Tου Δημήτρη Σιούερ
Κάποτε ήταν σύνθημα…
Μετά έγινε συνήθειο…
Αργότερα, προεκλογικό στερεότυπο…
Τώρα είναι ανάγκη…
«ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ»
Ναι!!!
Δεν ξεχνώ που πριν 35 χρόνια ήμουν σπιλακωμένος μαζί με ακόμα 10 πλάσματα σε μια γωνιά της αυλής μου μεταξύ 2 τοίχων για να αποφύγουμε τα βλήματα και τα θραύσματα…
Δεν ξεχνώ που έβλεπα τους αλεξιπτωτιστές που έπεφταν…
Δεν ξεχνώ τη συσκότιση…
Δεν ξεχνώ το γεγονός ότι μέχρι και σήμερα όποτε ακούσω εκρήξεις πυροτεχνημάτων, για μια στιγμή, έστω και για μια τόσο δα στιγμή, μου έρχεται ο φόβος του «πάλι ξεκίνησαν…»
Δεν ξεχνώ τη λάμψη κι ύστερα τον κρότο…
Δεν ξεχνώ τις αυτοκόλλητες ταινίες στα παράθυρα του σχολείου σε σχήμα «Χ»…
Δεν ξεχνώ τις ασκήσεις που κάναμε για περίπτωση φασαριών πάλι…
Δεν ξεχνώ τις παιδικές συλλογές από κάλυκες και βλήματα ούτε και τους κάλυκες των πυροβόλων που μετατρέπονταν σε γυαλλιστά βάζα με ξηρά λουλούδια μέσα…
Δεν ξεχνώ τα μηνύματα από τους εγκλωβισμένους κάθε μεσημέρι από το ράδιο…
Δεν ξεχνώ ότι μου είπανε ότι δε θα ξανά πάμε στο περβόλι μας στον Καραβά…
Δεν ξεχνώ ότι κάθε χρόνο που ακούω τις σειρήνες ανακατώνονται τα συναισθήματα φόβου, θυμού, τρόμου, αγανάκτησης…
Και ούτε πρόσφυγας δεν είμαι, τουλάχιστο δεν έχασα το σπίτι που έμενα τότε…
Και ούτε ένα στρατιώτη κατακτητή δεν είδα μπροστά μου…
Και ούτε τη δική μου μάνα ενόχλησαν…
Και ούτε το δικό μου πατέρα δεν σκότωσαν…
Κουβαλώ μέσα μου Την Κερύνεια, Την Αμμόχωστο, Την Μόρφου σαν καημό όπως και Την Σμύρνη απ’ όπου ήταν πρόσφυγας η γιαγιά μου…
Μόνο να φανταστώ μπορώ το τι νοιώθουν αυτοί που τα έζησαν από πιο κοντά…
Διατηρώ το «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ» μέσα μου ως χρέος προς το βίωμα της πιο σημαντικής ιστορικής στιγμής της χώρας μου. Όχι για να διατηρώ μίσος ή άλλα συναισθήματα που θα οδηγήσουν σε επαναλήψεις λαθών.
Ας αξιοποιήσουμε τις εμπειρίες αυτές ώστε να προσαρμόσουμε τις σημερινές μας ανάγκες, όποιες κι αν είναι αυτές, σε όποιο τομέα της ζωής μας κι αν αναφέρονται, στα δεδομένα της σημερινής εποχής. Ας κρατήσουμε το «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ» ως φάρο μνήμης και χρέους αλλά ας δώσουμε ευκαιρία και στη λήθη σ’ αυτά που καταστρέφουν τις ευκαιρίες για λύση, όπως κι αν αυτή ερμηνεύεται από τον καθένα μας.