος ειρηνική και ευημερούσα. Για την εκπλήρωση αυτού του οράματος αγωνιζόμαστε. Με αυτό το όραμα προσδοκούμε και ελπίζουμε οι διαπραγματεύσεις που αρχίσαμε, με πρωτεργάτη τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Δημήτρη Χριστόφια, να καταλήξουν σε μια συμφωνημένη λύση του Κυπριακού.
Κυρίες και Κύριοι,
Όπως έλεγαν και οι πρόγονοί μας, «Στους άνδρες που έγιναν επιφανείς με τις πράξεις τους, με πράξεις πρέπει να δηλώνουμε και τις τιμές μας». Δεν υπάρχει λοιπόν σωστότερος τρόπος να τιμηθούν και να δικαιωθούν οι αγώνες και οι θυσίες όλων όσοι με το αίμα τους πότισαν το δέντρο της Ελευθερίας της Κύπρου, από το να επιτύχουμε με συνεπή και ακούραστο αγώνα την επίλυση του Κυπριακού προβλήματος και την επανένωση της πατρίδας μας.
Σταθερός και συνεπής συμπαραστάτης στον αγώνα για επίλυση του Κυπριακού, είναι η Κυβέρνηση της Ελλάδας, τα πολιτικά κόμματα και ο ελληνικός λαός. Κοινοί υπήρξαν οι αγώνες και οι θυσίες, κοινό είναι και το όραμά μας για δικαίωση της Κύπρου. Αυτό τον διαχρονικό δεσμό ενσάρκωσε και ο ήρωας που σήμερα τιμούμε, ο Ελλαδίτης Αξιωματικός που σφράγισε σε καιρούς χαλεπούς, τις αδελφικές σχέσεις της Ελλάδας με την Κύπρο.
Αγαπητή Μαρία Καλμπουρτζή,
Η προτομή που αποκαλύπτουμε σήμερα θα θυμίζει και θα μεταλαμπαδεύει στους αιώνες τη δόξα και το μεγαλείο της ελληνικής λεβεντιάς ενός εξαίρετου ήρωα, μπροστά στον οποίο όλοι μας, με θαυμασμό και ευγνωμοσύνη υποκλινόμαστε. Είμαστε σίγουροι ότι αισθάνεστε υπερηφάνεια και τιμή για τον πατέρα σας, και δικαίως. Γιατί απέδειξε στην πράξη, πως ο άνθρωπος μπορεί να φθάσει στην υπέρβαση, μπορεί να ξεπεράσει τα συμβατικά ανθρώπινα όρια και να γίνει σύμβολο και πρότυπο.
Γνωρίζουμε την ίδια στιγμή, πως για χρόνια σηκώνετε τον σταυρό της άγνοιας, βιώνοντας διαρκή και βασανιστική αγωνία για την τύχη του αγαπημένου σας προσώπου. Συμμεριζόμαστε την αγωνία σας. Σας διαβεβαιώνω ότι η Κυπριακή Κυβέρνηση θα συνεχίσει να καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια για την πλήρη και αποτελεσματική διερεύνηση της τύχης του προσφιλούς σας προσώπου, καθώς και όλων των αγνοουμένων μας.
Κλείνοντας, θα ήθελα να συγχαρώ θερμά τον Παγκύπριο Σύνδεσμο Εφέδρων Πυροβολικού, που ανέλαβε την πρωτοβουλία για την ανέγερση αυτής της προτομής, καθώς και τον δημιουργό του έργου κ. Γιώργο Μαυρογένη. Η πρωτοβουλία αυτή και η πραγματοποίησή της αποδεικνύουν, πως ο λαός μας δεν λησμονά το ιστορικό του χρέος σε εκείνους που θυσιάστηκαν για την προάσπιση της ελευθερίας της πατρίδας μας. Μιάς πατρίδας που δεν δικαιούται να αδικήσει τους νεκρούς και τους αγνοουμένους της.
Με αυτές τις σκέψεις και τα συναισθήματα, αποκαλύπτω την προτομή του Αντιστράτηγου Στυλιανού Καλμπουρτζή. Εύχομαι, η θύμησή του, που θα προκαλεί σε όλους το σεμνό αυτό μνημείο, να αποτελέσει φωτεινό παράδειγμα αγωνιστικότητας και ανυποχώρητου φρονήματος, στον αγώνα που διεξάγουμε για ανεύρεση των αγνοουμένων και δικαίωση της θυσίας των πεσόντων.
ΟΜΙΛΙΑ ΔΙΟΙΚΗΤΗ ΔΠΒ /ΓΕΕΦ ΣΤΗΝ ΤΕΛΕΤΗ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΗΡΙΩΝ ΤΗΣ ΠΡΟΤΟΜΗΣ ΤΟΥ ΗΡΩΑ ΑΝΤΙΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ ΚΑΛΜΠΟΥΡΤΖΗ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ ΣΤΙΣ 23 ΙΟΥΛΙΟΥ 2009.
Ακριβώς σαν σήμερα πριν από 35 χρόνια, την 23η Ιουλίου 1974, ο Διοικητής της πρώτης Μοίρας Πυροβολικού της Εθνικής Φρουράς που συγκροτήθηκε στις 2 Ιουλίου 1964, δεν είχε κανένα δίλημμα και ουδεμία αμφιβολία για την απόφαση ήθους και τιμής που έλαβε . Πατρίς καθήκον και τιμή ήταν ο γνώμονας του Εύελπι, του Ήρωα , Αντισυνταγματάρχη τότε και σήμερα επ’ ανδραγαθία τιμηθέντα Αντιστράτηγου Στυλιανού Καλμπουρτζή. Δεν υπάρχει παρόμοιο παράδειγμα στην Ελληνική Ιστορία αυτοθυσίας και ηρωισμού που πυροβολητές, να δίνουν μάχη εναντίον τάγματος πεζικού και ειδικών δυνάμεων, να μην εγκαταλείπουν τα πυροβόλα τους και να προτιμούν να πεθάνουν πάνω στα σκέλη αυτών, εκτός από την περίπτωση της πυροβολαρχίας του Υπολοχαγού Κοσκινά στη μάχη της Πτολεμαίδας το 1912.
Αντίπαλος του ήρωα και των ηρωικών παλληκαριών του , των παιδιών του, όπως τους αποκαλούσε ο ίδιος, δεν ήταν ο ιταμός τούρκος εισβολέας ,αλλά η αντάξια αναμέτρηση με την Ιστορία του Έθνους. Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν το μεγαλείο του ανθρώπου και του Αξιωματικού καθώς και των άξιων πυροβολητών του της 181 ΜΠΠ, που γιγάντωσαν τη ψυχή και πρόταξαν τα στήθια τους ως άλλοι τριακόσιοι του Λεωνίδα. Το ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ αντηχεί ακόμα στον ΠΕΝΤΑΔΑΚΤΥΛΟ και μαζί με το θρήνο της αγαπημένης του οικογένειας, μας θυμίζει ότι και εμείς δεν έχουμε άλλο δρόμο, παρά αυτόν του καθήκοντος και της τιμής.
Η σημερινή μέρα – σταθμός στην ένδοξη ιστορία της 181 ΜΠΠ καταδεικνύει ότι η Μονάδα στις 23 Ιουλίου 1974 δεν καταστράφηκε. Μέσα από τις στάχτες της στις πλαγιές του Πενταδάκτυλου και ποτισμένη με το αίμα των ηρώων της , αυτών που έπεσαν αλλά και αυτών που επέζησαν και μας παρακολουθούν σήμερα εδώ, αναγεννήθηκε και ανδρώθηκε η 181 Α/Κ ΜΚΒ TOR M1 . Είναι σήμερα εδώ έτοιμη να συνεχίσει την ένδοξη ιστορία της και να ανταποκριθεί σε κάθε κάλεσμα της Πατρίδας για εκτέλεση της Αποστολής της. Είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε ότι ο σημερινός Διοικητής και οι πυροβολητές του, αξιωματικοί και οπλίτες , είναι αντάξιοι συνεχιστές της ηρωικής 181 ΜΠΠ. Είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε ότι με την πίστη και την αφοσίωσή τους προς την Κύπρο μας αλλά και με τα πυρά τους, θα τιμωρήσουν αυστηρά όποιον επιβουλεύεται τα όσια και τα ιερά μας.
Στρατηγέ Καλμπουρτζή,
Οποία πράγματι, τύχη και τιμή, έμελλε εις εμέ που ως Διοικητής ΔΠΒ/ΓΕΕΦ , να δύναμαι σήμερα να σε καλωσορίσω εδώ, στο δικό σου Στρατόπεδο, στο δικό σου σπίτι, εκ μέρους όλων των πυροβολητών της Κύπρου, που
νοιώθοντας το μέγεθος της ευθύνης και της ιερής παρακαταθήκης που μας άφησες εσύ και τα παλληκάρια σου,
ΥΠΟΣΧΟΜΑΣΤΕ ότι «άμες δε γεσόμεθα, πολλώ κάρρονες», γατί
«Χρωστάμε σ' όσους ήρθαν,
πέρασαν, θα' ρθούνε, θα περάσουν.
Κριτές θα μας δικάσουν
οι αγέννητοι, οι νεκροί»
ΟΜΙΛΙΑ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΕΦΕΔΡΩΝ ΠΥΡΟΒΟΛΙΚΟΥ
Έντιμε κύριε Υπουργέ,
Πανιερώτατε,
Προσφιλή μέλη της Οικογένειας του Ήρωα Αντιστράτηγου Καλμπουρτζή Στυλιανού,
Κύριε Βουλευτά και εκπρόσωποι Κοινοβουλευτικών Κομμάτων
Εξοχότατε κύριε Πρέσβη της Ελλάδος
Κύριε Αρχηγέ της Εθνικής Φρουράς
Κυρία Δήμαρχε της κατεχόμενης Κυρήνειας
Σεβαστοί Συγγενείς και Συμπολεμιστές των Πεσόντων και Αγνοουμένων της Ηρωικής 181 ΜΠΠ
Κύριε Γεώργιε Μαυρογένη
Κυρίες και Κύριοι.
Αργήσαμε, αργήσαμε πολύ. Τριανταπέντε χρόνια από την Ημέρα Εκείνη. Την Ημέρα του Μεγάλου Ολοκαυτώματος στην Ασιεντρούσα. Όμως δεν ξεχνούμε.
Σήμερα μαζί με την προτομή του, που με τόση φροντίδα φιλοτέχνησε ο διαπρεπής γλύπτης Γιώργος Μαυρογένης, και ευγενώς αποδέχτηκε να αποκαλύψει, ο έντιμος Υπουργός Άμυνας κος Κώστας Παπακώστας, αποκαλύπτουμε τον Ήρωα, τον Ευσυνείδητο Διοικητή, το Δημοκράτη, τον Άνθρωπο. Αναγνωρίζουμε τη Θυσία του και κάνουμε σπονδή στη Μνήμη του.
Δυστυχώς αργήσαμε και πάλι.
Για την Αναγνώριση όμως αυτή φρόντισε πολύ πριν από εμάς, ο αδέκαστος κριτής, η Ιστορία.
Η Ιστορία, η οποία κατάταξε τον Στυλιανό Καλμπουρτζή στο Πάνθεο των Ηρώων της.
Στεκόμαστε σήμερα μπροστά στη προτομή του Ήρωα Διοικητή της 181 Μοίρας Πεδινού Πυροβολικού Αντιστρατήγου Καλμπουρτζή Στυλιανού με δέος, εκτίμηση και σεβασμό. Yποκλινόμαστε σήμερα μπροστά του, για να τον τιμήσουμε όπως του πρέπει και του αξίζει. Όπως πρέπει και αξίζει στον Ήρωα, τον Διοικητή, τον Άνθρωπο.
Όπως πρέπει και αξίζει στον Έλληνα Αξιωματικό, που αγωνίστηκε για την ελευθερία της Κύπρου και αγνοείται από το μαύρο εκείνο καλοκαίρι του 1974.
Στον Δημοκράτη Αξιωματικό, ο οποίος όταν με τα γεγονότα στο Πολυτεχνείο, συνειδητοποίησε ότι η Χούντα των Αθηνών οδηγεί το Ελληνικό Έθνος στη καταστροφή και την Εθνική ταπείνωση, απέστειλε στο Εθνικό Κέντρο σαν ένδειξη αντίστασης αλλά και ήθους, την παραίτηση του από τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις.
Στον Έντιμο Διοικητή, ο οποίος κράτησε τη Μονάδα του μακριά από τον Εθνικό Διχασμό από τον Σεπτέμβρη του 1973 μέχρι και τον μαύρο Ιούλη του 1974, απαγορεύοντας στους αξιωματικούς και τους άνδρες του, οποιαδήποτε εμπλοκή τους
σε ενέργειες που θα οδηγούσαν στη υπόσκαψη και ανατροπή της νόμιμης τότε κυβέρνησης του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Στον Γνήσιο Έλληνα, ο οποίος βρισκόμενος μπροστά στο λεηλατημένο κτήριο της Αρχιεπισκοπής, όταν πια το άφρον πραξικόπημα είχε επικρατήσει, αναφώνησε το «…δεν μπορώ να πιστέψω ότι Έλληνες είναι αυτοί οι οποίοι έχουν κάνει αυτές τις πράξεις».
Στον Έμπειρο Αξιωματικό, του οποίου η Μονάδα κάτω από τις δικές του διαταγές, προκάλεσε με τη δράση της από την 20η Ιουλίου μέχρι και την 22α Ιουλίου 1974, συντριπτικά πλήγματα στις δυνάμεις εισβολής των Τούρκων στη περιοχή Άσπρης Μούττης, Κοτζιά Καγιά, Αλωνάγρας αλλά και στην ακτή της απόβασης.
Στον Υπεύθυνο Ηγήτορα, ο οποίος κατά τις κρίσιμες ώρες πριν από τη τραγική μάχη-ενέδρα της 23ης Ιουλίου 1974 και όταν επίκειτο ο αποκλεισμός και περικύκλωση της Μοίρας του, κατέβαλε υπεράνθρωπες προσπάθειες, να πείσει τους προϊστάμενους του στο Χουντοκρατούμενο ΓΕΕΦ, για την ανάγκη μετακίνησης και σωτηρίας της Μονάδος.
Στο Υπερήφανο Μαχητή, ο οποίος επέδειξε πριν αλλά και κατά την ώρα της μάχης, απόλυτη πίστη στον όρκο του Έλληνα αξιωματικού και στο προπατορικό «ου καταισχυνώ όπλα τα ιερά».
Στον Ανιδιοτελή Άνθρωπο, ο οποίος κατέβαλε ηρωικότατη προσπάθεια, τις κρίσιμες εκείνες ώρες της μάχης, εκθέτοντας τον εαυτό του σε θανάσιμο κίνδυνο, βάλλοντας μόνος από προωθημένη θέση, για να καλύψει την ασφαλή αποχώρηση και σωτηρία των ¨παιδιών ¨ του όπως αποκαλούσε τους στρατιώτες του.
Η προτομή, που αποκαλύπτουμε σήμερα, θα αποκαλύπτει, νοερά και παντοτινά, και θα υπομνήει στις γενιές που θάρθουν, τη λεβεντιά, το ήθος και την αρετή του Ήρωα Στυλιανού Καλμπουρτζή. Ταυτόχρονα θα είναι σιωπηλός κατήγορος για το αποτρόπαιο διπλό έγκλημα του πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής, που έφερε στον τόπο μας τη ερήμωση και την καταστροφή, και τον βύθισε στην μέγιστη τραγωδία της μακραίωνης Ιστορίας του. Η αμίλητη προτομή του, θα στέλνει σε μας μηνύματα, να μας θυμίζουν τις ευθύνες και το χρέος μας, να συνεχίσουμε τον αγώνα για τον οποίο αυτός πολέμησε, μέχρι και την τελική δικαίωση.
Είμαστε χρεωμένοι στον Ήρωα Αντιστράτηγο Καλμπουρτζή Στυλιανό. Είμαστε χρεωμένοι απέναντι σε όλους εκείνους που θυσιάστηκαν ή που η τύχη τους αγνοείται κατά την Ηρωική Μάχη της 23ης Ιουλίου 1974, στο Συγχαρί. Και το βαρύ αυτό χρέος προς τον Ήρωα Διοικητή, δεν εκπληρώνεται μόνο με τα αποκαλυπτήρια της προτομής του. Τα αποκαλυπτήρια της προτομής του είναι απλά εκπλήρωση μιας ηθικής υποχρέωσης. Όμως, το ιστορικό χρέος μας απέναντι σ’αυτόν και στους άνδρες του, είναι να δικαιώσουμε τον αγώνα, τις προσδοκίες και τα οράματά τους. Να δικαιώσουμε τις θυσίες όλων αυτών που έπεσαν την μαύρη εκείνη Τρίτη, αλλά και τις ελπίδες όλων των συγγενών των αγνοουμένων της 181 Μοίρας Πεδινού Πυροβολικού, που εναγώνια αναζητούν, για τόσα χρόνια, να διακριβωθεί η τύχη των αγαπημένων τους.
Είμαστε δέσμιοι αυτού της απαράγραπτης ιστορικής υποχρέωσης, που η εκπλήρωσή της, ταυτίζεται απόλυτα με την Εθνική επιβίωση της Πατρίδας μας. Είμαστε δέσμιοι αυτής της ιστορικής οφειλής και ευθύνης, που εναποθέτουν σε όλους εμάς ο Στυλιανός Καλμπουρτζής, και οι άνδρες του, οι οποίοι έπεσαν ή αγνοούνται κατά το Ολοκαύτωμα στην Ασιεντρούσα. Και το ιστορικό αυτό χρέος προς τον Στυλιανού Καλμπουρτζή και τους Άνδρες του εκπληρώνεται μόνο με την Απελευθέρωση της Πατρίδας μας.
Αυτό το χρέος καλούμαστε σήμερα να εκπληρώσουμε. Και να είναι βέβαιοι ο Στυλιανός Καλμπουρτζής και οι άνδρες του ότι το χρέος αυτό, θα το εκπληρώσουμε. Και στο ελεύθερο πια Θυσιαστήριο τους στην Ασιεντρούσα του Συγχαρί, θα στήσουμε μνημείο να θυμίζει στις επόμενες γενιές το μεγαλείο της Θυσίας τους.
ΟΜΙΛΙΑ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΨΥΧΗΣ ΤΗ ΘΥΓΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΟΥ ΗΡΩΑ ΑΝΤΙΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ ΚΑΛΜΠΟΥΡΤΖΗ, κας ΜΑΡΙΑΣ ΚΑΛΠΟΥΡΤΖΗ
Δεν είναι εύκολο να μιλήσω για σένα. Φοβάμαι ότι δεν θα καταφέρω να εκφράσω αυτό που νιώθω και ίσως αυτό που για 35 χρόνια, δεν σου έχω πει.
Θυμάμαι τότε , το ’74.
Ήταν ένα υγρό, ζεστό , χαρούμενο καλοκαίρι. Η οικογενειακή ευτυχία, μας έκανε να αισθανόμαστε ήρεμοι και ισορροπημένοι.
Και ξαφνικά….…η απόλυτη ανατροπή.
Μαζί με την σιγή του ραδιοφώνου, εκείνο το πρωινό στις 15 του Ιούλη και η φωνή της αγανάκτησης σου. Μια απορία , μια έκδηλη ανησυχία , «πώς μπόρεσαν οι Έλληνες…»
Οι ημέρες περνούσαν , με αγωνία , κάτι σε ενοχλούσε…..
20 Ιουλίου……
Ήρθες χαράματα.
Ετοιμάστηκες, λες και θα πήγαινες σε γιορτή.
Ο χαιρετισμός σου, ασυνήθιστος.
«Θα τα πούμε»
και ένα χάδι – πέρασμα μέσα από τα μαλλιά, το χέρι σου.
Η εικόνα σου αυστηρή ,μα και ήρεμη. Απόλυτα τρυφερή.
Έφυγες….
Μας έμεινε ο χαιρετισμός σου…. «θα τα πούμε»
Μα τι μπορούσαμε να πούμε?
Γιατί χάθηκες?
Χρόνια που πέρασαν, περιμένοντας την επιστροφή σου.
Έφυγες όταν σε είχαμε ανάγκη.
Μας άφησες τότε, που η παρουσία σου, η συμβουλή σου, η αγάπη σου, μας ήταν απαραίτητες.
Θύμωσα….
Ένιωσα την εγκατάλειψη σου.
Πληγώθηκα από την επιλογή σου.
Ζητούσα τον πατέρα μου και εσύ επέλεξες – να τολμήσω να πω-το καθήκον , τις ζωές των παιδιών σου…..
Μα αγνόησα τον τρόπο της ζωή σου…
« θα τα πούμε»…
Μετά από τόσα χρόνια αναζήτησης, καταλαβαίνω τι ήθελες να πεις εκείνο το καλοκαίρι.
Μας μίλησες με τις πράξεις σου.
Μας μίλησες με την ηθική, που βγάζει η θυσία σου.
Δεν ήσουν – δεν είσαι , μόνο ο Διοικητής τους….
Δεν είσαι μόνο ο πατέρας τους…
Είσαι ο άνθρωπος που μας δίδαξες.
Μας έμαθες τι σημαίνουν:
Οι αξίες
Η υπευθυνότητα
Το καθήκον
Η ανθρωπιά
Η ανιδιοτέλεια
Η αγάπη
Η υπερηφάνεια
Θα με μάλωνες…. Δεν σου άρεσαν τα λόγια.
«οι πράξεις μετρούν», έλεγες..
«να έχετε πάντα στόχους στη ζωή σας» , μας παρότρυνες..
Δεν ξεχνώ τα λόγια σου.
Δεν σταματώ , να σε ακούω..
«Θα τα πούμε…»
…μα ακόμη μιλάμε
Ακόμη σε έχουμε κοντά μας …. δεν έπαψες ποτέ να μας μιλάς
Δεν υπάρχει τρόπος να σωπάσει η φωνή σου
Και μας κάνεις περήφανους..
Περήφανους ,γιατί είσαι ο πατέρας μας.
Και σήμερα , μας υποδέχεσαι στο σπίτι σου ..
Σήμερα μας καλωσορίζεις, μας φιλοξενείς στην 181, στην μοίρα σου
Ξέρω..το ξέρω πως δεν ησύχασες
Μας δείχνεις τον δρόμο.
Έχεις στραμμένο το βλέμμα σου , αφημένη την ψυχή σου, εκεί , στο βουνό.
Είσαι ακόμη μαζί με τα παιδιά σου, σε εκείνο το πέρασμα, που τελικά έγινε δικό σας και περιμένετε…..
Τίποτα δεν έχει τελειώσει – δεν θα άφηνες ποτέ να τελειώσει –
Μας δίδαξες.
Μας έμαθες τον τρόπο.
Δεν αφήνεις επιλογές.
Μας κάνει περήφανους , ο αγώνας σου.
Μας δεσμεύει, η προσφορά σου.
Μας αφήνεις κληρονομιά ,την θυσία σου.
Είναι ξεκάθαρο πια…
Δεν θα σταματήσουμε ποτέ.
Πατέρα , θα τα πούμε.
ΟΜΙΛΙΑ ΤΑΞΙΑΡΧΟΥ ΠΒ ε.α. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΚΟΥΚΟΥΡΑ, ΔΙΟΙΚΗΤΗ ΤΗΣ Γ' ΠΥΡΟΒΟΛΑΡΧΙΑΣ ΤΗΣ 181ΜΠΠ
Καθήκον ιερό αλλά συγχρόνως και μέγιστος οφειλόμενος φόρος τιμής οδήγησε τα βήματά μας σήμερα στη σεμνή τελετή των αποκαλυπτηρίων της προτομής του τότε αντισυνταγματάρχη Καλπουρτζή Στυλιανού, Διοικητή της 181ΜΠΠ, κατά την περίοδο της εισβολής. Ο ίδιος υπηρέτησε με αυτοθυσία τα ιερά και τα όσια της φυλής μας, ενέπνευσε τους υφισταμένους του αξιωματικούς και οπλίτες και προσέφερε τον εαυτό του θυσία στο βωμό των ιδανικών μας. Ήταν ένας γενναίος αξιωματικός, εμπνευσμένος διοικητής, γνήσιος Έλληνας. Γι αυτό και αψήφησε τη ζωή του, γι’ αυτό και ανέδειξε τη Μοίρα όπου είχα και εγώ την τιμή να υπηρετώ ηρωική!
Η συγκίνηση τη στιγμή αυτή είναι έντονη. Η μνήμη μου ταξιδεύει πίσω τριανταπέντε χρόνια, στο πρωινό της 20ης Ιουλίου 1974 και στα γεγονότα που ακολούθησαν.
Με το Διοικητή μου Αντ/ρχη Καλμπουρτζή Στυλιανό μετατεθήκαμε συγχρόνως στην Κύπρο περί τα τέλη του Αυγούστου του 1973 από μονάδες της Β. Ελλάδος. Ήδη με τις πρώτες του ενέργειες στη Διοίκηση της 181ΜΠΠ έδειξε ότι ήταν προικισμένος με εξαίρετα διοικητικά και οργανωτικά προσόντα. Πρωταρχικό του μέλημα υπήρξε πάντοτε η ανά πάσα στιγμή επιχειρησιακή ετοιμότητά της, η εκπαίδευση του προσωπικού και η ανύψωση του ηθικού τους.
Ήταν πνεύμα ανήσυχο και δημιουργικό, χαρακτήρας ευγενής και σεμνός. Ξεδίπλωνε τις αρετές του σιγά-σιγά, είχε αρίστη συνεργασία με τους προϊσταμένους αγάπη και κατανόηση προς τους υφισταμένους. Παρέμενε πάντοτε προσηλωμένος στην εκπλήρωση του καθήκοντος, ενεργούσε με αυτοκυριαρχία και υπευθυνότητα
Ήταν ένας συμπατριώτης μας ζυμωμένος με τα ιδανικά της φυλής μας και ένας αξιωματικός διαποτισμένος από τις παραδόσεις του ενδόξου πυροβολικού μας.
Επέβλεπε προσωπικά όλες τις δραστηριότητες της Μονάδος και πιστεύω απόλυτα ότι τη στιγμή που η Κύπρος αντιμετώπιζε την παράφρονα εισβολή, η Μονάδα μας ήταν σε αρίστη κατάσταση με ακμαίο ανθρώπινο δυναμικό έτοιμο να αναλάβει οποιαδήποτε αποστολή.
Θυμάμαι τον Διοικητή μου την νύχτα της 19ης προς 20 Ιουλίου 1974, ξάγρυπνο στο γραφείο του να δίνει οδηγίες και κατευθύνσεις, να έχει αφουγκρασθεί τον επερχόμενο κίνδυνο που απειλούσε την Κύπρο και να προσπαθεί να είναι έτοιμος με την μονάδα του για τον αντιμετωπίσει.
Θυμάμαι όταν με κάλεσε στο γραφείο του λίγο μετά τα μεσάνυχτα της τραγικής εκείνης νύχτας και με ρώτησε, σε ποια φάση βρίσκεται η προετοιμασία της πυροβολαρχίας στην οποία ήμουν Διοικητής για ανάληψη πολεμικής αποστολής. Όταν του απάντησα ότι και αυτή τη στιγμή ήμαστε έτοιμοι να αναλάβουμε δράση και να κινηθούμε οπουδήποτε, είδα το πρόσωπο του να λάμπει από ικανοποίηση.
Η τελευταία φορά που συναντηθήκαμε ήταν το πρωινό της 20ης Ιουλίου 1974 στην Πύλη του Στρατοπέδου μας στο Τρίκωμο. Μου έδωσε την εντολή να κινηθώ ανεξάρτητα με την Πυροβολαρχία μου προς την περιοχή της Αμμοχώστου, για να υποστηρίξω με τα πυρά μας τις ενέργειες της 1ης Ανωτέρας Τακτικής Διοίκησης σ’ αυτή την περιοχή.
-«Δημήτρη, καλή τύχη, ο Θεός μαζί σας και η Αγία Βαρβάρα να είναι προστάτης και οδηγός σας», ήταν τα τελευταία λόγια ευθύνης και καρδιάς που άκουσα από το στόμα του. Τον χαιρέτησα με σεβασμό στρατιωτικά και τον διαβεβαίωσα ότι όλοι θα πράξουμε στο ακέραιο το καθήκον μας. Από εκείνη τη στιγμή η Ιστορία είχε το δικό της λόγο.
Ο Διοικητής μου έλαβε εκείνο το πρωινό της 20ης Ιουλίου 1974 την εντολή να υπερασπισθεί με την Μονάδα του τη διάβαση της Αγύρτας στις περιοχές Άσπρη Μούτη, Κοτζά Καγιά και Αγίου Ιλαρίωνα, από θέση που ήταν εκ των προτέρων καθορισμένη, σε τοποθεσία επί του Ανατολικού Πενταδάκτυλου, στη διάβαση μεταξύ του χωριού Συγχαρί και Μπελλα Παΐς.
Την αποστολή που ανέλαβε την εκτέλεσε στο ακέραιο, ως υπεύθυνος, τίμιος και γενναίος Αξιωματικός. Και όταν το Συμβούλιο Ασφαλείας διέταξε την κατάπαυση του πυρός την 4ην απογευματινή ώρα της 22ας Ιουλίου 1974, για την απαρχή της ειρηνικής επίλυσης της αυθαιρεσίας, εκείνος συμμορφώθηκε, διότι διακρινόταν από υψηλό αίσθημα ευθύνης, ήθος και πολεμική αρετή.
Την 23η Ιουλίου 1974 και ενώ είχε αρχίσει η πρώτη ημέρα της καταπαύσεως του πυρός, σύμφωνα με την απόφαση των Η.Ε., τα Τουρκικά στρατεύματα προφανώς δεν σεβάστηκαν τη συμφωνία και άρχισαν να προωθούν τις θέσεις τους προς αυτήν την περιοχή του Πενταδάκτυλου. Διαισθάνθηκε εγκαίρως τον κίνδυνο που απειλούσε την Μονάδα του και ενημέρωσε αμέσως τους προϊσταμένους του ως εξής: τα φίλια τμήματα που ευρίσκοντο στην γραμμή επαφής συμπτύχθηκαν και απεχώρησαν, ενώ οι Τουρκικές δυνάμεις κινούνται απειλητικά προς την Μονάδα.
Μετά από επί τόπου παρουσία του προϊσταμένου τότε Διοικητού Πυροβολικού του Γ.Ε.Ε.Φ έλαβε την εντολή να παραμείνει στην θέση του, προκειμένου να οριοθετηθεί η γραμμή αντιπαράθεσης στη δεδομένη περιοχή κατά τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή.
Όταν αναχώρησε από την περιοχή ο διοικητής πυροβολικού του Γ.Ε.Ε.Φ, η κατάσταση επιδεινώθηκε, με αποτέλεσμα η Μοίρα να εγκλωβισθεί στην περιοχή χωρίς οδό διαφυγής, καθόσον η μια διέξοδος προς Μπέλα Παΐς είχε ήδη καταλειφθεί η δε άλλη προς Λευκωσία μέσω Συγχαρί απεκόπη αμέσως μετά την διέλευση του Διοικητού Πυρ/κου. Όταν του δόθηκε η διαταγή να μετακινηθεί σε άλλη ασφαλέστερη θέση, ήταν ήδη αργά. Το τουρκικό πεζικό από τα υπερκείμενα υψώματα με όλμους και πολυβόλα άρχισε να σφυροκοπά πισώπλατα την Μονάδα μας.
Ο αγώνας ήταν πλέον άνισος και τα περιθώρια αντίδρασης ελάχιστα. Σε αυτή την κορυφαία και κρίσιμη στιγμή της στρατιωτικής του σταδιοδρομίας ο Καλμπουρτζής δε δίστασε να αναμετρηθεί με την ιστορία, στάθηκε όρθιος μαζί με όλους τους αξιωματικούς και οπλίτες του μπροστά και δίπλα τους, για να αποδείξει ότι τα δύσκολα είναι για τους ικανούς όπως και η δόξα για τους γενναίους.
Η προσπάθεια τόσο του ιδίου όσο και όλου του προσωπικού της Μονάδος ήταν ηρωική. Με αυτόν τον τρόπο γράφτηκε μια καινούρια σελίδα δόξας στην ιστορία του Πυροβολικού που θέλει εμάς τους πυροβολητές να αγωνιζόμαστε μέχρις εσχάτων επάνω στα πυροβόλα μας.
Η φλόγα και το θάρρος της ψυχής του ήταν εκείνα που θωράκισαν το Διοικητή μας, για να υπερασπιστεί αδιαπραγμάτευτες αξίες και ιδανικά στα καθαγιασμένα χώματα της Κύπρου. Έδωσε το αίμα του μαζί με ένα άριστο έφεδρο αξιωματικό από την Αμμόχωστο τον Γιαννάκη Γεωργίου και αρκετούς από τους στρατιώτες του, για να διατηρηθεί η ελευθερία της. Απόδειξη της γενναιότητας των στρατιωτών μας εκείνες τις στιγμές αποτελούν τα τελευταία λόγια του Στρατιώτη Νίκου Ψαρά, του ήρωα από το Παραλίμνι. Βαριά πληγωμένος, λίγο πριν αφήσει την τελευταία του πνοή δίπλα στο Διοικητή του, είπε τα εξής: «Να πείτε στη Μάννα μου να μην κλάψει για μένα! Εγώ πέφτω για την πατρίδα».
Αντάλλαγμα της δικής τους θυσίας είναι η δόξα και η τιμή ολόκληρου του έθνους, που εδώ και τέσσερις χιλιάδες χρόνια αγαπά με πάθος και αυτοθυσία την ελευθερία.
Για τον ήρωα διοικητή μας Στυλιανό Καλπουρζή, τον Γιαννάκη Γεωργίου και τους οπλίτες που αγωνίστηκαν μαζί τους ισχύουν στο ακέραιο οι στίχοι του Βασίλη Μιχαηλίδη, μεγάλου Κύπριου ποιητή.
« Η ρωμιοσύνη εν φυλή συνότζαιρη του κόσμου. Κανένας δεν ευρέθητζεν για να την ηξηλείψη. Η ρωμιοσύνη εν να χαθεί όντας ο κόσμος λείψει».
Σήμερα είμαστε εδώ με αρκετούς από τους τότε στρατιώτες μου, γκριζομάλληδες πλέον για να του αναφέρουμε ότι η Πυροβολαρχία εκείνη έδωσε τους δικούς της αγώνες, από την Αμμόχωστο έως την Λευκωσία και από το Αεροδρόμιο της Τύμπου στο Πυρόι έως τα υψώματα βόρεια της Αραδίππου, στην προσπάθεια μας κάτω από την πίεση της Τουρκικής Αεροπορίας να ανακόψουμε την προέλαση των τουρκικών αρμάτων προς την Αμμόχωστο
Είναι επίσης εδώ αρκετοί από τους τότε Εφ Αξιωματικούς και οπλίτες της Μονάδος μας, για να τιμήσουν το Διοικητή τους και τους συναδέλφους τους που φυλάσσουν τον Πενταδάκτυλο. Οι ίδιοι έδωσαν το δικό τους αγώνα στο σημείο εκείνο της ύπουλης προσβολής και κατόρθωσαν εκ θαύματος να διασωθούν μέσα από την κόλαση του πυρός που εξαπέλυσαν οι Τούρκοι.
Ο Καλμπουρτζής είναι πλέον ο ήρωας της Κύπρου.
Αξίζει κάθε έπαινος πρώτα σ’ εσάς, αξιότιμε Κύριε Υπουργέ, που πήρατε την ιστορική απόφαση να λάβει το Στρατόπεδο τούτο το όνομα του τιμώμενου σήμερα ήρωα μας και να εγκατασταθεί εδώ η προτομή του.
Στον πρόεδρο και το Δ.Σ. του Παγκύπριου Συνδέσμου Εφέδρων πυροβολικού που ξέρουν να τιμούν με τον τρόπο που αξίζει τους ήρωες του όπλου μας.
Στους διατελέσαντες Διοικητές της Μονάδος που δεν ξέχασαν ποτέ τον ήρωα Διοικητή της Μοίρας και κυρίως στο σημερινό Διοικητή, ο οποίος τιμής ένεκεν ακόμη αναμένει να παραδώσει τη Μονάδα στον αγνοούμενο Διοικητή της.
Εδώ πλέον είναι το σπίτι του Καλμπουρτζή, στη μονάδα με την οποία δοξάσθηκε και πέρασε στην αιωνιότητα, για να τον βλέπουν και να τον τιμούν παντοτινά οι στρατιώτες, «τα παιδιά του» όπως έλεγε, που θα υπηρετούν εδώ. Ταυτόχρονα κάνει και όλους εμάς που υπηρετήσαμε στην 181ΜΠΠ να νιώθουμε ιδιαίτερη ικανοποίηση και να γεμίζουμε υπερηφάνεια.
Στρατηγέ, σε βλέπουμε μπροστά μας εκεί ψηλά στις κορυφές του Πενταδάκτυλου να πετάς σαν το σταυραετό, αντίκρυ από τον άλλο σταυραετό της Μονής Μαχαιρά στο όρος Τρόοδος, το Γρηγόρη Αυξεντίου. Σας θωρούμε να ανταμώνετε στους ελεύθερους ουρανούς και να καταστρώνετε σχέδια για τη δικαίωση της Κύπρου. Ακούμε και τη φωνή σου να μας υπενθυμίζει το ανεξόφλητο χρέος και τις ιστορικές μας ευθύνες. Γιατί δεν μπορεί να εφησυχάζει η εθνική μας συνείδηση, όσο η Μεγαλόνησος υφίσταται την παράφρονα κατοχή!
Με ιδιαίτερη συγκίνηση και ξεχωριστή υπερηφάνεια υποκλίνομαι προ της προτομής σου και νοερά φέρνω στην μνήμη μου όλα τα παλικάρια που έπεσαν μαζί σου τηρώντας πιστά τον όρκο σας. Ως ελάχιστο φόρο τιμής και ευγνωμοσύνης στην μνήμη όλων σας θα μου επιτρέψετε να εναποθέσω πέραν από το στεφάνι με της δάφνης τα κλωνάρια και τα λόγια με τα οποία ο 17 χρόνος τότε Ευαγόρας Παλληκαρίδης αποχαιρετούσε από το βουνό τα παλικάρια της Ε.Ο.Κ.Α που είχαν εκτελεσθεί:
«Των αθανάτων το κρασί τόβρετε σεις και πίνετε, ζωή για σας ο θάνατος και αθάνατοι θα μείνετε».