Πραγματοποιήθηκε τη Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2007, η τελετή ανακήρυξης του Αγνοούμενου Διοικητή της 181 Μοίρας Πεδινού Πυροβολικού Αντισυνταγματάρχη Καλμπουρτζή Στυλιανού σε Επίτιμο Μέλος του Συνδέσμου μας. Στη τελετή προσκλήθηκαν και παρέστησαν η Θυγατέρα του τιμωμένου Διοικητή της Ηρωικής 181 Μοίρα Πεδινού Πυροβολικού κα Μαρία Καλμπουρτζή Αντωνακάκη, ο Ταξίαρχος ε.α. Κούκουρας Δημήτριος τότε Διοικητής της Γ' Πυροβολαρχίας της Μοίρας, η πρόεδρος της Πανελλήνιας Επιτροπής Αδηλώτων Αιχμαλώτων και Αγνοουμένων Κυπριακής Τραγωδίας 1974 και σύζυγος του Αγνοούμενου Διοικητή του 251 Τάγματος Πεζικού κα Μαίρη Κουρούπη, η σύζυγος του Ήρωα Λοχαγού της ΕΛ.ΔΥ.Κ. Σωτήριου Σταυριανάκου κα Μαρία Σταυριανάκου και Ελλαδίτες πολεμιστές της Ηρωικής 181 Μοίρας Πεδινού Πυροβολικού. Όλοι οι πιο πάνω ταξίδευσαν από την Ελλάδα ειδικά για να παρευρεθούν στην τελετή.
Στην τελετή παρέστησαν επίσης ο πρώην Υπουργός Άμυνας κος Φοίβος Κλόκκαρης, η Δήμαρχος Κερύνειας κα Μαρία Ιωάννου, οι διατελέσαντες Διοικητές Πυροβολικού ΓΕΕΦ, Αντιστράτηγος ε.α. Μιχαηλίδης Αλέξανδρος, Υποστράτηγος ε.α. Τσίγκης Ανδρέας και Ταξίαρχος ε.α. Παπακυριακού Κυριάκος, ο Πρόεδρος της Παγκύπριας Επιτροπής Αδηλώτων Αιχμαλώτων και Αγνοουμένων κος Νίκος Θεοδοσίου και άλλοι επίσημοι.
Σημαντική ήταν επίσης η παρουσία μεγάλου αριθμού Πολεμιστών της Ηρωικής 181 Μοίρας Πεδινού Πυροβολικού καθώς και μέλη οικογενειών των Ηρωικών Πεσόντων και Αγνοουμένων της Μοίρας.
Πριν από την τελετή ανακήρυξης παρουσιάστηκε διάλεξη με θέμα « Πολεμική δράση της Ηρωικής 181 Μοίρας Πεδινού Πυροβολικού » καθώς και « Αναφορά στη προσωπικότητα τη δράση και τον Ηρωισμό του Αντισυνταγματάρχη Καλπουρτζή Στυλιανού ». Τη διάλεξη για τη πολεμική δράση παρουσίασε ο πρόεδρος του Συνδέσμου κος Κώστας Δράκος και την αναφορά στη προσωπικότητα του Ήρωα παρουσίασε ο Ταξίαρχος ε.α. Δημήτριος Κούκουρας.
Συγκινητική ήταν η στιγμή της ανακήρυξης του Ηρωικού Αντισυνταγματάρχη σε επίτιμο μέλος του Συνδέσμου και η επίδοση του Χρυσού Μεταλίου του Συνδέσμου στη Θυγατέρα του κα Μαρία Καλμπουρτζή Αντωνακάκη. Ρίγη συγκίνησης προκλήθηκαν με την παράδοση στη κα Καλμπουρτζή της στρατιωτικής στολής την οποία ο ήρωας πατέρας της θα φορέσει με την επιστροφή του στην ελευθερία και τη παρουσίαση του για την ανάληψη της Διοίκησης της Μοίρας.
Η εκδήλωση έκλεισε με δεξίωση και συνεστίαση των πολεμιστών της Ηρωικής 181 Μοίρας Πεδινού Πυροβολικού.
ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΜΑ
Αγαπητά μέλη της οικογένειας του Ήρωα Διοικητή της 181 Μοίρας Πεδινού Πυροβολικού Αντισυνταγματάρχη Καλμπουρτζή Στυλιανού.
Συγγενείς και Συμπολεμιστές των Πεσόντων και των Αγνοουμένων της 181 Μοίρας Πεδινού Πυροβολικού.
Κυρία Δήμαρχε της Κερύνειας,
Εκλεκτοί Προσκεκλημένοι.
Σας καλωσορίζω απόψε εδώ στο οίκημα του Συνδέσμου μας σε μια λιτή τελετή για να τιμήσουμε μια από τις ηρωικότερες και σίγουρα τη πιο προδομένη μορφή της Κυπριακής Τραγωδίας του καλοκαιριού του 1974. Τιμούμε απόψε τον Άνθρωπο, τον Στρατιωτικό, το Διοικητή της Ηρωικότερης Μοίρας του Πυροβολικού της Εθνικής Φρουράς.
Τιμούμε απόψε τον Αντισυνταγματάρχη Καλμπουρτζή Στυλιανό, Διοικητή της 181 Μοίρας Πεδινού Πυροβολικού, της Μοίρας που με τις επιτυχείς και συνεχείς βολές της κατά τη πρώτη φάση της Τουρκικής Εισβολής επέφερε συντριπτικά πλήγματα στους Τούρκους επιδρομείς στη περιοχή Πενταδακτύλου και Αμμοχώστου - Μεσαορίας.
Τιμούμε απόψε τον Αντισυνταγματάρχη Καλμπουρτζή Στυλιανό ο οποίος μετά τη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός και αφού η Μοίρα είχε παραμείνει ακάλυπτη από τις φίλιες δυνάμεις, έχοντας πάντα σαν αρχή τον προπατορικό όρκο « Ου καταισχύνω όπλα τα Ιερά » κατέβαλε αγωνιώδεις προσπάθειες για τη σωτηρία τόσο των στρατιωτών του όσο και των πυροβόλων της Μοίρας.
Τιμούμε απόψε τον Αντισυνταγματάρχη Καλμπουρτζή Στυλιανό ο οποίος κατά την άνιση και προδομένη μάχη της 23ης Ιουλίου 1974 στη περιοχή Ασιεντρούσα παρέμεινε ακλόνητος εκεί που το καθήκον και η στρατιωτική του Τιμή επέβαλε, αρνούμενος να εγκαταλείψει τα πυροβόλα του, πολεμώντας με απαράμιλλο ηρωισμό και αυτοθυσία.
Τον Διοικητή και Ηγήτορα Καλμπουρτζή Στυλιανό ο οποίος όταν πλέον η μάχη είχε κριθεί, παρέμεινε ανυποχώρητος σε προωθημένη θέση εκθέτοντας τον εαυτό του σε θανάσιμο κίνδυνο, βάλλοντας μόνος για να καλύψει την ασφαλή αποχώρηση των στρατιωτών του.
Μαζί με τον Ήρωα Αντισυνταγματάρχη Καλμπουρτζή τιμούμε απόψε « τα παιδιά » του όπως αποκαλούσε τους στρατιώτες του, αυτούς που έπεσαν κατά τη μάχη, αυτούς που αγνοούνται, αυτούς που τραυματίστηκαν, αυτούς που αιχματωτίστηκαν στην ύπουλη ενέδρα της 23ης Ιουλίου και όλους αυτούς που πρόταξαν τα νεανικά τους στήθη στους ύπουλους και άναδρους φονιάδες. Μαζί με τον Ήρωα Αντισυνταγματάρχη Καλμπουρτζή τιμούμε και εκείνη τη Μεγάλη και Ανυποχώρητη αγωνίστρια την κυρία Ελπίδα Καλμπουρτζή για τον αγώνα πού έδωσε και δίδει μέχρι σήμερα για την επιστροφή του αγαπημένου της συζύγου αλλά και των στρατιωτών του.
Δυστυχώς η κυρία Ελπίδα για λόγους υγείας δεν είναι σήμερα μαζί μας.
Σας ευχαριστώ όλους για τη παρουσία σας.
ΣΚΕΠΤΙΚΟ ΑΝΑΚΗΡΥΞΗΣ
Με βάση το Άρθρο 23 και το άρθρο 6 παρ. δ του Καταστατικού του Παγκυπρίου Συνδέσμου Εφέδρων Πυροβολικού, το οποίο καθορίζει ότι το Διοικητικό Συμβούλιο του Συνδέσμου μπορεί με απόφαση του να Ανακηρύξει Επίτιμα Μέλη, άτομα τα οποία έχουν προσφέρει μεγάλες υπηρεσίες στον Ελληνισμό της Κύπρου,
Και επειδή
ο Αντισυνταγματάρχης Πυροβολικού Καλμπουρτζής Στυλιανός του Παναγιώτου και της Κυριακής εκ Θεσσαλονίκης Ελλάδος
Διοικητής της 181 Μοίρας Πεδινού Πυροβολικού,
με τις ηρωικές του πράξεις κατά τη πρώτη φάση της Τουρκικής Εισβολής του Ιουλίου 1974 και ειδικά κατά τον Επικό Αγώνα της Μοίρας, στη περιοχή Συγχαρί, την 23η Ιουλίου 1974, επέδειξε σπάνια χαρίσματα Ανδρείας, Ηρωισμού και Αυτοθυσίας κατά την ώρα της μάχης, ανάλογα των Ηρωικών Προγόνων μας, παραμένοντας πιστός στο Καθήκον και στον Όρκο του Έλληνα Αξιωματικού και ακλόνητος στον Αγώνα για τη Ελευθερία της Πατρίδας,
ΑΝΑΚΗΡΥΣΣΟΥΜΕ
Τον Αντισυνταγματάρχη Στυλιανό Καλμπουρτζή
ΕΠΙΤΙΜΟ ΜΕΛΟΣ
του Παγκυπρίου Συνδέσμου Εφέδρων Πυροβολικού
Η πιο πάνω απόφαση έχει επικυρωθεί ομόφωνα από τη Γενική Συνέλευση του Συνδέσμου που πραγματοποιήθηκε στο οίκημα του Συνδέσμου στην οδό Αθηνάς 15, στη Λευκωσία την Τρίτη, 27 Μαρτίου 2007.
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Αντισυνταγματάρχη Πυροβολικού Καλμπουρτζή Στυλιανού από τη Θεσσαλονίκη Ελλάδος
Ο Αντισυνταγματάρχης Πυροβολικού Καλμπουρτζής Στυλιανός γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη την 31η Ιανουαρίου 1921 από γονείς καταγόμενους από την Ανατολική Θράκη.
Την 17η Οκτωβρίου 1945, σε ηλικία 24 ετών, κατατάγηκε στις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις για τριετή εθελοντική υπηρεσία.
Την 1η Ιανουαρίου 1947 προήχθη στο βαθμό του Λοχία και την 28η Αυγούστου 1947 προήχθη επ' ανδραγαθία στο βαθμό του Επιλοχία και του απονεμήθηκε το Πολεμικό Μετάλλιο Ανδρείας.
Την 1η Μαρτίου 1949 εισήχθηκε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων από την οποία αποφοίτησε την 17η Αυγούστου 1950 και κατατάγηκε στο πεζικό.
Την 28η Αυγούστου 1950 ορκίστηκε Ανθυπολοχαγός και την 18η Αυγούστου 1952 προήχθη στο βαθμό του Υπολοχαγού.
Τον Ιούλιο του 1955 παντρεύτηκε την Βαία Γεωργίου Τσαούση με την οποία απέκτησε δύο θυγατέρες.
Την 1η Δεκεμβρίου 1958 μετατάχθη στο Πυροβολικό και την 28η Απριλίου 1959 προήχθη στο βαθμό του Λοχαγού.
Την 18η Αυγούστου 1963 προήχθη κατ' εκλογή στο βαθμό του Ταγματάρχη.
Την 18η Αυγούστου 1966 προήχθη κατ' εκλογή στο βαθμό του Αντισυνταγματάρχη.
Η σύζυγος του Βαία απεβίωσε στην Αθήνα την 7η Αυγούστου 1970.
Την 5η Δεκεμβρίου 1971 παντρεύτηκε στο Πειραιά την Ελπίδα Γιαννιτσοπούλου.
Τον Σεπτέμβριο του 1973 μετατέθηκε στη Κύπρο και ανέλαβε Διοικητής της 181 ΜΠΠ η οποία είχε την έδρα της στο χωρίο Τρίκωμο της επαρχίας Αμμοχώστου.
Η τύχη του αγνοείται από την 23η Ιουλίου 1974 όταν η 181 ΜΠΠ προσβλήθηκε κατόπιν ενέδρας από Μονάδα του Τουρκικού στρατού στη περιοχή του χωριού Συγχαρί της επαρχίας Κερύνειας.
Ο Συνταγματάρχης Καλμπουρτζής επέδειξε κατά τη μάχη χαρίσματα Ανδρείας, Ηρωισμού και Αυτοθυσίας ανάλογα των Ηρωικών μας Προγόνων και κατέστησε βίωμα του τον Προπατορικό Όρκο « Ου καταισχύνω όπλα τα Ιερά ».
Ο Συνταγματάρχης Καλμπουρτζής αποτελεί λαμπρό παράδειγμα Δόξας και Τιμής για τους Πυροβολητές και για τις επερχόμενες γενεές των Ελλήνων λαμπρό παράδειγμα προς μίμηση.
Ο ΗΡΩΑΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ ΜΟΥ ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑΡΧΗΣ ΠΥΡΟΒΟΛΙΚΟΥ ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ ΚΑΛΜΠΟΥΡΤΖΗΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ ΤΗΣ ΗΡΩΙΚΗΣ 181 Μ.Π.Π. ΟΠΩΣ ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΣΑ.
Εκπληρώνοντας ένα Ιερό Χρέος αλλά και επιτακτικό καθήκον, παρευρίσκομαι σήμερα στη σεμνή αυτή τελετή, προς τιμήν του Διοικητή της ηρωικής 181 ΜΠΠ, του ήρωα Διοικητού μου, μετά από πρόσκληση του Παγκύπριου Συνδέσμου Εφέδρων Πυροβολικού, για να αποτίσω και εγώ τον ελάχιστο, έναντι του μεγίστου οφειλομένου, φόρο τιμής. Πρόκειται για ένα φόρο τιμής τόσο στον ίδιο όσο και προς τους ηρωικώς αγωνισθέντες και ευκλεώς πεσόντες Αξιωματικούς και οπλίτες της Μονάδος στην οποία υπηρετούσα κατά τον χρόνο της Τουρκικής Εισβολής.
Η συγκίνηση που με διακατέχει είναι μεγάλη, γιατί η μνήμη γύρισε 33 χρόνια πίσω όταν νεαρός τότε Υπολοχαγός ξεκινούσα το πρωινό της 20ης Ιουλίου 1974 από την έδρα της μονάδος μας της ιστορικής και ηρωικής 181 ΜΠΠ στο Τρίκωμο της Αμμοχώστου, επικεφαλής των οπλιτών της Γ' Πυροβολαρχίας να δώσουμε τον υπέρ πάντων αγώνα για την άμυνα της Μεγαλονήσου απέναντι σε μια παράφρονα εισβολή. Και βλέποντας τώρα μπροστά μου τους, μεσήλικες πλέον, τότε νεαρούς στρατιώτες μου δεν μπορώ παρά να τους ευχαριστήσω που ανταποκριθήκαμε στο ακέραιο της αποστολής την οποία μας ανέθεσε εκείνο το πρωινό ο γενναίος Διοικητή μας.
Με τον τότε Διοικητή μου Αντ/ρχη Καλμπουρτζή Στυλιανό ήλθαμε στην Κύπρο στο τέλος Αυγούστου του 1973 από Μονάδες της Β. Ελλάδος όπου υπηρετούσαμε και τοποθετηθήκαμε στην 181 ΜΠΠ στο Τρίκωμο της Αμμοχώστου.
Από την πρώτη στιγμή που ο Διοικητής μας ανέλαβε την Διοίκηση της Μονάδος έδειξε τα ηγετικά του προσόντα. Με τις οδηγίες και τις κατευθύνσεις του αθόρυβα και μεθοδικά συνεχίσθηκε η οργάνωση η εκπαίδευση και η εξύψωση του ηθικού του προσωπικού της Μονάδος, με μοναδικό σκοπό την επιχειρησιακή ετοιμότητα για να υπερασπισθούμε την άμυνα της Νήσου οποτεδήποτε και οπουδήποτε χρειασθεί.
Ο Διοικητής της Μονάδος μας έλαβε εκείνο το πρωινό της 20ης Ιουλίου 1974 την εντολή να υπερασπισθεί με την Μονάδα του την διάβαση της Αγύρτας στις περιοχές, Άσπρη Μούτη, Πετρομούθκια και Κοτζά Καγιά, από θέση που ήταν εκ των προτέρων καθορισμένη σε τοποθεσία επί του Ανατολικού Πενταδάκτυλου στη διάβαση μεταξύ του χωριού Συγχαρί και Μπέλλα Παϊς. Την αποστολή που του ανετέθη την εκτέλεσε στο ακέραιο ως υπεύθυνος τίμιος και γενναίος Αξιωματικός από τις 20 έως τις 22 Ιουλίου 1974. Και όταν το Συμβούλιο Ασφαλείας διέταξε την κατάπαυση του πυρός για την απαρχή της ειρηνικής επίλυσης της αυθαιρεσίας, εκείνος συμμορφώθηκε, διότι διακρινόταν για το υψηλό αίσθημα ευθύνης το ήθος και την πολεμική του αρετή.
Αυτό δεν το έπραξαν οι ορδές του Αττίλα ο οποίος δεν σεβάστηκε όχι μόνο την υπογραφή του αλλά ούτε τις αποφάσεις των Διεθνών οργανισμών, με αποτέλεσμα να επιτεθούν στην Μονάδα μας την επόμενη της κατάπαυσης του πυρός, καθ' ον χρόνο αυτή ευρίσκετο εν αναμονή νέων οδηγιών, και να διαπράξουν ένα ακόμη έγκλημα κοντά στα τόσα άλλα.
Ο Αγώνας ήταν άνισος και τα περιθώρια αντίδρασης ελάχιστα. Παρά ταύτα η προσπάθεια του Διοικητού και όλου του προσωπικού της Μονάδος ήταν ηρωική. Με αυτόν τον τρόπο έγραψαν μια καινούρια σελίδα δόξας στην Ιστορία του πυροβολικού μας που θέλει εμάς τους πυροβολητές να αγωνιζόμαστε μέχρις εσχάτων επάνω στα πυροβόλα μας.
Απόδειξη του ηρωισμού με τον οποίον αγωνίσθηκαν εκείνες τις δύσκολες ώρες αποτελούν τα τελευταία λόγια του Στρατιώτη Νίκου Ψαρά του ήρωα από το Παραλίμνι που λίγο πριν αφήσει την τελευταία του πνοή βαριά πληγωμένος επάνω στο πολυβόλο του είπε τούτα τα λόγια: «Να πείτε στη μάνα μου να μην κλάψει για μένα εγώ πέφτω για την πατρίδα».
Θυμάμαι τον Διοικητή μας τη νύχτα της 19ης προς 20 Ιουλίου 1974 με κάλεσε στο γραφείο του περί την 12ην νυχτερινή ώρα και με ρώτησε σε ποια φάση βρίσκεται η προετοιμασία της πυροβολαρχίας, στην οποία ήμουν Διοικητής, για ανάληψη πολεμικής αποστολής. Όταν του απάντησα ότι και αυτή τη στιγμή αν μας δοθεί διαταγή είμαστε έτοιμοι να αναλάβουμε αποστολή οπουδήποτε, είδα το πρόσωπό του να λάμπει και ένα αίσθημα ικανοποίησης να τον διαπερνά.
Η τελευταία φορά που συναντηθήκαμε ήταν το πρωινό της 20ης Ιουλίου 1974 στην Πύλη του Στρατοπέδου μας στο Τρίκωμο. Μου έδωσε την εντολή να κινηθώ ανεξάρτητα με την Πυροβολαρχία μου προς την περιοχή Αμμοχώστου για να υποστηρίξουμε με τα πυρά μας την αποστολή της Ιης Α.Τ.Δ. σε αυτή την περιοχή. «Δημήτρη καλή τύχη! και ο Θεός μαζί σας» ήταν τα τελευταία λόγια ευθύνης και καρδιάς που άκουσα από το στόμα του. Τον χαιρέτησα με σεβασμό στρατιωτικά και τον διαβεβαίωσα ότι όλοι θα πράξουμε στο ακέραιο το καθήκον μας. Από εκείνη τη στιγμή η ιστορία είχε τον δικό της λόγο.
Ο Διοικητής της Μονάδας μας και οι ήρωες οπλίτες που έμειναν στον Πενταδάκτυλο, έδωσαν τα νιάτα τους, το αίμα τους, τη ζωή τους για το ανεκτίμητο αγαθό της ελευθερίας. Με την απώλεια τους προσέφεραν τη μαρτυρία μιας κρυστάλλινης ιστορικής συνείδησης που δεν υπολογίζει καμιά θυσία μπροστά στην αλήθεια και το δικαίωμα να υπερασπίζεσαι μια γη ελληνική εδώ και τέσσερις χιλιάδες χρόνια.
Σήμερα τιμούμε τον ήρωα Διοικητή μας υποκλινόμαστε στην μνήμη του αποτίνοντας ελάχιστο φόρο τιμής και ευγνωμοσύνης. Τον μνημονεύουμε ολοζώντανο μέσα στη μνήμη μας και την καρδιά μας. Δεν είναι δυνατό ο Διοικητής μας να είναι εγκλωβισμένος σε κατεχόμενα ούτε σε απροσδιόριστες φυλακές ούτε καν μέσα σε κάποιο τάφο. Το πνεύμα του είναι ελεύθερο και εμπνέει και τη δική μας σημερινή πορεία.
Μας δείχνει το φωτισμένο δρόμο και δεν πρέπει να αφήνουμε να μας πνίγει το σκοτάδι της σκληρής καθημερινότητας. Τον θεωρούμε σαν τον αετό που κάθεται και ξαποσταίνει στις κορυφές του Πενταδάκτυλου για να ανοίξει ξανά τα φτερά του και είναι έτοιμος να πετάξει.
Ακούμε τη φωνή του που μας προστάζει, για να μην ξεχνάμε το ανεξόφλητο χρέος αλλά και τις ιστορικές μας ευθύνες, για να μην ηρεμεί η εθνική μας συνείδηση όταν η Μεγαλόνησος υποφέρει από τη συνεχιζόμενη κατοχή.
Στη σεβαστή οικογένεια του Διοικητού μας, και ειδικότερα στην νεότερη θυγατέρα του Μαρία που είναι ανάμεσα μας, έχω να της πω ότι, δικαιολογημένα είναι υπερήφανη για τον ήρωα πατέρα της. Η θυσία του αποτελεί το φάρο που θα καθοδηγεί τις νεότερες γενιές στο δρόμο της ευθύνης και του καθήκοντος.
Όσο για όλους εμάς που υπηρετήσαμε υπό τις Διαταγές του θα τον θυμόμαστε και θα τον τιμούμε πάντα.
Καθώς με την δική μου παρουσία σήμερα εδώ αποδίδω τον ελάχιστο φόρο τιμής προς τους ήρωες της Μονάδος μου νεκρούς και αγνοούμενους, φέρνω στην μνήμη τους λόγους με τους οποίους ο 17χρονος Ευαγόρας Παληκαρίδης χαιρετούσε από το βουνό τα παλικάρια της ΕΟΚΑ που είχαν εκτελεσθεί:
«Των αθανάτων το κρασί τόβρετε σεις και πίνετε, ζωή για σας ο θάνατος και αθάνατοι θα μείνετε».
Δημήτριος Κούκουρας
Ταξιαρχος ΕΑ