Με αφορμή τον πρόσφατο χαμό ενός ακόμη νέου εθνοφρουρού στην άσφαλτο δημοσιεύουμε το άρθρο αυτό του Λάζαρου Μαύρου όπως έχει δημοσιευθεί στην εφημερίδα ΣΗΜΕΡΙΝΗ στη στήλη ΕΙΡΗΣΘΩ.

ΔΕΝ ήταν καιρός, ακόμα, να μαζευτούμε στην εκκλησιά για σένα, αγόρι μου. Λίγα χρόνια ακόμη υπομονής, θα ήσουν πια έτοιμος. Με τις ευχές των γονιών σου, πανέμορφος, λεβέντης, όρθιος στο κέντρο της εκκλησιάς. Με της καρδιάς σου την αγαπημένη, στα αριστερά σου, πανέμορφη γλυκύτατη νυφούλα, για το «δόξα και τιμή στεφάνωσον αυτούς»!

Κι οι γονιοί, με τα πιο καλά τους ρούχα, χτενίσματα κι αρώματα και τα πιο περήφανα κορδώματα, στων παιδιών τους τις χαρές, στων στεφανιών το φίλημα και σαμπάνιες και δεξιώσεις και γλέντια τρικούβερτα, για σένα και της καλής σου την πιο όμορφη στην εκκλησιά μέρα, λεβέντη μου...

AΥΤΗ δεν θα έπρεπε να ήταν, μετά τα βαφτίσια σου, αγόρι μου, η επόμενη φορά που θα μαζευόμασταν για σένα στην εκκλησιά; Για το «ούς ο Θεός συνέζευξε άνθρωπος μη χωριζέτω»; Με σένα όρθιο στο κέντρο της εκκλησίας, στο κέντρο των καρδιών μας, η λεβεντιά σου κι ο έρωτάς σου;

ΓΙΑΤΙ δεν περίμενες, αγόρι μου; Γιατί δεν έκαμες λίγη ακόμα υπομονή; Γιατί βιάστηκες τόσο πολύ κι έσβησες όλα τα ραντεβού του μεσοδιαστήματος από την εκκλησιά, στενοκοπημένα ξαπλωτός σε ένα τελικό φέρετρο, πριν καν ζήσεις τα άνθη της νιότης σου;

ΤΙ ΒΙΑΣΥΝΗ είναι αυτή, της απέραντης οιμωγής; Τι βιασύνη είναι αυτή, του απίστευτου θρήνου; Τι βιασύνη είναι τούτη, πριν γαμπρό σε χαρούμε στη μέση της εκκλησιάς, για το «δεύτε τελευταίον ασπασμόν» να στριμωχνόμαστε στα μαύρα τριγύρω;

ΤΗΣ ΒΙΑΣΥΝΗΣ μηχανές, του Τροχαίου Χάροντα κουβαλητές, στης βιασύνης τους δρόμους, κλάσματα δευτερολέπτου η μοιραία στιγμή, διέλαθεν της προσοχής ο έλεγχος και το αγαπημένο κορμί, συντρίμμια μέσα στα συντρίμμια, συντρίμμια οι ζωές μας, συντρίμμια οι οικογένειές μας, συντρίμμια τα όνειρά μας, «είς γήν εξ ής ελήφθης», «χούς εκ χοός» και «εις γήν απελεύσει», τόσο πρόωρα, τόσο άδικα, τόσο βιαστικά, έτσι βιαστικά όπως οι κουβαλητές του Χάροντα διαφημίζουν την ιπποδύναμή τους. Και τους αυτοματισμούς τους. Πριν καλά καλά βάλεις το κλειδί στη μηχανή, πριν καν προλάβεις το «δόξη και τιμή», ορμάς και προσπερνάς κατ ευθείαν στο «μακαρία η οδός ην πορεύεις σήμερον», αγόρι μου νεκρό, μέσα στα συντρίμμια ενός ακόμη τετράτροχου ή δίτροχου φονικού οργάνου.

ΛΑΖΑΡΟΣ Α. ΜΑΥΡΟΣ

«ΣΗΜΕΡΙΝΗ» «EΙΡΗΣΘΩ»