Σ Τ Ι Σ ΕΝΟΠΛΕΣ επάλξεις του έθνους, «εδώ, στην άκρη του αρχιπελάγους», όπως ο ίδιος το προσδιόριζε, εδώ «στο κυπριακό κράτος, περήφανο κομμάτι του περήφανου ελληνικού έθνους», κατά πως ο ίδιος έγραφε το 1986, έδωσε με όλη τη δύναμη της ψυχής του, την πρώτη, μετά την καταστροφή του 1974, πραγματική ά ν θ η σ η της Εθνικής Φρουράς: Ο Αρχηγός του ΓΕΕΦ στρατηγός Δημήτρης Ματαφιάς. Ο οποίος χθες, βαρύτατα ηττημένος από τη λευχαιμία, αναπαύθηκε στα 75 του, στο νοσοκομείο ΝΙΜΙΤΣ των Αθηνών.
Ε Ι Χ Ε αναλάβει την αρχηγία της ΕΦ την Πέμπτη 29 Σεπτεμβρίου 1985. Και είχε παραιτηθεί από την αρχηγία την Παρασκευή 31 Οκτωβρίου 1986. Επειδή δεν ταίριαζε στην εθνική αποστολή και στην αξιοπρέπεια ενός μαχητή στρατηγού, του βεληνεκούς Ματαφιά, η κομματική μικροπολιτική των τότε κυβερνώντων στο στράτευμα. Όπως και, δυο περίπου χρόνια αργότερα, υπέβαλε την παραίτηση του από τη θέση του γενικού γραμματέα του υπουργείου Αιγαίου, εκδηλώνοντας και τη διαφωνία του προς την στροφή «Νταβός-1» του τότε πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου.
Μ Α Τ Α Φ Ι Α Σ υπήρξε το συνώνυμο ενός έμπρακτου εγερτήριου σαλπίσματος στην ιστορία της Εθνικής Φρουράς. Διαπέρασε, με τις πράξεις και το παράδειγμά του, σαν ηλεκτρικό ρεύμα τους πάντες στο νησί. Ξαναδίνοντας στο στράτευμα, αλλά και στον λαό ολόκληρο, μια πρωτοφανή αυτοπεποίθηση αγωνιστικότητας. Βασισμένη στη σκληρή εκπαίδευση, στη δίκαιη μεταχείριση όλων και στην αταλάντευτη πίστη στην ιερότητα του απελευθερωτικού οράματος. Κι έλεγε ο ίδιος, ντυμένος κοντομάνικη στολή ασκήσεων στην άσκηση ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ του Νοεμβρίου 1985, για τους ασκούμενους εφέδρους και κληρωτούς:
«Αυτοί οι νέοι θα είναι οι αυριανοί ηγέτες του τόπου. Δεν έχουν καμιά άλλη εκλογή, παρά να διαφεντέψουν αυτή την πατρίδα κι αν χρειαστεί να δώσουν το αίμα τους. Το τόσο πανάκριβο αίμα. Επειδή είμαστε ιδιαίτερα λίγοι οι Έλληνες δεν θα πρέπει να πάει χαμένο. Και για να μην πάει χαμένο, θα πρέπει να εκπαιδευτούν σωστά, όσο είναι στο στρατό και όσο θα είναι έφεδροι. Με την όλη συστράτευση του κυπριακού ελληνισμού, θα μπορέσουμε να επιτύχουμε να μείνουμε ελεύθεροι σ΄αυτό τον τόπο. Θέλουμε να πούμε προς όλους και προς κάθε κατεύθυνση ότι: Ό,τι μας ανήκει θα το διεκδικήσουμε. Με πίστη και με πείσμα» («Κήρυκας» 17/11/85).
Σ Τ Ο ΚΑΛΟ να πας, στο ύστατο ταξίδι, οπλαδελφέ Ματαφιά. Το διάβα σου από την ένοπλη αυτή άκρη του αρχιπελάγους, μας έδωσε την περηφάνια εκείνη που έχει τη δύναμη να παραμένει εδώ ζώσα για πολύ περισσότερες δεκαετίες απ' όσες όρισε για την επίγεια διέλευσή σου ο Πανάγαθος.
ΛΑΖΑΡΟΣ Α. ΜΑΥΡΟΣ
«ΣΗΜΕΡΙΝΗ» «ΕΙΡΗΣΘΩ»
ΤΡΙΤΗ 7 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2006