ΤΗ ΔΡΑΧΜΗ είχαν όνειρο οι γονιοί κι οι παππούδες μας. Κι οι προπάπποι εκείνων, όπως κι οι προ-προπάπποι. Υπέβαλαν και αίτημα προς Ιωάννη Καποδίστρια. Όνειρο διαρκώς διατρανούμενο: Από τη λίρα ν' απαλλαγούν, τη δραχμή να 'χουν νόμισμα. Κι ας μάνθαναν πως ήταν η λίρα ισχυρότερη της δραχμής. Τα ράκη της μάνας, παρά τις πορφύρες της μητριάς, κραύγαζαν αξιοπρεπώς ότι προτιμούσαν. Διαλαλούσαν, μεγάλο στους τοίχους, με γαλάζια μπογιά, εκείνο που η φωτογραφική μηχανή του Γιώργου Σεφέρη απαθανάτισε, «την Ελλάδα θέλομεν κι ας τρώγωμεν πέτρες». Οιονεί δημοψήφισμα, ΝΑΙ στη δραχμή, ΟΧΙ στη λίρα! Αργότερα έκαναν και πραγματικό, 15η και 22α Ιανουαρίου 1950. Κι επειδή, της λίρας τ' αφεντικά και οι διά της λίρας υποτελείς, το περιφρόνησαν, οι διακαώς τη δραχμή οραματιζόμενοι πήραν τα όπλα. Έφθασαν, δε, μέχρι σημείου ν' ανεβαίνουν και στο ικρίωμα της αγχόνης, τραγουδώντας. Το «ού περί χρημάτων» είναι γνωστό ότι επακριβώς εννοούσε «ού περί λιρών»! Πέρασαν χρόνια και χρονάκια. Οι της λίρας παρέστησαν ότι έφυγαν. Μα δεν έφυγαν. Μετεξέλιξαν τη δυναστεία τους και η λίρα μεταλλαγμένη, με εποικοδομητικές ασάφειες, πάντα παρούσα. Απ' την άλλη, η δραχμή δεν ήταν μόνο ανίσχυρη. Είχε κι άλλα χειρότερα κουσούρια. Πρώτον ότι δεν αποφάσιζε να πάψει να είναι ανίσχυρη. Δεύτερο και χείριστο, δεν ήθελε να έρθει εδώ. Κατ' ακρίβειαν πουθενά δεν ήθελε να εξαπλωθεί. Ούτε καν εκεί που διακαώς την επιθυμούσαν. Εν τέλει η δραχμή αποφάσισε να πάει και να κλειστεί για πάντα στα μουσεία. Μαζί με διάφορα άλλα μάρκα, φράγκα και λιρέτες. Κι έδωσε τη θέση της στο νεοτεχθέν ευρώ. Εύρωστο όσο 340 δραχμές. Ευρώ, που οι της λίρας αφέντες απορρίπτουν στερρώς. Εξ ου και «στερ-λίνα» τη λένε! Τι έσσεται η επιούσα, ουδείς ξέρει...
ΒΕΒΑΙΟ είναι ότι από 1η 1ου 2008, εν Κύπρω νομίσματά μας, μεταξύ άλλων, ε ί ν α ι και τα εξής κέρματα.
- 50 λεπτών με τη μορφή του Ελευθερίου Βενιζέλου.
- 20 λεπτών με τη μορφή του Ιωάννη Καποδίστρια.
- 10 λεπτών με τη μορφή του Ρήγα Φεραίου.
- Κέρματα ενός, δύο και πέντε λεπτών με την τριήρη ως το τρικάταρτο...
Στις συναλλαγές όλων ημών των εν ευρωζώνη. Δυσανασχετούν - ε π ι τ έ λ ο υ ς - και οι Λονδίνιοι, των οποίων η χτικιασμένη κακεντρέχεια βάφτισε ως «βρετανικό έδαφος» τη Δεκέλεια και το Ακρωτήρι για να θρηνεί που εκεί θα συναλλάσσονται (και) με Ρήγα, Καποδίστρια και Βενιζέλο...
ΛΑΖΑΡΟΣ Α. ΜΑΥΡΟΣ
«ΣΗΜΕΡΙΝΗ» «EΙΡΗΣΘΩ»