Καλοκαίρι, ήλιος δυνατός, ζέστη ανυπόφορη. Πενταδάκτυλος και η θάλασσα της Κερύνειας απέναντι. Τα δέντρα, πεύκα και κυπαρίσσια, ψηλά και περήφανα και οι άνθρωποι, παιδιά ουσιαστικά, δεκαεννιάχρονα και εικοσάχρονα, τριγύρω. Μάτια ορθάνοικτα και διαπεραστικά, διασχίζουν τον ορίζοντα και την πραγματικότητα. Ο Πανίκος, ο Χριστάκης, ο Αναστάσης, ο Αγγελος, ο Χριστόδουλος, ο Γιαννής, ο Αντρέας, ο Κωστής, ο Κλεάνθης και οι άλλοι. Ημέρα Σάββατο, πρωϊ .
Χειμώνας, συννεφιασμένος ουρανός, λίγο μετά τη βροχή. Σάββατο, Αθαλάσσα, με τους ευκάλυπτους της, ψηλούς, μελαγχολικούς και αμετακίνητους. Άνθρωποι, πενηντάρηδες οι πιο πολλοί, γκρίζα μαλλιά, ο Πανίκος, ο Χριστάκης, ο Αναστάσης, ο Αντρέας, ο Κλεάνθης εκεί. Μαζί και λίγοι γέροι, κάποιες γριές, αρκετοί με τα σκούρα κοστούμια και τις αυστηρές στολές με τις μαύρες γραβάτες μαζεμένοι από κάτω. Μάτια βουρκωμένα και υγρά, απλανή, άλλα να κοιτάζουν ψηλά, άλλα κάτω.
Ο Πανίκος, ο Χριστάκης, ο Αναστάσης, ο Αντρέας, ο Κλεάνθης εκεί. Τα μάτια βουρκωμένα, κανείς όμως δεν προσπαθεί να κρύψει το δάκρυ που αυλακώνει το μάγουλο. Ίσως γιατί ξέρει ότι στη φόρτιση της στιγμής κανείς δεν νοιάζεται για αυτόν. Όλοι ξέρουν ότι τα υγρά αυτά βλέμματα τρέχουν χιλιόμετρα μακριά, ανεβαίνουν τον Πενταδάκτυλο και αντικρύζουν πάλι την Κερύνεια. Ο Πανίκος, ο Χριστάκης, ο Αναστάσης, ο Αντρέας, ο Κλεάνθης είναι εκεί. Όμως ο Άγγελος, ο Χριστόδουλος, ο Γιαννής, ο Κωστής ; Παγερό το απόγευμα, παγωμένες και οι καρδιές. Η δυνατή φωνή τους φέρνει προς στιγμή όλους πίσω «Απόντες, έπεσαν επί των πυροβόλων τους υπέρ πίστεως και πατρίδος». Και αμέσως μετά οι βολές των πυροβόλων. Και ο ήχος αυτός αντήχησε στα αυτιά και στις καρδιές των ανθρώπων και διερωτήθηκαν. Ποιο Σάββατο είναι αυτό;
Και ξαφνικά τα δύο Σάββατα έγιναν ένα. Οι πενηντάρηδες έγιναν εικοσάρηδες. Στις σκέψεις τους ο Φεβράρης του 2005 και ο Ιούλης του 1974 ταυτίστηκαν και η πορεία του μυαλού να ταξιδέψει αστραπιαία τριάντα χρόνια πίσω εκπληκτική. Και ο πόλεμος, στη δίνη του οποίου τα παιδιά αυτά βρέθηκαν πρωταγωνιστές, αλλά και ο θάνατος, πάλι ζωντανός. Και από τη φωτιά που έκαιε τον Πενταδάκτυλο τότε, να νοιώθεις ακόμη τη κάψα της. Και η ερώτηση που συνεχώς επαναλαμβάνεται βασανιστική «Θυμάσαι που&..;». Και τι να πείς στη μάνα, στον πατέρα, στον αδελφό του Άγγελου και του Χριστόδουλου όταν περιμένουν να ακούσουν πώς και γιατί, αν πόνεσε ή ήταν ακαριαίο. Και ακόμη πιο βασανιστική η αγωνία τους να μάθουν που είναι τώρα. Και εσύ αναγνωρίζοντας την λαχτάρα τους από τη μια να μάθουν που είναι θαμμένοι, να κομπιάζεις (εκεί που άλλες φορές έκανες ολόκληρο κήρυγμα για τις απόψεις σου) και να τους λές «ξέρετε, δεν έχω πάει ακόμη από εκεί».
Τα Σάββατο 5 Φεβρουαρίου 2005, ο Σύνδεσμος Εφέδρων Πυροβολικού σε μία σεμνή και επιβλητική τελετή στο Στρατόπεδο της Αθαλάσσας παρισταμένου του Προέδρου της Δημοκρατίας, της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας (συμπεριλαμβανομένου και του Αρχηγού ΓΕΕΘΑ Στρατηγού Γ. Αντωνακόπουλου (υποδιοικητή τον Ιούλιο 1974 της 182 ΜΠΠ) και πλήθους κόσμου, τίμησε τους πεσόντες και αγνοούμενους πυροβολητές, με την αποκάλυψη ενός μνημείου αναφοράς και τιμής σε αυτούς που χάθηκαν και επιδίδοντας τιμητική πλακέττα στους συγγενείς τους. Στη πράξη όμως, έκανε κάτι πολύ περισσότερο. Έβαλε τον Άγγελο Καλλή, το Χριστόδουλο Ττόουλο (πεσόντες κατά την Τουρκική εισβολή), το Γιαννή Κόκκινο και τον Κωστή Σπάου (αγνοουμένους) πυροβολητές της 182 ΜΠΠ αλλά και άλλων μονάδων, ψηλά στις καρδιές και στο νου μας, στη θέση που τους αξίζει.
Φίλε Κώστα, ευχαριστούμε εσένα και το Σύνδεσμο για όσα κάνατε.
Άγης Ελισσαίος